Σάββατο, 30 Απριλίου 2016

Χτίζοντας τη Δημοκρατία χωρίς το Κράτος

της Dilar Dirik
 


Αυτό που συντελείται στις αυτόνομες κοινότητες και τα καντόνια των Κούρδων της Συρίας, έχοντας απέναντι τους ISIS, Τουρκία, Ασαντ, και Δυτικούς, είναι ένας βουβός και ματωμένος, πολιτικός και πολιτισμικός άθλος. 
Είναι ο χειρότερος εφιάλτης του ιμπεριαλισμού και μας το κρύβουν. 
Ευχόμαστε οι λαοί να μην επιτρέψουν την καταστροφή και τον εκμαυλισμό αυτής της προσπάθειας.
frixos

«Όταν πριν λίγα χρόνια πρωτοήρθαν άνθρωποι στο σπίτι μας να ρωτήσουν αν η οικογένεια μας θα συμμετείχε στις κοινότητες, τους πέταξα πέτρες για να μην πλησιάσουν», λέει γελώντας η Bushra, μια νεαρή γυναίκα από το Tirbespiye της Ροζάβα. Είναι μητέρα δύο παιδιών και ανήκει σε μια πολύ συντηρητική θρησκευτική σέχτα. Πριν, δεν της επιτρεπόταν να βγει από το σπίτι της και κάλυπτε όλο της το σώμα εκτός από τα μάτια.

«Τώρα διαμορφώνω ενεργά τη δική μου κοινότητα» λέει με περηφάνια και ένα λαμπρό χαμόγελο. «Έρχονται άνθρωποι σε μένα ζητώντας βοήθεια για να λύσουν κοινωνικά θέματα. Αλλά τότε, αν με ρωτούσες, δεν ήξερα καν τι σήμαινε συμβούλιο ή τι κάνουν οι άνθρωποι στις συνελεύσεις.»

Σήμερα, σε όλο τον κόσμο, οι άνθρωποι προσφεύγουν σε εναλλακτικές μορφές αυτόνομης οργάνωσης για να δώσουν ξανά νόημα στην ύπαρξη τους, να διοχετεύσουν την επιθυμία για δημιουργικότητα, να εκφραστούν ελεύθερα. Αυτές οι κολεκτίβες, οι κοινότητες, οι κοοπερατίβες (συνεταιρισμοί) και τα κινήματα άμεσης δημοκρατίας μπορεί να χαρακτηριστούν σαν μηχανισμοί αυτοάμυνας ενάντια στην εκμετάλλευση του καπιταλισμού, την πατριαρχία και τα κράτος.

Την ίδια ώρα, πολλοί αυτόχθονες πληθυσμοί, κουλτούρες και κοινότητες που αντιμετωπίζουν τον αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, έχουν προστατέψει μέχρι σήμερα τους κομουναλιστικούς τρόπους ζωής τους. Είναι εκπληκτικό ότι κοινότητες που προστάτεψαν την ύπαρξη τους απέναντι στον εξελιγμένο κόσμο που τις περιβάλλει, περιγράφονται συχνά με αρνητικούς όρους, σαν να τους λείπει κάτι, κυρίως ένα κράτος. Οι θετικιστικές και οι ντετερμινιστικές τάσεις που επικρατούν σήμερα στην ιστοριογραφία καθιστούν τέτοιες κοινωνίες ασυνήθεις, απολίτιστες, οπισθοδρομικές. Το κράτος ως πολιτειακή κατάσταση αντιμετωπίζεται σαν να είναι αναπόφευκτη συνέπεια του πολιτισμού και του εκσυγχρονισμού, ένα φυσικό βήμα στη γραμμική πρόοδο της ιστορίας.

Υπάρχουν αναμφίβολα πολλές γενεαλογικές και οντολογικές διαφορές μεταξύ –ελλείψει καλύτερης λέξης –των σύγχρονων επαναστατικών κοινοτήτων και των φυσικών οργανικών κοινοτήτων. Οι προηγούμενες έχουν αναπτυχθεί αρχικά μέσα στις καπιταλιστικές κοινωνίες σαν εξεγέρσεις εναντίον του κυρίαρχου συστήματος, ενώ οι άλλες συνιστούν μια απειλή στις ηγεμονικές δυνάμεις από την ίδια τη φύση της επιβίωσης τους. Όμως και πάλι, δεν μπορούμε να πούμε ότι οι οργανικές κοινότητες είναι απολίτικες, επειδή είναι αντίθετες στις μητροπολιτικές κοινωνίες με την σκόπιμη, προσανατολισμένη σε στόχους, πολιτική.

Οι αιώνες αντίστασης απέναντι στον καπιταλιστικό κόσμο είναι στην πραγματικότητα ριζοσπαστικές ενέργειες ανυπακοής. Για αυτές τις κοινότητες, σχετικά ανέγγιχτες από τις διεθνείς τρέχουσες εξελίξεις λόγω των χαρακτηριστικών τους, η κοινοτική πολιτική είναι απλώς ένα φυσικό μέρος του κόσμου. Γι’ αυτό, πολλοί άνθρωποι στη Ροζάβα, για παράδειγμα, όπου ένας ριζοσπαστικός κοινωνικός μετασχηματισμός εξελίσσεται σήμερα, αναφέρονται στην επανάσταση τους σαν «επιστρέφουμε στη φύση μας» ή «ξανακερδίζουμε την κοινωνική μας ηθική».

Στη διάρκεια της ιστορίας, οι Κούρδοι υπέφεραν από όλα τα είδη άρνησης, καταπίεσης, καταστροφής, γενοκτονίας και αφομοίωσης. Αποκλείστηκαν από τις κρατικές δομές σε δύο μέτωπα: όχι μόνο τους αρνήθηκαν το δικό τους κράτος, αλλά ταυτοχρόνως εξαιρέθηκαν από τους μηχανισμούς των κρατικών δομών γύρω τους. Η εμπειρία του μη κράτους βοήθησε εν τέλει να προστατευθούν πολλά κοινωνικά ήθη και αξίες, όπως η αίσθηση της κοινότητας – κυρίως στα αγροτικά και ορεινά χωριά μακριά από τις πόλεις.

Μέχρι σήμερα τα κουρδικά χωριά του Alevi χαρακτηρίζονται από διαδικασίες κοινής εύρεσης λύσεων και τελετές συμφιλίωσης για κοινωνικές διενέξεις, που βασίζονται στην ηθική και τη συγχώρεση για το καλό της κοινότητας, Αλλά ενώ αυτή η μορφή ζωής είναι αρκετά διαδεδομένη στο Κουρδιστάν, υπάρχει επίσης μία συνειδητή νέα προσπάθεια να εγκατασταθεί ένα πολιτικό σύστημα βασισμένο στις κοινοτικές αξίες –το σύστημα του δημοκρατικού Συνομοσπονδσμού, οικοδομημένο μέσω της δημοκρατικής αυτονομίας με την κοινότητα στην καρδιά του.

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός στη Ροζάβα 

Το Εργατικό Κόμμα του Κουρδιστάν (ΡΚΚ), όπως πολλά εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, αρχικά πίστευε πως η δημιουργία ενός ανεξάρτητου κράτους θα ήταν η λύση στη βία και την καταπίεση. Ωστόσο, με τις παγκόσμιες αλλαγές μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, το κίνημα άρχισε να αναπτύσσει μία θεμελιώδη αυτοκριτική καθώς επίσης και κριτική της κυρίαρχης πολιτικής της εποχής, που εστίαζε στην αλλαγή της κρατικής εξουσίας. Προς το τέλος της δεκαετίας του 90, το ΡΚΚ, υπό την ηγεσία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν, άρχισε να διατυπώνει μια εναλλακτική απέναντι στο εθνικό κράτος και στον κρατικό σοσιαλισμό.

Μελετώντας την ιστορία του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής, καθώς και τη φύση της εξουσίας, το ισχύον οικονομικό σύστημα και τα οικολογικά θέματα, ο Οτσαλάν έφτασε στο συμπέρασμα ότι ο λόγος για τα προβλήματα ελευθερίας της ανθρωπότητας δεν ήταν το λιγότερο κράτος αλλά η εμφάνιση του κράτους. Σε μια προσπάθεια να ανατρέψει την κυριαρχία του συστήματος που λειτούργησε σε όλη την υδρόγειο για πάνω από 5000 χρόνια σαν μία σύνθεση πατριαρχίας, καπιταλισμού και εθνικού κράτους, αυτό το εναλλακτικό παράδειγμα είναι βασισμένο στο ακριβώς αντίθετο – ελευθερία των γυναικών, οικολογία και δημοκρατία βάσης.
 

Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι ένα κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό μοντέλο αυτοδιαχείρισης διαφορετικών ανθρώπων, όπου πρωτοστατούν οι γυναίκες και οι νέοι. Στοχεύει να εκφράσει πρακτικά τις επιθυμίες των ανθρώπων βλέποντας τη δημοκρατία σαν μέθοδο παρά σαν σκέτο σκοπό. Είναι δημοκρατία χωρίς το κράτος.

Ενώ προτείνει νέες δομές ώστε να εγκαθιδρυθεί ένα συνειδητό πολιτικό σύστημα, ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός αξιοποιεί τις προ χιλιετιών μορφές κοινωνικής οργάνωσης που υπήρχαν ακόμη στις κοινότητες του Κουρδιστάν. Αυτό το μοντέλο μπορεί να φαίνεται εξεζητημένο στη δική μας σύγχρονη φαντασία, αλλά στην πραγματικότητα συνηχεί περίφημα με τη δυνατή επιθυμία για χειραφέτηση μεταξύ διαφορετικών λαών στην περιοχή. Παρότι το σύστημα έχει εφαρμοστεί στο Βόρειο Κουρδιστάν (Bakur) για χρόνια, μέσα στα όρια της τουρκικής κρατικής καταστολής, ήταν τελικά στη Ροζάβα (Δυτικό Κουρδιστάν) που εμφανίστηκε μια ιστορική ευκαιρία και τέθηκε ο Δημοκρατικός Συνομοσπονδισμός σε πρακτική εφαρμογή.

Το σύστημα τοποθετεί τη δημοκρατική αυτονομία στην καρδιά του: οι άνθρωποι οργανώνουν τον εαυτό τους άμεσα στη μορφή των κοινοτήτων και δημιουργούν συμβούλια. Στη Ροζάβα, η διαδικασία διευκολύνεται από το Tev-Dem, το Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία. Η κοινότητα αποτελείται από μια συνειδητά αυτοοργανωμένη γειτονιά και συνιστά το πιο βασικό και ριζοσπαστικό στοιχείο της δημοκρατικής πρακτικής. Έχει επιτροπές που δουλεύουν σε διαφορετικά θέματα όπως η ειρήνη και η δικαιοσύνη, η οικονομία, η ασφάλεια, η εκπαίδευση, οι γυναίκες, οι νέοι και οι κοινωνικές υπηρεσίες.

Οι κοινότητες στέλνουν εκλεγμένους αντιπροσώπους στα συμβούλια. Τα συμβούλια των χωριών στέλνουν αντιπροσώπους στις κωμοπόλεις, τα συμβούλια των κωμοπόλεων στέλνουν αντιπροσώπους στις πόλεις, και πάει λέγοντας. Κάθε κοινότητα είναι αυτόνομη, αλλά συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας ομοσπονδιακής δομής για το σκοπό του συντονισμού και τη διαφύλαξη των κοινών αρχών. Μόνο όταν δεν μπορούν να επιλυθούν τα θέματα στη βάση, ή όταν τα θέματα υπερβαίνουν το ενδιαφέρον των χαμηλότερων συμβουλίων, μόνο τότε μεταφέρονται στο επόμενο επίπεδο. Οι «υψηλότερες» περιπτώσεις εξηγούνται στα «χαμηλότερα» επίπεδα και γίνεται αναφορά για τις ενέργειες και τις αποφάσεις.

Ενώ οι κοινότητες είναι οι τόποι για την επίλυση προβλημάτων και την οργάνωση της καθημερινής ζωής, τα συμβούλια καταστρώνουν τα σχέδια δράσης και τις πολιτικές για τη συνεκτικότητα και το συντονισμό. Στην αρχή της επανάστασης και στις νεοαπελευθερωμένες περιοχές, τα συμβούλια ξεκινούσαν να λειτουργούν με συνελεύσεις και μόνο αργότερα αναπτύχθηκαν πιο αποκεντρωμένες οργανωτικές μορφές βάσης, στη μορφή των κοινοτήτων.

Οι κοινότητες δουλεύουν στην κατεύθυνση μιας «ηθικής –πολιτικής» κοινωνίας που αποτελείται από συνειδητοποιημένα άτομα που κατανοούν πώς να διευθετήσουν κοινωνικά θέματα και αναλαμβάνουν την καθημερινή αυτοδιοίκηση σαν μια κοινή ευθύνη, αντί να την αναθέτουν σε γραφειοκρατικές ελίτ. Όλο αυτό στηρίζεται στην εθελοντική και ελεύθερη συμμετοχή των ανθρώπων, σε αντίθεση με τον εξαναγκασμό και τους κανόνες της νομοθεσίας.

Είναι βεβαίως δύσκολο να αναπτύσσεται η συνείδηση της κοινωνίας βραχυπρόθεσμα, ειδικά όταν συνθήκες πολέμου, εμπάργκο, εσωτερικές νοοτροπίες και δεσποτικές δομές έχουν βαθιά εγκατασταθεί και μπορεί να οδηγήσουν σε καταχρήσεις εξουσίας και απολίτικες νοοτροπίες. Ένα εναλλακτικό εκπαιδευτικό σύστημα, οργανωμένο μέσω των ακαδημιών, στοχεύει στο να προωθήσει μία υγιή κοινωνική νοοτροπία, όπου η αυτοοργάνωση πρακτικά διαμορφώνει μία συνειδητή κοινωνία κινητοποιώντας την σε όλες τις πλευρές της ζωής.

Οι γυναίκες και οι νέοι οργανώνονται αυτόνομα και ενσωματώνουν την κοινωνική δυναμική που φυσιολογικά ρέπει προς περισσότερη δημοκρατία και λιγότερη ιεραρχία. Τοποθετούν τους εαυτούς τους στα αριστερά του μοντέλου της δημοκρατικής αυτονομίας και διαμορφώνουν νέες μορφές στην παραγωγή και αναπαραγωγή της γνώσης.
 

Σήμερα, το κουρδικό κίνημα μοιράζει ισοδύναμα την εξουσία μεταξύ μιας γυναίκας και ενός άντρα. Η ιδέα πίσω από την αρχή της συν-προεδρίας είναι και συμβολική και πρακτική – αποκεντρώνει την εξουσία και προωθεί τη συναίνεση ενώ παράλληλα συμβολίζει την αρμονία μεταξύ αντρών και γυναικών. Μόνο γυναίκες έχουν δικαίωμα να εκλέγουν τη γυναίκα συμπρόεδρο ενώ ο άντρας συμπρόεδρος εκλέγεται από όλους. Οι γυναίκες οργανώνουν τις δικές τους δυνατές, ιδεολογικά συνειδητές δομές στην κατεύθυνση μίας γυναικείας ομοσπονδίας, αρχής γενομένης με τις αυτόνομες γυναικείες κοινότητες.

Αρχή του Δημοκρατικού Έθνους

Μία ακόμα σημαντική αρχή που διαμορφώθηκε από τον Οτσαλάν είναι το «δημοκρατικό έθνος». Αντίθετα από το δογματισμό του εθνικού κράτους, που δικαιολογεί την ύπαρξη του μέσω ενός σοβινιστικού μύθου, αυτή η ιδέα οραματίζεται μια κοινωνία βασισμένη σε ένα κοινό κοινωνικό συμβόλαιο και θεμελιώδεις ηθικές αξίες όπως η ισότητα των φύλων. Έτσι, όλα τα άτομα και οι ομάδες, εθνικές, θρησκευτικές, γλωσσικές, φύλα, διανοούμενοι και διάφορες τάσεις μπορούν να εκφράζονται ελεύθερα και να προσθέτουν ποικιλία σε αυτό το εκτεταμένο, βασισμένο στην ηθική, έθνος ώστε να διασφαλίζεται ο εκδημοκρατισμός του. Όσο μεγαλύτερη η ποικιλία του, τόσο δυνατότερη η δημοκρατία. Διαφορετικές ομάδες και τομείς είναι επίσης υπεύθυνοι για τον δικό τους εκδημοκρατισμό από τα μέσα.

Στη Ροζάβα, Κούρδοι, Άραβες, Σύροι χριστιανοί, Αρμένιοι, Τουρκομάνοι και Τσετσένοι προσπαθούν να δημιουργήσουν μια νέα ζωή, μαζί. Στην ίδια λογική υπόκειται το εγχείρημα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος ή του HPD περνώντας τα σύνορα με την Τουρκία. Το HDP ενώνει όλες τις κοινότητες της Μεσοποταμίας και της Ανατολίας κάτω από την ομπρέλα της «ελεύθερης συντροφικότητας» στο δημοκρατικό έθνος.

Έχει Κούρδους, Τούρκους, Αρμένιους, Άραβες, Μουσουλμάνους, Αλεβίτες, Χριστιανούς και Γιαζίντι – τη μεγαλύτερη ποικιλία από όλα τα κόμματα στο τουρκικό κοινοβούλιο. Αντίθετα με το μονοπωλιακό ιδεολογικό χαρακτήρα του έθνους –κράτους, η ιδέα του δημοκρατικού έθνους είναι ένας ιδεολογικός μηχανισμός αυτοάμυνας των διαφορετικών ανθρώπων.

Αν και πολλές διαφορετικές κοινότητες συμμετέχουν ενεργά στην επανάσταση της Ροζάβα, υπάρχουν και μακροχρόνιες δυσαρέσκειες. Ολόκληρες φυλετικές ομοσπονδίες των αράβων έχουν εκφράσει μονομερώς τη στήριξη τους για τη διοίκηση, αλλά σε κάποια μέρη οι άραβες παραμένουν καχύποπτοι. Έγγραφα των μυστικών υπηρεσιών αποκαλύπτουν ότι ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 1960, το κόμμα του Μπάαθ είχε υψηλά σχέδια να φέρει τις διαφορετικές κοινότητες σε αντιπαράθεση τη μία με την άλλη, κυρίως στο Cizire. Στις προϋπάρχουσες τάσεις, προστίθενται και εξωτερικές δυνάμεις που πυροδοτούν τις διαφωνίες μεταξύ διαφορετικών κοινοτήτων ικανοποιώντας τα δικά τους σχέδια. Η εγκαθίδρυση ενότητας μεταξύ των διαφορετικών εθνικών και θρησκευτικών ομάδων στη Συρία, και γενικότερα στη Μέση Ανατολή, θα έκανε ακόμα πιο δύσκολο το να διασπούν και να κουμαντάρουν την περιοχή.

Ένας άραβας, μέλος της διοίκησης στη Ροζάβα μας εξήγησε γιατί το δημοκρατικό μοντέλο έχει τόσο μικρή στήριξη από τις πολιτικές ομάδες στην περιοχή και ευρύτερα:

Το σύστημα της δημοκρατικής αυτονομίας στα τρία καντόνια μας ταρακουνάει όλο τον κόσμο γιατί το καπιταλιστικό σύστημα δεν θέλει ελευθερία και δημοκρατία για τη Μέση Ανατολή, παρά τις διακηρύξεις του. Γι’ αυτό όλοι επιτίθενται στη Ροζάβα. Οι διαφορετικές μορφές κράτους για παράδειγμα της Συριακής Αραβικής Δημοκρατίας υπό τον Άσαντ και του Ισλαμικού Κράτους είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος αφού αρνούνται και καταστρέφουν το μωσαϊκό της περιοχής μας. Αλλά όλο και περισσότεροι Άραβες από την υπόλοιπη Συρία έρχονται στη Ροζάβα για να μάθουν για τη δημοκρατική αυτονομία επειδή βλέπουν εδώ και προοπτική ελευθερίας.

Ένα εναλλακτικό Οικονομικό και Πολιτικό Όραμα

Το αποτελεσματικό σύστημα της αυτοοργάνωσης, συνδυασμένο σε ένα βαθμό με το εμπάργκο, που κατέστησε αναγκαία την αυτενέργεια και συνεπώς πυροδότησε τη δημιουργικότητα, γλίτωσε τη Ροζάβα από την οικονομική διαφθορά που επιφέρει η εσωτερική καπιταλιστική νοοτροπία ή η εξωτερική εκμετάλλευση. Εν τούτοις, προκειμένου να υπερασπιστεί τις επαναστατικές αξίες στη διάρκεια ενός πολέμου, ένα βαθμονομημένο οικονομικό όραμα χρειάζεται για κοινωνικά δίκαιη, οικολογική, φεμινιστική οικονομία που να μπορεί να στηρίξει έναν ξεπεσμένο, τραυματισμένο και κακοποιημένο πληθυσμό.

Πώς να εμπλέξεις πλούσιους ανθρώπους, που δεν νοιάζονται για κοοπερατίβες και να μην κατηγορηθείς για απολυταρχισμό; Πώς να ρυθμίσεις αρχές χειραφέτησης και ελευθερίας στην επείγουσα κατάσταση του πολέμου και σε μια οικονομία επιβίωσης; Πώς να αποκεντρώσεις την οικονομία διασφαλίζοντας τη δικαιοσύνη και τη συνοχή της επανάστασης; Για τους ανθρώπους στη Ροζάβα, η απάντηση βρίσκεται στην εκπαίδευση.

«Τι σημαίνει για σας οικολογία;» ρώτησε μια γυναίκα στην Ακαδημία γυναικών του Rimelan τις συμμαθήτριες της, σε ένα δωμάτιο διακοσμημένο με φωτογραφίες γυναικών όπως η Σακλίν Κανσίζ και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μια μεγαλύτερη γυναίκα με παραδοσιακά τατού στα χέρια και στο πρόσωπο απάντησε: «Για μένα, το να είσαι μητέρα σημαίνει να είσαι οικολογικός. Να ζεις σε αρμονία με την κοινότητα και τη φύση. Οι μητέρες γνωρίζουν καλύτερα πώς να διατηρούν και να οργανώνουν αυτή την αρμονία.» Ίσως να είναι η οικολογική ερώτηση αυτή που σαφέστερα υποδηλώνει το δίλημμα της Ροζάβα να έχει σπουδαίες αρχές και προθέσεις και την επιθυμία της θυσίας, ενώ συχνά λείπουν οι συνθήκες για να υλοποιήσεις αυτές τις ιδέες. Για προφανείς λόγους, η επιβίωση έχει προτεραιότητα έναντι του περιβαλλοντισμού.

Για την ώρα, τουλάχιστον, είναι δυνατό να μιλάμε για ένα μεταβατικό σύστημα στο οποίο η δημοκρατική αυτοδιοίκηση της Ροζάβα θέτει επαναστατικές και οικολογικές αρχές, προσεκτικά ελισσόμενη μεταξύ πολέμου και ρεαλιστικής πολιτικής, ενώ τα κινήματα βάσης οργανώνουν τον κόσμο από τα κάτω. Σε επίπεδο καντονιού, ειδικά σε θέματα σχετικά με εξωτερική πολιτική, είναι σ’ ένα βαθμό αναπόφευκτες κεντρικές ή τουλάχιστον μη-επαναστατικές πρακτικές κυρίως επειδή η Ροζάβα είναι πολιτικά και οικονομικά μεταξύ σφύρας και άκμονος. Πάντως, είναι το σύστημα της δημοκρατικής αυτονομίας που εγείρεται από τη βάση αυτό στο οποίο οι άνθρωποι γενικά αναφέρονται όταν μιλάνε για την επανάσταση της Ροζάβα.

Η αποκεντρωμένη δυναμική της οργάνωσης από τη βάση, αξιοσημείωτη κυρίως στις κομούνες, χρησιμοποιείται σαν μια εσωτερική ευκαιρία στα καντόνια και διευκολύνει τον εκδημοκρατισμό τους, τα οποία καντόνια λόγω της πολύπλοκης πολιτικής γεωγραφίας τους – που περιορίζεται περαιτέρω από μη επαναστατικά κόμματα και ομάδες – μπορούν να τείνουν προς μία συγκέντρωση εξουσίας (μολονότι τα καντόνια, όπως είναι σήμερα, είναι ακόμη πολύ πιο αποκεντρωμένα και δημοκρατικά από τα συνήθη κράτη).Πολύ πιο σημαντικό από τους ακριβείς μηχανισμούς μέσω των οποίων εκφράζεται η λαϊκή επιθυμία, είναι το νόημα και η επίδραση της δημοκρατικής αυτονομίας στους ανθρώπους. Αν ήταν να περιγράψω τη «ριζική δημοκρατία» θα σκεφτόμουν κυρίως τους ανθρώπους της εργατικής τάξης, τις καμιά φορά αναλφάβητες γυναίκες στις γειτονιές που αποφάσισαν να οργανωθούν σε κοινότητες και τώρα αναγεννούν την πολιτική. Το γέλιο και τα παιχνίδια των παιδιών, το κακάρισμα των κοτόπουλων, πεταμένες πλαστικές καρέκλες συνθέτουν τη μελωδία για τη σκηνή όπου παίρνονται οι αποφάσεις για τις ώρες του ηλεκτρικού ρεύματος και τις φιλονικίες της γειτονιάς. Θα μπορούσε κάποιος να επισημάνει επίσης ότι οι δομές λειτουργούν καλύτερα σε αγροτικές περιοχές και μικρές γειτονιές παρά σε μεγάλες και πολύπλοκες πόλεις, όπου χρειάζεται μεγαλύτερη προσπάθεια ώστε να εμπλακούν οι άνθρωποι. Εδώ, η εξουσία ανήκει στους ανθρώπους που ποτέ δεν είχαν τίποτα και που τώρα γράφουν τη δική τους ιστορία.
 

«Θες να δεις τα λαχανικά μας;» με ρώτησε η Qadifa, μια μεγαλύτερη γυναίκα Γιαζίντι σε ένα κέντρο της Yekîtiya Star, του γυναίκειου κινήματος. Φαίνεται να έχει ελάχιστο ενδιαφέρον να μας εξηγήσει το νέο σύστημα, αλλά επιμένει να μας δείξει αντ’ αυτού, τα φρούτα της. Συνεχίζουμε τη συζήτηση για τις μεταβολές στην καθημερινή ζωή στη Ροζάβα, όσο τρώμε τις νόστιμες ντομάτες ενός γυναικείου συνεταιρισμού σε μια αυλή. Η αυτοδιαχείριση στη Ροζάβα είναι κάτι που το ζεις εδώ και τώρα, στην καθημερινή πρακτική. Χιλιάδες γυναίκες όπως η Quafida, γυναίκες τελείως περιθωριοποιημένες προηγουμένως, αόρατες και χωρίς φωνή, τώρα αναλαμβάνουν ηγετικές θέσεις και διαμορφώνουν την κοινωνία. Σήμερα, τα πρωινά, μπορούν για πρώτη φορά να μαζεύουν τις ντομάτες τους, από τη γη που είχε εποικίσει το κράτος για δεκαετίες, ενώ τα απογεύματα μπορούν να δικάζουν στα λαϊκά δικαστήρια.

Πολλές οικογένειες έχουν αφιερωθεί πλήρως στην επανάσταση, κυρίως αυτές που έχουν χάσει αγαπημένα πρόσωπα. Πολλά οικογενειακά σπίτια αρχίζουν σιγά σιγά να λειτουργούν σαν σπίτια του λαού όπου συντονίζονται οι ανάγκες του πληθυσμού: οι άνθρωποι περπατάνε στα σπίτια ο ένας του άλλου με τα παιδιά τους για να κάνουν κριτική ή να συζητήσουν ή να προτείνουν ιδέες για το πώς θα βελτιώσουν τη νέα τους ζωή. Τα θέματα στο τραπέζι του βραδινού έχουν αλλάξει. Τα κοινωνικά ζητήματα γίνονται κυριολεκτικά κοινωνικά, αφού γίνονται ευθύνη του καθενός. Κάθε μέλος της κοινότητας γίνεται ηγέτης.

Η αργή μετάβαση της κοινωνικής λήψης αποφάσεων από τα καθορισμένα κτίρια στα πεδία της καθημερινής ζωής είναι αποτέλεσμα των προσπαθειών για την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με νέα ηθική – πολιτική. Για ανθρώπους από προηγμένες καπιταλιστικές χώρες αυτός ο άμεσος τρόπος να αναλαμβάνεις την ευθύνη για τη ζωή κάποιου μπορεί να τρομάζει λίγο, κυρίως όταν σημαντικά θέματα όπως η δικαιοσύνη, η εκπαίδευση και η ασφάλεια έχουν περάσει τώρα στα χέρια των ανθρώπων, αντί να παραδίδονται σε ανώνυμες κρατικές δομές.

Η αντιστασιακή κληρονομιά της Κομούνας

Ένα βράδυ κάθομαι στο Tell Mozan, κάποτε περιοχή των Urkesh, αρχαία πρωτεύουσα 6.000 χρόνων των Hurians. Κοντά είναι τα σύνορα μεταξύ Συρίας και Τουρκίας, που υπάρχουν λιγότερο από έναν αιώνα. Καθώς πίνουμε το τσάι μας με τη Meryem, μία διοικητή του Κομπανί, βλέπουμε φώτα στην πόλη του Madrin στο βόρειο Κουρδιστάν, στην άλλη πλευρά των συνόρων.

«Παλεύουμε εκ μέρους της κοινότητας, των καταπιεσμένων, των γυναικών, για τις σελίδες της ιστορίας που δεν έχουν ακόμα γραφτεί», λέει. Η Meryem είναι μία από τις γυναίκες που γνώρισε τον Οτσαλάν όταν ήταν νέα, όταν έφτασε στη Ροζάβα, τη δεκαετία του 1980. Όπως χιλιάδες γυναίκες, σε μια αναζήτηση δικαιοσύνης πέραν της δικής της ζωής, μια μέρα αποφάσισε να γίνει μαχήτρια της ελευθερίας στην περιοχή που την ίδια στιγμή είναι σπίτι για χιλιάδες εγκλήματα τιμής, και για χιλιάδες θεές που τις λατρεύουν σε όλα τα σχήματα και τα μεγέθη.
 
Αυτό που γοήτευσε τα αντισυστημικά κινήματα όλου του κόσμου στην ιστορική αντίσταση του Κομπανί ίσως είναι οι πολλοί τρόποι με τους οποίους η άμυνα της πόλης καθρέφτισε έναν ανθρώπινο αγώνα χιλιετίας, οι τρόποι με τους οποίους πήρε καθολικά χαρακτηριστικά που έντυσαν τις συλλογικές εικόνες για ένα διαφορετικό κόσμο. Πολλές συγκρίσεις έχουν γίνει με την παρισινή Κομμούνα, τη μάχη του Στάλινγκραντ, τον ισπανικό εμφύλιο, και άλλες μυθικές καταστάσεις της λαϊκής αντίστασης.

Στα ζιγκουράτ της Σουμερίας, τους πλίνθινους βαθμιδωτούς ναούς της αρχαίας Μεσοποταμίας, πολλοί ιεραρχικοί μηχανισμοί άρχισαν να διαμορφώνονται για πρώτη φορά: η πατριαρχία, το κράτος, η δουλεία, ο μόνιμος στρατός και η ιδιωτική ιδιοκτησία – η αρχή μιας επίσημης ταξικής κοινωνίας. Αυτή η εποχή επέφερε μία εκτεταμένη κοινωνική ρήξη που χαρακτηρίστηκε από την απώλεια του κοινωνικού στάτους των γυναικών και την ανατολή του κυρίαρχου άντρα, κυρίως του άντρα ιερέα, ο οποίος άρπαξε το μονοπώλιο της γνώσης. Αλλά εκεί επίσης δημιουργήθηκε το 2.300π.Χ. η πρώτη λέξη με το νόημα «ελευθερία», amargi, που σημαίνει «επιστροφή στη μητέρα».


Ο Οτσαλάν συνέλαβε την ιδέα των δύο πολιτισμών: ισχυρίστηκε ότι προς το τέλος της νεολιθικής Εποχής με την έγερση των ιεραρχικών δομών στην αρχαία Σουμερία υπήρξε ένας πολιτισμός βασισμένος στην ιεραρχία, τη βία, την υποταγή – ο mainstream ή ο «κυρίαρχος πολιτισμός», αλλά υπήρξε και το αντίθετο του, αυτό που λέμε «δημοκρατικός πολιτισμός» που εκπροσωπούσε τους ιστορικούς αγώνες των περιθωριοποιημένων, των καταπιεσμένων, των φτωχών και των αποκλεισμένων, κυρίως των γυναικών. Ο δημοκρατικός συνομοσπονδισμός είναι λοιπόν πολιτικό προϊόν αυτού του παλιού δημοκρατικού πολιτισμού.

Bijî komunên me! Vive la commune!
Dilar Dirik
  

Η Dilar Dirik είναι Κούρδισσα ακτιβίστρια και υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Κοινωνιολογίας του πανεπιστημίου του Κέμπριτζ. Η εργασία της εξετάζει το ρόλο του γυναικείου αγώνα στη διαμόρφωση και την οικοδόμηση της ελευθερίας στο Κουρδιστάν. Γράφει τακτικά για το κουρδικό κίνημα σε διάφορα διεθνή μέσα ενημέρωσης.

Μετάφραση: Γεωργία Κανελλοπούλου
Το πρωτότυπο βρίσκεται εδώ: https://roarmag.org/magazine/building-democracy-without-a-state/

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

ΑΝ Ο ΚΑΜΒΆΣ ΕΊΝΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΊΑ, Η ΖΩΓΡΑΦΙΆ ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΦΑΣΙΣΜΌΣ.

Του Γιώργου Χαραλαμπίδη*
 
Η αδιαφορία, είναι μια από τις τρεις συμπεριφορές που χαρακτηρίζουν την μέθοδο ανθρώπινης ομαδοποίησης που συνήθως αποκαλούμε εξουσία. Οι άλλες δυο είναι η βία και η υποκρισία.
Αλλά η αδιαφορία, είναι το γόνιμο χώμα που σ’ αυτό θα φυτρώσει και θα ρίξει κορμό και κλαδιά τόσο η βία όσο και η υποκρισία (απάτη).
Απλά, όταν ασκείται βία με στόχο την απόδειξη ισχύος και την καταβολή, την εκμετάλλευση, τον αφανισμό του άλλου, η ανθρώπινη υπόσταση του άλλου, είναι αδιάφορη σ' αυτόν που ασκεί βία.
Απλά, όταν ασκείται υποκρισία με στόχο την απόδειξη ισχύος και την καταβολή, την εκμετάλλευση, τον αφανισμό του άλλου, η ανθρώπινη υπόσταση του άλλου, είναι αδιάφορη σ' αυτόν που ασκεί υποκρισία.
Απλά, η εξουσία σαν παραγωγός και διαχειριστής των συμπεριφορών βία – υποκρισία – αδιαφορία, διαχέει την παραγωγή της στο ανθρωποσύνολο, πολύ “επιστημονικά” είναι αλήθεια στον αιώνα μας, και εισπράττει το όφελος που προσδοκά. Την υποδούλωση δηλαδή, των πολλών στους λίγους. Αν η αδιαφορία δεν ήταν “του χεριού της” πώς θα ήταν δυνατόν να την εκμεταλλευτεί; Αν η αδιαφορία δεν είναι φασιστική συμπεριφορά, με τόση αδιαφορία γύρω, πώς καταφέρνει η εξουσία και έχει το πάνω χέρι; 

   Όλοι, βαθιά μέσα μας, αναγνωρίζουμε την συμπεριφορά που θα στρίμωχνε την εξουσία στην γωνία. Την συμπεριφορά, που αναδεικνύει τον άνθρωπο σ' αυτό που πραγματικά οφείλει να είναι στην δημιουργία. Το ον που φέρει συναίσθημα, λογική, συνείδηση! Το ον που ενώνει το υλικό με το πνευματικό! Την συμπεριφορά Λόγος!

   Όταν αρνιέσαι τον λόγο, έχεις βάλει ήδη την υπογραφή σου, ότι αποδέχεσαι την εξουσία.

   Όταν σου λένε, ότι συνάνθρωποι σου δεν έχουν να φάνε, ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, αυτοκτονούν πολλές φορές, κι εσύ δεν νιώθεις κανενός είδους συμπόνια, δεν νιώθεις καμιά ανάγκη να ρωτήσεις να μάθεις περισσότερα, να σταθείς αλληλέγγυος, να γίνεις φορέας του λόγου που θα βροντοφωνάξει στην εξουσία: “Σταμάτα!, ως εδώ και μην παρέκει!”, αδιαφορείς δηλαδή, σκεπτόμενος ίσως: “Εγώ, τη γλίτωσα! Τι με νοιάζει για τους άλλους;” με ποιον συντάσσεσαι αν όχι με την εξουσία; Δεν θάβεις τα συναισθήματα σου, για να μην έρθεις σε αντιπαράθεση με την εξουσία; Θάβοντας τα συναισθήματα σου εξακολουθείς να είσαι άνθρωπος;
   Όταν σου λένε, το χρέος που έχει φορτωθεί η πατρίδα σου και που θα κληθείς να αποπληρώσεις εσύ, τα παιδιά σου και τα εγγόνια σου, είναι αποτέλεσμα κλοπής, απάτης, ραδιουργιών και προδοσίας, νιώθεις την ανάγκη να σταθείς, να σκεφτείς, να ενημερωθείς, να ζητήσεις τον λογαριασμό, να γίνεις φορέας δικαιοσύνης; Νιώθεις την ανάγκη να φωνάξεις: “Οι κλέφτες στη φυλακή!” κι ανυποχώρητα να διεκδικήσεις το δίκαιο των συμπολιτών σου και την ανεξαρτησία της πατρίδας; Αν όχι, τότε δεν συντάσσεσαι με τους κλέφτες, τους απατεώνες, τους ραδιούργους, τους προδότες; Δεν θάβεις τη λογική σου, για να μην έρθεις σε αντιπαράθεση με την εξουσία; Θάβοντας τη λογική σου εξακολουθείς να είσαι άνθρωπος;
   Όταν σου λένε, από δω και πέρα θα υπάρχουν τρεις κατηγορίες ανθρώπων:
Οι ελίτ, που θα τους ανήκουν τα πάντα, η Γη, η γνώση, οι άνθρωποι.
Οι διαχειριστές του κοπαδιού, αυτοί δηλαδή που θα φροντίζουν το κοπάδι των σκλάβων να είναι ικανό να θρέψει τους πάντες με την παραγωγή του, που θα το αρμέγουν παντοιοτρόπως, που θα φροντίζουν να σφάζουν αρκετή “ποσότητα”, όταν μεγαλώσει πολύ και γίνει ανήσυχο, αυτοί που θα δίνουν τακτικά τον “λογαριασμό” στην ελίτ.
Και τέλος το “κοπάδι”. Δηλαδή οι σκλάβοι, οι πολλοί.
Κι εσένα δεν σε ταρακουνά η συνείδηση σου, να σκεφτείς: Ποιος τους διόρισε θεούς; Ποιος τους έδωσε τη Γη σαν ιδιοκτησία; Ποια δικαιώματα έχουν στην πανανθρώπινη Γνώση και θέλουν να τα εισπράξουν; Πού είναι η ελευθερία μου; Ποιος πέταξε στα σκουπίδια τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικά μου αλλά και κάθε συνανθρώπου; Δεν θάβεις τη συνείδηση σου, για να μην έρθεις σε αντιπαράθεση με την εξουσία; Θάβοντας τη συνείδηση σου εξακολουθείς να είσαι άνθρωπος;

   Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία: Η Αδιαφορία είναι φασιστική συμπεριφορά!

   “Μα δεν αδιαφορώ, απλά φοβάμαι!”
Να φοβηθείς αν είσαι παιδί, ανώριμος, ανόητος. Αλλά τότε μην παίρνεις μέρος στην συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει. Λούφαξε σε μια γωνιά κι άσε τους ώριμους να κάνουν υπεύθυνα αυτό που η δημοκρατία επιτάσσει. Αναγνώρισε την αδυναμία σου, προσπάθησε να γνωρίσεις, να μάθεις να γίνεις δυνατός και ώριμος να παίρνεις αποφάσεις. Ως τότε, μην πουλάς φύκια για μεταξωτές κορδέλες.
Να φοβηθείς, αν είσαι ενήλικος και υπεύθυνος, για τον θάνατο του Λόγου και της Αλήθειας. Και να γίνει ο φόβος σου αυτός, αφορμή και αιτία, να κάνεις φασαρία. Τόση φασαρία ώστε να ξυπνήσουν οι πάντες και να αναλάβουν υπεύθυνα, τη σπορά του λόγου που θα ξυπνήσει συναισθήματα, λογική και συνείδηση σε κάθε άνθρωπο που θεωρεί τον εαυτό του ώριμο και υπεύθυνο.
Που θα του θυμίσει ότι το πρώτιστο χρέος του είναι σ’ αυτό που γεννήθηκε: Στον Άνθρωπο.
Το δεύτερο σ’ αυτούς που αγαπά: Την οικογένεια και τα παιδιά του.
Το τρίτο στην μεγάλη ομάδα που τον γέννησε και του έδωσε ανθρωπολαλιά, πατρίδα, δικαιώματα, πνευματική και υλική ταυτότητα.
Και ότι τα τρία αυτά είναι αναπόσπαστα συνδεδεμένα μεταξύ τους, σε τρόπο που, ή θα τα αναγνωρίσεις όλα και θα αναλάβεις όλων την αποπληρωμή, αρνούμενος κάθε άλλο χρέος, ή θα χάσεις τον άνθρωπο, την οικογένεια, την πατρίδα, την ελευθερία, την δημοκρατία, σκλάβος για πάντα της εξουσίας και του χρήματος που αυτή έχει εφαρμόσει σαν τις αλυσίδες των σκλάβων στα χέρια τα πόδια, τον λαιμό σου, την λαλιά και την σκέψη σου. 
Να φοβηθείς, αν είσαι ενήλικος και υπεύθυνος, την μία και μοναδική εκφορά λόγου, αυτού της εξουσίας, από τα ΜΜΕ, αλλά όχι μόνον αφού τα καλοπληρωμένα παπαγαλάκια της έχουν από καιρό τώρα πάρει θέσεις ανάμεσα μας για να ενσπείρουν διχόνοιες και σύγχυση. Να καταδείξεις το ψεύδος και την υποκρισία τους, να φτιάξεις χιλιάδες εστίες εκφοράς αληθινού λόγου, αφήνοντας τα μέσα της εξουσίας κύμβαλα αλαλάζοντα.
Να φοβηθείς τέλος, αν είσαι ενήλικος και υπεύθυνος, γι αυτό το σκόρπισμα της αδιαφορίας σε τόσο μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού και της νεολαίας μας. Δεν είναι φυσιολογικό! Ψάξε μαζί με γνώστες και επιστημονικά καταρτισμένους, την δυνατότητα και ικανότητα της εξουσίας, με χημικά και άλλα ίσως άγνωστα στους πολλούς μέσα, να καθιστά τις ανθρώπινες μάζες, πειθήνια όργανα, υπανθρώπους, νεκροζώντανους. Βρες, τα μέσα αυτά, αδρανοποίησε τα και ελευθέρωσε τους δυστυχισμένους. 
Ερωτήματα του τύπου: “Καλά τα λες, αλλά αν εγώ τα κάνω αυτά, μου εγγυάσαι ότι θα τα κάνουν και οι άλλοι;” δείχνουν ανωριμότητα. Το αν θα είσαι άνθρωπος ή υπάνθρωπος δεν είναι συλλογική απόφαση. Το ότι ατομικά αποφασίζεις και αποδέχεσαι την ανθρώπινη ταυτότητα και συλλογικά την ισχυροποιείς και την επιβάλλεις, χωρίς να την στερείς ποτέ και για κανένα λόγο από οποιονδήποτε άλλον, είναι ώριμη θέση και προς την σωστή κατεύθυνση.

Δείξε σε όλους ότι η αδιαφορία είναι φασισμός.
Γίνε εσύ το αντίδοτο στην αρρώστια της αδιαφορίας.
Γίνε φορέας Λόγου και Αλήθειας.

*Ο Γιώργος Χαραλαμπίδης είναι μέλος του Ε.ΠΑ.Μ. Θερμαϊκού Θεσσαλονίκης

Θα χρειαστεί να πεις ΟΧΙ. Και θα χρειαστεί να κάνεις αυτό το ΟΧΙ πράξη.

του Σταύρου Κατσούλη



Αντέχεις την αλήθεια; Εαν όχι, τότε μην διαβάσεις παρακάτω.
Εάν όμως αντέχεις, τότε διάβασε παρακάτω.

Ας καταλάβουμε ότι:

Θα χρειαστεί να πεις ΟΧΙ. Και θα χρειαστεί να κάνεις αυτό το ΟΧΙ πράξη.

Ειτε αυτό είναι ΟΧΙ προς την εφορία, ΟΧΙ στο κράτος κατοχής γενικότερα, είτε είναι ΟΧΙ προς τα ΜΜΕ, είτε είναι ΟΧΙ προς οποιονδήποτε προσπαθήσει να σε λεηλατήσει, να ασελγήσει πάνω σε σένα και τα παιδιά σου, με διάφορους τρόπους.

Θα χρειαστεί να κάνεις πράξη το ΟΧΙ, ΟΠΟΙΟ και να είναι το κόστος.

Μπορεί το κόστος να είναι φυλακή. Μπορεί το κόστος ναι είναι πείνα. Μπορεί το κόστος να είναι ο Θάνατος. Αλλά να ξέρεις ότι αυτά είναι τα εύκολα, και τίποτα μπροστά στον πιο πολύτιμο που θα χρειαστούμε όλοι μας να πληρώσουμε...

Γιατί το πιό ακριβό κόστος, είναι ότι θα χρειαστεί να αλλάξουμε εκ βάθρων τον δικό μας τρόπο σκέψης... Να αλλάξουμε δηλαδή ριζικά το ποιοί είμαστε. Εκεί να δεις θυσίες, "ριζοσπαστισμό" και αγώνες...

Αλλιώς, αν δεν έχεις το θάρρος να αλλάξεις τον εαυτό σου, τότε ξέχνα καλύτερα την όποια "καλύτερη ζωή" σου έχουν υποσχεθεί, για σένα και τα παιδιά σου.

Και για να το κάνω ακόμη χειρότερο, η θυσία αυτή, μπορεί πιθανά, να μην αποδώσει ΠΟΤΕ σε σένα προσωπικά κάτι, αλλά μόνο στις επόμενες γενεές και την Πατρίδα συνολικά...

Δυστυχώς, δεν αρκεί να ξέρεις και απλά να αντέχεις την αλήθεια.

Ούτε αρκεί απλά να πεις ένα ΟΧΙ.

Η αλλαγή γίνεται ΜΟΝΟ με πράξεις. Σωστές, ηθικές πράξεις, που απαιτούν κόπο, υπομονή, συνεργασία και αστείρευτη επιμονή, αντοχή, αγάπη προς τον συνάνθρωπο αλλά και αγάπη προς την αλήθεια, πίστη, αξιοπρέπεια μαζί με ταπεινότητα, θα χρειαστούν και υπομονή και θάρρος.

Θα χρειαστεί να μπορέσουμε ο καθένας μας να σταθεί αγέρωχος και ασάλευτος, μπροστά στον κατακτητή. Θα χρειαστεί ο καθένας μας, να βάλουμε τις διαφορές μας στην άκρη. Θα χρειαστεί να γίνουμε αυτοί που γνωρίζουμε ότι κάποιοι συμπατριώτες μας αλλά και άλλες μορφές της ιστορίας μας κατάφεραν να γίνουν.

Δεν είναι δυνατόν εφ όσον ζεις ακόμα, να μην το ξέρεις αυτό... έστω και μερικώς.

Κάποιος είχε πει ότι αυτή η κρίση, θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι. Επιτρέψτε μου να το αλλάξω λίγο...

Δεν είναι η κρίση, αλλά ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΙΔΙΟΙ, που θα ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας είτε από την ήρα, είτε από το στάρι.

Και το κάνουμε ήδη, με όλα αυτά που λέμε ή δεν τολμάμε να λέμε και πράττουμε ή φοβόμαστε να πράξουμε ΣΗΜΕΡΑ.

Όχι...

Δεν θα ρίξει κανένας μας έτσι απλά, το φταίξιμο στην "κρίση" ή οποιονδήποτε άλλον, για να ξεφύγει από την προσωπική του ευθύνη.

Ούτε εγώ ούτε κανένας μας, είτε βρίσκεται ακόμα εδώ, είτε "παραπέρα".

Σ. Κατσούλης
.

Δευτέρα, 25 Απριλίου 2016

Περί υποψηφιότητας της κυρίας Βαλαβάνη.

του Κώστα Σταθόπουλου
Ελπίζω να μην ενοχλώ......
Η κυρία Βαλαβάνη δεν ήταν Στον Σύριζα, όταν μερικές ημέρες μετά της εκλογές προσελήφθη ως χρηματοοικονομικός σύμβουλος η εταιρεία Lazard;
Η εταιρεία που είχε προσλάβει παλαιότερα ο Γεώργιος Παπανδρέου, που βρίσκεται πίσω από κάθε δικτατορία και λουτρό αίματος παγκοσμίως; 
Η κυρία Βαλαβάνη δεν συμμετείχε στο κυβερνητικό σχήμα όταν προσελήφθη η κυρία Παναρίτη, υπάλληλος της παγκόσμιας τράπεζας και πρώην υπάλληλος του Γεώργιου Παπανδρέου, η οποία δήλωσε ευθαρσώς μέσα στην Ελληνική βουλή: Είμαι Αμερικανίς όχι Ελληνίς; 
Η κυρία Βαλαβάνη δεν συμμετείχε εκουσίως ή ακουσίως στις υποτιθέμενες εξάμηνες διαπραγματεύσεις;

Η κυρία Βαλαβάνη μετά την παραίτησή της, δεν θα μπορούσε να συμμετάσχει σε κάποιο 'αντιμνημονιακό ' σχήμα; Εφόσον πίστευε και πιστεύει στην πάλη για την ελευθερία, αυτή η πάλη συνοδεύεται υποχρεωτικά, από βουλευτική καρέκλα; 
Ο αγώνας δεν μπορεί να γίνει μέσα από τον λαό και τα κινήματά του, που τόσο υπερασπίζεται; 
Εδώ αξίζει να σημειωθεί, πως δεν μιλάμε για κάποιο τυχαίο πρόσωπο. Θα μπορούσε ως επώνυμη, να οργανώσει-ξεσηκώσει-αφυπνίσει, μεγάλες μάζες του λαού. Αυτό όμως χρειάζεται κουράγιο, υπομονή και πάνω απ' όλα να απαρνηθείς την υψηλή μισθοδοσία, απολαβές, μπόνους , παροχές και το ισχυρότερο ατού, την βουλευτική ασυλία.{Τα ίδια εννοείται ισχύουν για την αρχηγό Ζωίτσα}.

Κάθε παράγραφος του βιογραφικού της την ενοχοποιεί :
...............................συμμετείχε σε όλους τους μεταπολιτευτικούς αγώνες και χρημάτισε μέλος του Γραφείου και της Γραμματείας του ΚΣ της ΚΝΕ και αν. μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, απ’ το οποίο αποχώρησε το 1989 (κυρίως λόγω της συμμετοχής του στην κυβέρνηση Τζαννετάκη).
Η συμμετοχή ,του κόμματός της σε μια 'δεξιά' κυβέρνηση, στάθηκε ικανή να τη εκδιώξει . Η συμμετοχή στο σφαγείο της Ε.Ε δεν σημαίνει τίποτε; Οι αυτοκτονίες δεν συγκινούν τους κοινωνικούς επαναστάτες;
................................Στο οικονομικό επιτελείο της κυβέρνησης συμμετέχει η Νάντια Βαλαβάνη, η οποία ως αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών, θα έχει ρόλο διαπραγματευτή στις συζητήσεις με την τρόικα.
................................Η Νάντια Βαλαβάνη γεννήθηκε στο Ηράκλειο Κρήτης στις 16 Αυγούστου 1954. Είναι συγγραφέας και οικονομολόγος, πτυχιούχος του Οικονομικού Τμήματος του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Πρωτοεκλέχτηκε βουλευτής Β’ Αθηνών στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012 και επανεξελέγη στις εκλογές του 2015.
Οικονομολόγος, από αυτούς με το κιλό που γνωρίζουμε πως παίρνουν τα 'πολιτικά' πτυχία. Εξ άλλου αν διαβάσει κανείς το βιβλίο της (εκδόθηκε πριν πολιτευτεί),η αρπαγή της Ελλάδας, εξηγεί αυτά που ακριβώς έπρεπε να υπερασπιστεί ,αλλά δεν το έκανε .
...................................Είναι μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, της Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Επιτροπής Δημοσίων Επιχειρήσεων, Τραπεζών, Οργανισμών Κοινής Ωφελείας και Φορέων Κοινωνικής Ασφάλισης. Από το Μάρτιο 2014 είναι Υπεύθυνη Εξωτερικής Πολιτικής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ.
Εδώ τι να σχολιάσει κανείς; Το ξεπούλημα της εθνικής κυριαρχίας, την λεηλασία των αποθεματικών των ταμείων ή την δημιουργία swap, (έσοδα από μελλοντικά κέρδη),που υπέγραψαν μόλις πήραν την εξουσία;
..................................Από τα 18 της συμμετείχε στο μαζικό και στο παράνομο αντιδικτατορικό κίνημα (ΑντιΕΦΕΕ-ΚΝΕ). Συνελήφθη το Φεβρουάριο 1974 και μετά από πολύμηνη ανάκριση παραπέμφθηκε στο Ειδικό Στρατοδικείο με τον α.ν.509, κατηγορούμενη κυρίως για τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Αποφυλακίστηκε από τις Φυλακές Κορυδαλλού με την κατάρρευση της χούντας τέλος Ιουλίου 1974.
Πως τα κατάφερε τελικά μία ομάδα φοιτητών ,να αναρριχηθεί στην εξουσία, εξαργυρώνοντας το πολυτεχνείο, καπελώνοντας την μεγάλη μάζα των αγωνιστών εκείνων, που κανείς δεν τους θυμάται πλέον, εξηγεί και την μετέπειτα συμπεριφορά και το ξεπούλημά τους σε κάθε είδους δωροδοκία.
Όταν κάνεις κουβέντα με κάποιους 'αριστερούς' για πατρίδα και σημαία,(σιχαίνομαι τον εθνικισμό), απαντούν θυμίζοντάς μου τους εφοπλιστές και τα βαπόρια τους με σημαία ευκαιρίας. Κατά πως βολεύει. Κάτω από αυτή όμως τη σημαία και μέσα σε αυτήν την πατρίδα, μεγαλώνουν, αποκτούν δικαιώματα, εργάζονται, μεταλαμπαδεύουν ελεύθεροι τις όποιες ιδέες και διεκδικήσεις τους.
Δεν θα αναλωθούμε να εξηγήσουμε τις διαφορές :Έθνους -πατρίδας-κράτους. Τα έχουν εξηγήσει ήδη με την στάση τους οι 'φιλήσυχοι ' και 'μορφωμένοι' αριστερόστροφοι κοχλίες.

Πέμπτη, 21 Απριλίου 2016

ΣΑΛΠΙΣΜΑ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ ΔΙΑΦΘΟΡΕΙΟ Ε.Ε.


του Μιχαήλ  Στυλιανού 




Αυτή τη φορά ο γράφων θα παραχωρήσει την πένα του σε πειστικότερο συνήγορο. Στη χώρα αυτή άλλωστε όλοι τα ξέρουν όλα καλύτερα από όλους τους άλλους, αλλά ακούνε με περισσότερο σεβασμό οποιονδήποτε ξένο.

Στη προκειμένη περίπτωση μάλιστα, ο ξένος συμβαίνει να είναι ο Βρετανός ευρωβουλευτής Ντάνιελ Χάνναν, που με άρθρο του στη Νταίηλυ Μαίηλ καλεί τους συμπατριώτες του να τον . . . απολύσουν από το Ευρωκοινοβούλιο. 

Επειδή δεν μπορούμε να περιμένουμε τον κ. Παπαδημούλη (ιδρυτικό στέλεχος Σύριζα) να πράξει το ίδιο, ο γράφων σας παρουσιάζει σε συντομία τις εξηγήσεις του κ. Ντάνιελ Χάνναν:
 


Απολύστε με!
Θα χαθούν θέσεις εργασίας όταν ένα έθνος αποφασίσει να εγκαταλείψει την Ευρωπαϊκή Ένωση; 

Μόνο τη δική μου.
Είμαι Ευρωβουλευτής και απλά σας ζητώ ψηφίζοντας στο δημοψήφισμα, βοηθήστε να απαλλαγώ από την άνετη και ακριβοπληρωμένη θέση μου. 

Παρακαλώ, απολύστε με.
Ακόμη θυμάμαι το σοκ της πρώτης ημέρας μου στις Βρυξέλλες. Μόλις βρήκα το γραφείο μου, μια εξυπηρετική κυρία μου ζήτησε το αεροπορικό μου εισιτήριο για να μου επιστραφούν τα χρήματα. Μου μέτρησαν ποσό τόσο μεγάλο ώστε πίστεψα ότι έγινε λάθος. 
«Μα από το Λονδίνο ήρθα,» εξήγησα. 
«Δεν είναι λάθος, Μεσιέ», απάντησε πεταχτά. 
«Αυτή είναι η χιλιομετρική ταρίφα από το Λονδίνο». 
«Μα κανείς δεν πληρώνει τόσα για την πτήση Χήθροου- Βρυξέλλες», διαμαρτυρήθηκα. 
«Τόσα καθορίζει το κοστολόγιο», με διέκοψε η κυρία.

Οι ευρωβουλευτές ταξιδεύουν από τις περιφέρειές τους στις Βρυξέλλες ή στο Στρασβούργο ( η Ευρωβουλή συνεδριάζει εναλλάξ στις δύο πόλεις, με τεράστιο κόστος), εισπράττουν το αντίτιμο του ακριβώτερου εισιτηρίου και επιπλέον «επίδομα χρόνου και αποστάσεως». 

Και ταξιδεύοντας στην ακριβώτερη θέση, κερδίζεις ένα στρογγυλό ποσό. 
Αν διαλέξεις φτηνή πτήση, μπορείς να τσεπώνεις 1.000 ευρώ την εβδομάδα, αφορολόγητα.
Η επόμενη επίσκεψή μου ήταν στον αρμόδιο «γενικών εξόδων». Μου είπε πως δικαιούμαι ένα γενικό επίδομα 3,500 λιρών (κάπου 4.000 ευρώ) τον μήνα. 

« Είναι για ενοίκιο γραφείου;» ρώτησα.
« Όχι, όχι. Σας δίνουμε γραφείο στις Βρυξέλλες και στο Στρασβούργο», απάντησε. 

« Θα είναι τότε για κομπιούτερ και υλικά», παρατήρησα. 
« Όχι, τα έχετε και αυτά. Είναι για τα περιστασιακά έξοδα, όπως ταχυδρομικά και βενζίνη.» 
« Σοβαρά μιλάτε; Τρεισήμισι χιλιάδες λίρες τον μήνα;» 
«Ακριβώς έτσι, κύριε. Είναι ένα επίδομα χωρίς δικαιολογητικά. Δεν χρειάζεται να κομίζετε αποδείξεις. Απλώς σημειώσατε τον λογαριασμό όπου θα κατατίθενται.»

Γιατί σας εξιστορώ την πρώτη μέρα μου στην Ευρωβουλή; 

Επειδή εξηγεί γιατί ζητώ να με απολύσετε. Τα «έξοδα» είναι μια συμβολική απεικόνιση του χάσματος ανάμεσα στα θεωρητικά ιδεώδη και στις πρακτικές. Η ΕΕ ιδρύθηκε για υψηλούς στόχους –ειρήνη και συνεργασία μεταξύ των εθνών- και υποβόσκει ο πειρασμός να αμφιβάλεις για την αλήθεια.

Συχνά υποκρινόμαστε πως έχουμε να κάνουμε με κάποια φανταστική Ε.Ε., που υψώνεται πάνω από την αρπακτικότητα της πολιτικής και πραγματώνει ένα υψηλό ιδεώδες. 

Θεωρείται σχεδόν κακό γούστο να εξετάζεις από κοντά αυτήν την Ε.Ε. που διαμορφώθηκε μπροστά στα μάτια μας, με τους απατηλούς λογαριασμούς της και με τα ιδιωτικά τζετ αεροπλάνα της.
Ο τρόπος αμοιβής των βουλευτών είναι ελάχιστο παράδειγμα του πως, αντί να είναι ενάρετη, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην κυριολεξία διαφθορέας - δηλαδή μεταβάλει και χρηστούς ανθρώπους σε άτομα ελαστικής ηθικής.


Ξέρω πολλούς Ευρωβουλευτές πού ήρθαν στις Βρυξέλλες όχι ενθουσιώδεις για στενότερη ενοποίηση, αλλά που ήπιαν άπληστα την ομοσπονδιακή θεωρία και καταβρόχθισαν τα επιδόματά τους. Και ότι ισχύει για τους βουλευτές, ισχύει για γιγάντιες πολυεθνικές, για τεράστιες φιλανθρωπικές ΜΚΟ, για «Δεξαμενές Σκέψης» (λέσχες προβληματισμού), επαγγελματικά σωματεία, και λομπίστες, που βγάζουν χρήματα από το σύστημα των Βρυξελλών. Αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν, όπως αντιλαμβάνεστε τους πραιτωριανούς της φρουράς «να μείνουμε στην Ε.Ε» ( μετφ: παρ’ ημίν: «Να μείνουμε στο Ευρώ»)
Γι’ αυτούς το «να μείνουμε» δεν έχει σχέση με την εθνική κυριαρχία και τη Δημοκρατία αλλά για ακίνητα και ακριβά σχολεία.
Για τη χώρα όμως, δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι θα είμαστε καλύτερα έξω. Δεν πρόκειται να φέρει άμεση ριζική αλλαγή της κατάστασης.
Αλλά θα αρχίσουμε να ακολουθούμε μια διαφορετική πορεία, πιο ανεξάρτητη από μια Ευρωζώνη σε νευρικότητα και παρακμή και περισσότερο εστιασμένη στον ευρύτερο κόσμο.
Και με την ανάκτηση της ανεξαρτησίας μας, θα ανακτήσουμε μιαν νέα συνείδηση προορισμού και νέα αισιοδοξία.
Εάν η Ε.Ε. ήταν για την διεθνή συνεργασία αντί της υπερεθνικής καταπίεσης, κανένας δεν θα είχε τίποτα εναντίον της. 

Επίσης, εάν καλός Ευρωπαίος είναι όποιος πιστεύει σε όσα ανύψωσαν τον ευρωπαϊκό πολιτισμό – το Κράτος Δικαίου, την κοινοβουλευτική δημοκρατία, την προσωπική ελευθερία- γράψτε με στον κατάλογο. 

Η διαφορά μου με την Ε.Ε. είναι πως εγκατάλειψε αυτά τα ιδεώδη.
Αντί του Κράτους Δικαίου έχουμε την προστακτική της πολιτικής ένωσης. 

Αντί της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, κυβερνώμεθα από μη εκλεγμένους αξιωματούχους, που παίρνουν τις αποφάσεις τους μυστικά, συχνά κατόπιν συμβουλών από λομπίστες επενδυμένων συμφερόντων. 
Αντί προσωπικής ελευθερίας, έχουμε πλήθος στενοκέφαλων κανονισμών που μας κάνουν φτωχότερους και λιγότερο ελεύθερους.
Οι υποσχέσεις στις οποίες θεμελιώθηκε η Ε.Ε. αποδείχθηκαν ψεύτικες. Η ενοποίηση υπετίθετο πως θα κάνει τους ανθρώπους πιο εύπορους, αλλά η Ε.Ε. σημείωσε συνεχή πτώση, από το 30% της διεθνούς οικονομίας το 1980, στο 17% σήμερα.
 
Και μόνο το ευρώ και η συμφωνία Σένγκεν φθάνουν για την καταδίκη του Ευρωπαϊκού Σχεδίου, αλλά οι σχεδιαστές συνεχίζουν μουλαρίσια να επιμένουν σ’ αυτά: «Το ευρώ πρέπει να διατηρηθεί» -ανεξάρτητα του πόσο κοστίζει σε ανεργία και χαμένη ανάπτυξη. Και «το Σένγκεν επίσης» -ανεξαρτήτως επιπτώσεων στην ασφάλεια ή στη μοίρα των μεταναστών. Και θέλουν να επεκτείνουν αυτή τη βλαμμένη λογική και σε άλλα πεδία, βλέποντας την βαθύτερη ενσωμάτωση ως τη λύση, ενώ είναι το πρόβλημα.
Γι’ αυτό το δημοψήφισμα για την έξοδο είναι η ελπίδα μας.»

* * * * *
Ο προσυπογράφων, παρουσιαστής του κ. Hannan, δεν έχει τίποτα να προσθέσει στην υπεράσπιση των κοινών μας θέσεων. Mόνο να υπενθυμίσει δύο ιστορικές δηλώσεις εμβληματικών προσωπικοτήτων μιας Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης στην οποία ανήκουμε και η οποία επαγρυπνεί για την Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα παντού (αλλού) στον κόσμο: Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, Πρόεδρος Κομισιόν.
Δήλωση με τις εκλογές της 25-12-2015 στην Ελλάδα:
«Δεν υπάρχει ελεύθερη δημοκρατική επιλογή, ενάντια στις ευρωπαϊκές συνθήκες».

Και τη δήλωση του Λουξεμβούργιου επίσης ΥΠΕΞ, μετά το προ ημερών ολλανδικό δημοψήφισμα για την Ουκρανία:
«Τα δημοψηφίσματα πράγματι καταστρέφουν την Ευρώπη»!




Μιχαήλ Στυλιανού Δημοσιογράφος από το 1953, με τριεθνή επαγγελματική διαδρομή και σε επιτελικές θέσεις. Μεταξύ των οποίων Δ/ντής της ελληνικής εκπομπής της γαλλικής κρατικής ραδιοφωνίας κατά τη διάρκεια της χούντας, Σύμβουλος Τύπου της Ελληνικής Πρεσβείας στο Παρίσι και Γεν. Δ/ντής του ΑΠΕ.

πηγή : ithesis μέσω ideopigi.blogspot.gr

Είσαι αναρχικός-η ; Η απάντηση μπορεί να σε εκπλήξει





Του David Greaber

Πιθανώς να έχεις ήδη ακούσει ένα-δυο πράγματα για τους αναρχικούς και τι υποτίθεται ότι πιστεύουν. 
Το πιθανότερο είναι πως ότι έχεις ακούσει είναι ανοησίες. 
Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι οι αναρχικοί είναι υποστηρικτές της βίας, του χάους και της καταστροφής ή ότι είναι τρελαμένοι μηδενιστές που απλά θέλουν να τινάξουν τα πάντα στον αέρα. 
Στη πραγματικότητα τίποτα δεν απέχει περισσότερο από την αλήθεια. 
Οι αναρχικοί είναι απλά άνθρωποι που πιστεύουν ότι τα ανθρώπινα όντα είναι ικανά να συμπεριφέρονται με εύλογο τρόπο χωρίς να τους το επιβάλουν. Είναι μια πολύ απλή σκέψη. Μα είναι μια σκέψη, που οι πλούσιοι και δυνατοί έβρισκαν πάντοτε πολύ επικίνδυνη.

Στην πιο απλή μορφή τους τα αναρχικά πιστεύω καταλήγουν σε δύο βασικές υποθέσεις. Η πρώτη είναι ότι τα ανθρώπινα όντα είναι, υπό κανονικές συνθήκες, όσο λογικά και αξιοπρεπή τους επιτρέπεται να είναι και μπορούν να οργανώνουν τον εαυτό τους αλλά και τις κοινότητες τους, χωρίς να χρειάζεται να τους πουν το πως. Η δεύτερη είναι ότι η εξουσία διαφθείρει. Περισσότερο απ΄όλα, ο αναρχισμός σημαίνει απλά να έχεις το κουράγιο να παίρνεις τις αρχές της κοινής ευπρέπειας, με τις οποίες όλοι ζούμε, και να τις ακολουθείς μέσα από τα λογικά συμπεράσματα τους. Όσο παράξενο και αν φαίνεται, στα πιο σημαντικά πράγματα είσαι ήδη αναρχικός-ή, απλά δεν το συνειδητοποιείς.

Ας αρχίσουμε παίρνοντας μερικά παραδείγματα από την καθημερινή ζωή.
Αν υπάρχει μια γραμμή για να ανέβεις σε ένα λεωφορείο με πολύ κόσμο, περιμένεις τη σειρά σου και αποφεύγεις να ανοίξεις δρόμο με τον αγκώνα σου, ακόμα και όταν δεν υπάρχει τριγύρω αστυνομία;

  • Αν απάντησες “ναι”, τότε είσαι συνηθισμένος να συμπεριφέρεσαι σαν αναρχικός-η!

Η πιο βασική αναρχική ιδέα είναι η αυτο-οργάνωση: η υπόθεση ότι τα ανθρώπινα όντα δεν χρειάζονται να απειλούνται με διώξεις για να είναι ικανά να φτάσουν σε λογική κατανόηση το ένα με το άλλο ή να συμπεριφερθούν μεταξύ τους με αξιοπρέπεια και σεβασμό.

Όλοι πιστεύουν ότι είναι ικανοί να συμπεριφέρονται εύλογα από μόνοι τους. Αν σκέφτονται ότι οι νόμοι και η αστυνομία είναι απαραίτητα, είναι γιατί νομίζουν ότι όλοι οι υπόλοιποι άνθρωποι δεν είναι ικανοί να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.

Αλλά αν το καλοσκεφτείς, ακριβώς έτσι δεν σκέφτονται και όλοι αυτοί οι άνθρωποι για εσένα; Οι αναρχικοί υποστηρίζουν πως όλη η αντικοινωνική συμπεριφορά- που μας κάνει να νομίζουμε ότι είναι απαραίτητο να έχουμε στρατούς, αστυνομία, φυλακές και κυβερνήσεις να ελέγχουν τη ζωή μας- στη πραγματικότητα βασίζεται στις συστημικές ανισότητες και την αδικία που οι στρατοί, η αστυνομία, οι φυλακές και οι κυβερνήσεις κάνουν δυνατές. Όλα είναι ένας φαύλος κύκλος. Αν οι άνθρωποι συνηθίζουν στο να τους συμπεριφέρονται σαν η γνώμη τους να μην έχει σημασία, πολύ πιθανώς να θυμώσουν,να γίνουν κυνικοί, ακόμα και βίαιοι – που φυσικά κάνει ευκολότερο για αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία να λένε πως η γνώμη τους δεν μετράει. Μόλις καταλάβουν ότι οι γνώμες τους πραγματικά έχουν την ίδια σημασία σαν και όλων των υπολοίπων, έχουν την τάση να γίνονται αξιοθαύμαστα κατανοητικοί. Εν συντομία: Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι είναι η ίδια η εξουσία και τα αποτελέσματα της, που κάνουν τους ανθρώπους ανόητους και ανεύθυνους.
Είσαι μέλος μιας λέσχης ή αθλητικής ομάδας, μιας οποιασδήποτε συλλογικότητας όπου οι αποφάσεις δεν επιβάλλονται από έναν αρχηγό αλλά παίρνονται στη βάση της γενικής συναίνεσης;
  • Αν η απάντηση σου είναι “ναι”, τότε ανήκεις σε έναν οργανισμό που λειτουργεί με αναρχικές αρχές! 
Μια άλλη αναρχική αρχή είναι η εθελοντική ένωση. Πρόκειται απλά για την εφαρμογή δημοκρατικών αρχών στη καθημερινή ζωή. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι αναρχικοί πιστεύουν πως θα πρέπει να είναι δυνατό να υπάρχει μια κοινωνία, στην οποία τα πάντα θα οργανώνονται σύμφωνα με αυτό το πλαίσιο -όλες οι ομάδες βασισμένες στην ελεύθερη συναίνεση των μελών τους- και για αυτό, όλες οι “από τα πάνω προς τα κάτω” δομές στρατιωτικού τύπου όπως οι στρατοί, οι γραφειοκρατίες ή οι μεγάλες εταιρίες, που βασίζονται σε ιεραρχίες, δεν θα είναι πλέον απαραίτητες. 
Ίσως δεν πιστεύεις ότι αυτό θα είναι δυνατό. Ίσως και να το πιστεύεις. Όμως, κάθε φορά που φτάνεις σε συμφωνία μέσω της συναίνεσης, παρά μέσω των απειλών, κάθε φορά που έρχεσαι σε μια εθελοντική ρύθμιση με ένα άλλο πρόσωπο, φτάνεις στην κατανόηση ή φτάνεις σε συμβιβασμό παίρνοντας υπόψιν την κατάσταση του άλλου προσώπου εν προκειμένω ή τις ανάγκες του, είσαι αναρχικός -ακόμα και αν δεν το καταλαβαίνεις.

Ο αναρχισμός είναι απλά ο τρόπος που οι άνθρωποι δρουν όταν είναι ελεύθεροι να πράξουν όπως επιλέξουν, και όταν έχουν να κάνουν με άλλους που είναι εξίσου ελεύθεροι -και για αυτό έχουν συνείδηση της ευθύνης ,που αυτό συνεπάγεται, απέναντι στους άλλους. Αυτό οδηγεί σε ένα άλλο κρίσιμο σημείο: Ενώ οι άνθρωποι μπορούν να είναι λογικοί και διακριτικοί όταν έχουν να κάνουν με ίσους, η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια που δεν γίνεται να τους εμπιστευτούμε όταν τους δίνεται η εξουσία πάνω σε άλλους. Δώσε σε κάποιον τέτοια εξουσία. Αναπόφευκτα σχεδόν, θα τη καταχραστεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Πιστεύεις ότι οι περισσότεροι πολιτικοί είναι εγωιστές, επηρμένα γουρούνια που δεν τους νοιάζει πραγματικά για το δημόσιο συμφέρον; 
Πιστεύεις ότι ζούμε σε ένα οικονομικό σύστημα που είναι ηλίθιο και άδικο;
  • Αν απάντησες “ναι”, τότε προσυπογράφεις την αναρχική κριτική στη κοινωνία του σήμερα -τουλάχιστον στο ευρύτερο πλαίσιο της. 

Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι η εξουσία διαφθείρει, και ότι αυτοί που περνούν όλη τους τη ζωή αναζητώντας την εξουσία είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να την έχουν. Οι αναρχικοί πιστεύουν ότι το παρόν οικονομικό σύστημα, είναι ποιο πιθανό να ανταμείψει τους ανθρώπους για την εγωιστική και αδίστακτη συμπεριφορά τους, παρά για την αξιοπρέπεια και την τρυφερότητα τους ως ανθρώπινα όντα. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθάνονται έτσι. Η μόνη διαφορά είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν σκέφτονται πως μπορεί να γίνει κάτι για αυτό, ή τέλος πάντων -και αυτό είναι κάτι στο οποίο οι πιστοί υπηρέτες των δυνατών είναι σχεδόν σίγουρο ότι επιμένουν- οτιδήποτε που δεν θα καταλήξει να κάνει τα πράγματα ακόμα χειρότερα.

Αλλά τι γίνεται αν αυτό δεν είναι αλήθεια;

Και υπάρχει πραγματικά οποιοσδήποτε λόγος να το πιστεύεις αυτό; Στην πραγματικότητα, όταν τις περνάς από τέστ, οι περισσότερες προβλέψεις για το τι θα συμβεί χωρίς κυβερνήσεις ή καπιταλισμό αποδεικνύονται εξολοκλήρου αναληθείς. 
Για χιλιάδες χρόνια οι άνθρωποι ζούσαν χωρίς κυβερνήσεις. Σε πολλά μέρη του κόσμου οι άνθρωποι ζουν έξω από τον έλεγχο των κυβερνήσεων, σήμερα. 
Βέβαια, σε μια πολύπλοκη, αστική, τεχνολογική κοινωνία όλο αυτό θα ήταν πιο περίπλοκο: αλλά η τεχνολογία μπορεί επίσης να διευκολύνει την επίλυση όλων αυτών των προβλημάτων. Για την ακρίβεια, δεν έχουμε ξεκινήσει καν να σκεφτόμαστε πως θα ήταν οι ζωές μας αν η τεχνολογία ανταποκρίνονταν αληθινά στις ανθρώπινες ανάγκες. Πόσες ώρες θα έπρεπε να δουλεύουμε αλήθεια ώστε να διατηρούμε μια λειτουργική κοινωνία – αν ξεφορτωνόμασταν δηλαδή όλα τα άχρηστα ή καταστροφικά επαγγέλματα όπως διαφημιστές, δικηγόρους, ανθρωποφύλακες, οικονομικούς αναλυτές, ειδικούς δημοσίων σχέσεων, γραφειοκράτες και πολιτικούς, και στρέφαμε τα καλύτερα επιστημονικά μυαλά μακριά από τους διαστημικούς εξοπλισμούς ή τα συστήματα των χρηματαγορών, ώστε να μηχανοποιήσουν τις επικίνδυνες ή ενοχλητικές εργασίες όπως η εξόρυξη μεταλλευμάτων η ο καθαρισμός της τουαλέτας, και να διανείμουν την υπόλοιπη εργασία σε όλους ισότιμα; Πέντε ώρες την ημέρα; Τρεις; Δύο; Κανείς δεν ξέρει γιατί ποτέ κανένας δεν ρωτάει αυτού του είδους τις ερωτήσεις. Για τους αναρχικούς, αυτές είναι οι ερωτήσεις που θα έπρεπε να ρωτάμε.

Πιστεύεις πραγματικά αυτά που λες στα παιδιά σου (ή έλεγαν σε εσένα οι γονείς σου);
“Δεν έχει σημασία ποιος το ξεκίνησε”. “Δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό”[1]. “Κάνε στους άλλους ότι θα ήθελες να κάνουν και οι άλλοι για εσένα..” “Καθάρισε την ακαταστασία σου”. “Μην είσαι κακός στους ανθρώπους επειδή είναι διαφορετικοί”. Ίσως θα έπρεπε να αποφασίσουμε, αν λέμε ψέμματα στα παιδιά μας όταν τους μιλάμε για το κακό και το καλό ή αν είμαστε πρόθυμοι να πάρουμε στα σοβαρά τις παραινέσεις μας. 
Διότι, αν ακολουθήσετε αυτές τις ηθικές αρχές μέχρι τα λογικά συμπεράσματα τους, καταλήγετε στον αναρχισμό.

Πάρτε για παράδειγμα την αρχή “δύο λάθη δεν κάνουν ένα σωστό”. Αν πραγματικά το έπαιρνες στα σοβαρά, αυτό από μόνο του θα τίναζε στον αέρα ολόκληρη τη βάση για τον πόλεμο και το σύστημα ποινικού δικαίου. 
Το ίδιο ισχύει για το μοίρασμα: πάντα λέμε στα παιδιά ότι πρέπει να μάθουν να μοιράζονται, να αλληλοκατανοούν τις ανάγκες τους, να βοηθούν το ένα το άλλο. 
Μετά βγαίνουμε έξω στον πραγματικό κόσμο όπου υποθέτουμε ότι όλοι είναι εκ του φυσικού τους εγωιστές και ανταγωνιστικοί. Αλλά όπως θα σημείωνε ένα αναρχικός: στη πραγματικότητα, ότι λέμε στα παιδιά μας είναι σωστό. 
Σχεδόν οποιοδήποτε μεγάλο επίτευγμα που άξιζε το κόπο στην ανθρώπινη ιστορία, κάθε ανακάλυψη ή κατόρθωμα που βελτίωσε τις ζωές μας, βασίστηκε στην συνεργασία και την αλληλοβοήθεια. Ακόμα και τώρα, οι περισσότεροι από εμάς ξοδεύουμε περισσότερα για τις οικογένειες και τους φίλους μας παρά για τους εαυτούς μας. 
Ενώ, πιθανόν, πάντα θα υπάρχουν ανταγωνιστικοί άνθρωποι στο κόσμο, δεν υπάρχει κανένας λόγος γιατί η κοινωνία πρέπει να βασίζεται στην ενθάρρυνση τέτοιων συμπεριφορών, πόσο μάλλον κάνοντας τους ανθρώπους να ανταγωνίζονται για τις βασικές ανάγκες της ζωής. Αυτό υπηρετεί μόνο τα συμφέροντα των ανθρώπων στην εξουσία, που μας θέλουν να ζούμε μέσα στο φόβο τους ενός για τον άλλο. 
Γι’ αυτό οι αναρχικοί καλούν για μια κοινωνία βασισμένη όχι μόνο στην ελεύθερη ένωση αλλά και στην αλληλοβοήθεια. 
Είναι γεγονός ότι τα περισσότερα παιδιά μεγαλώνουν πιστεύοντας στην αναρχική ηθική και σταδιακά έχουν να κατανοήσουν ότι ο κόσμος των ενηλίκων δεν λειτουργεί με αυτό το τρόπο. Για αυτό και τόσα πολλά γίνονται επαναστατικά ή αποξενωμένα, ακόμα και αυτοκτονικά ως έφηβοι, και τελικά, παραιτημένα ως ενήλικες. Η μόνη τους παρηγοριά, συχνά, είναι η δυνατότητα να μεγαλώσουν οι ίδιοι παιδιά και να υποκρίνονται ότι ο κόσμος είναι δίκαιος. Αν όμως μπορούσαμε να ξεκινήσουμε πραγματικά να χτίζουμε ένα κόσμο που, έστω στο ελάχιστο, θα ήταν βασισμένος σε δίκαιες αρχές;

Δεν θα ήταν αυτό το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει κανείς στα παιδιά του;

Πιστεύεις ότι τα ανθρώπινα όντα είναι θεμελιωδώς διεφθαρμένα και κακά, ή ότι συγκεκριμένα ήδη ανθρώπων (γυναίκες, άνθρωποι διαφορετικού χρώματος, λαϊκοί άνθρωποι που δεν είναι πλούσιοι ή δεν έχουν ανώτερη εκπαίδευση) είναι υποδεέστερα δείγματα, προορισμένα να κυβερνώνται από ανώτερους από αυτούς ;

  • Αν απάντησες “ναι”, ε λοιπόν, δεν είσαι τελικά αναρχικός. Αλλά αν απάντησες “όχι”, τότε, κατά πάσα πιθανότητα προσυπογράφεις το ενενήντα τις εκατό των αναρχικών αρχών, και πιθανόν, σε μεγάλο βαθμό να ζεις τη ζωή σου σύμφωνα με αυτές.

Κάθε φορά που συμπεριφέρεσαι σε έναν άλλο άνθρωπο με κατανόηση και σεβασμό, είσαι αναρχικός. Κάθε φορά που επιλύεις τις διαφορές σου με άλλους με το να έρχεσαι σε έναν λογικό συμβιβασμό, ακούγοντας τι έχει να πει ο καθένας παρά να αφήνεις ένα άτομο να αποφασίζει για όλους τους άλλους, είσαι αναρχικός.Κάθε φορά που έχεις την ευκαιρία να επιβάλεις με τη δύναμη σε κάποιον να κάνει κάτι, αλλά αποφασίζεις να απευθύνεσαι στη λογική του, είσαι αναρχικός. Το ίδιο ισχύει κάθε φορά που μοιράζεσαι κάτι με έναν φίλο, η αποφασίζεις ποιος θα πλύνει τα πιάτα, η κάνεις οτιδήποτε και έχεις τη προσοχή σου στραμμένη στη δικαιοσύνη.

Τώρα, μπορεί να διαφωνήσεις με όλα αυτά ότι είναι ωραία και καλά ως ένα τρόπος για μικρές ομάδες ανθρώπων να συνεννοηθούν μεταξύ τους, αλλά η διαχείριση μιας πόλης ή μιας χώρας, είναι ένα εντελώς διαφορετικό θέμα. Και φυσικά υπάρχει κάτι σε αυτό. 
Ακόμα και αν αποκεντροποιήσεις τη κοινωνία και βάλεις όσο περισσότερη δύναμη είναι δυνατή στα χέρια μικρών κοινοτήτων, θα υπάρχουν ακόμα πολλά πράγματα που θα χρειάζονται συντονισμό, από τη λειτουργία των σιδηροδρόμων μέχρι τις αποφάσεις για το ποια κατεύθυνση θα πρέπει να πάρει η ιατρική έρευνα. Αλλά μόνο και μόνο επειδή κάτι είναι περίπλοκο δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει τρόπος να το κάνεις δημοκρατικά. Απλά θα είναι περίπλοκο. 
Για την ακρίβεια, οι αναρχικοί έχουν ένα σωρό διαφορετικές ιδέες και οράματα για την αυτο-διεύθυνση μιας περίπλοκης κοινωνίας. Το να τα εξηγήσω θα έπαιρνε πολύ περισσότερο από το μέγεθος και τις προθέσεις ενός μικρού εισαγωγικού κειμένου σαν και αυτό. Αρκεί να πούμε, πρώτα απ’ όλα, ότι πολλοί άνθρωποι έχουν ξοδέψει πολύ χρόνο επινοώντας μοντέλα για το πως θα δούλευε μια πραγματικά δημοκρατική και υγιής κοινωνία. 
Βεβαίως, κανένας αναρχικός δεν ισχυρίζεται ότι έχει το τέλειο σχέδιο. Το τελευταίο πράγμα που θέλουμε είναι να επιβάλουμε προκατασκευασμένα μοντέλα στη κοινωνία ούτως ή άλλως. 
Η αλήθεια είναι ότι πιθανότατα δεν μπορούμε ούτε να φανταστούμε τα μισά από τα προβλήματα που θα προκύψουν στη προσπάθεια μας να δημιουργήσουμε μια δημοκρατική κοινωνία. Ακόμα και έτσι, είμαστε πεπεισμένοι ότι -με την ανθρώπινη επινοητικότητα να είναι αυτό που είναι- τέτοια προβλήματα μπορούν πάντα να λυθούν, όσο γίνεται σύμφωνα με το πνεύμα των βασικών αρχών μας, οι οποίες σε τελική ανάλυση είναι οι αρχές της θεμελιώδους ανθρώπινης αξιοπρέπειας.

Σημειώσεις:

[1] Σ.τ.μ. : Εδώ η μετάφραση έχει γίνει αυτολεξεί. Το ποιο κοντινό στην ελληνική γλώσσα είναι το αρχαίο ρητό “το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού” αν και προφανώς δεν χρησιμοποιείται ως παραίνεση σε παιδιά μικρής ηλικίας.

Η μετάφραση που έχω κάνει είναι χωρίς επιμέλεια, οπότε όπως πάντα να συγχωρέσετε την όποια χοντράδα. Ο Ντέιβιντ Γκράεμπερ είναι ένας από τους πλέον γνωστούς ανθρωπολόγους της γενιάς του, και για τη πρωτογενή έρευνα που έκανε στο νησί της Μαγαδασκάρης αλλά και για την πολιτική του δράση ως αναρχικός στο κίνημα κατά της Παγκοσμιοποίησης της τελευταίας δεκαετίας. Δίδασκε στο πανεπιστήμιο του Γέηλ από όπου και εκδιώχθηκε λόγω της πολιτικής του δράσης. Τώρα διδάσκει στο πανεπιστήμιο Γκόλντσμιθς του Λονδίνου. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του:“Αποσπάσματα μιας αναρχικής ανθρωπολογίας”και “Κίνημα , Βία , Τέχνη και Επανάσταση” , από τις ελευθεριακές εκδόσεις Στάσει Εκπίπτοντες, ενώ ετοιμάζονται το “Τέλος των Πρωτοποριών” και το “Το Χρέος : Τα πρώτα 5.000 χρόνια” το οποίο είναι και το τελευταίο του βιβλίο, το οποίο είναι απλά εκπληκτικό. Μπορείτε να δείτε τη συνέντευξη του Ντέιβιντ Γκράεμπερ από το 2010, όταν ήρθε στην Ελλάδα : ΕΔΩ .

πηγή: risingalaxy

Κυριακή, 17 Απριλίου 2016

Το μεγαλύτερο ολοκαύτωμα στην ιστορία είναι με θύματα Ινδιάνους: 100.000.000 Νεκροί

 
Το μεγαλύτερο ανθρώπινο ολοκαύτωμα δεν έχει βρει ακόμα στην ιστορία και τη συλλογική μνήμη το μέγεθος που αναλογεί στα περισσότερα από 100.000.000 θύματα Ινδιάνους που σφαγιάστηκαν από τους Ευρωπαίους αποικιοκράτες και τους αποίκους της Αμερικανικής ηπείρου.
Οι διπλάσιοι από όλους τους νεκρούς του τελευταίου παγκόσμιου πόλεμου, στρατιώτες κι άμαχους μαζί. Αυτή είναι η μεγαλύτερη γενοκτονία της πολιτισμένης δύσης, της επέκτασης των αγορών της, της κερδοφορίας της και στο όνομα της Χριστιανικής της θρησκείας και της εκκλησίας που ευλόγησε τις σφαγές των «απίστων» και μοιράστηκε μέρος της λείας.
Συνολικά από τα πρώτα χρόνια της «ανακάλυψης» της Αμερικής, μέχρι και το τέλος του 19ου αιώνα, πάνω από 80.000.000 Ιθαγενείς εξοντώθηκαν. Συγκεκριμένα, ο αριθμός των Ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική το 1919 έφτανε τους 400.000, μόλις… 18 με 19 εκατομμύρια λιγότεροι σε σύγκριση με το 1492, όπως αναφέρει το Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans).
Ο David Stannard στο βιβλίο του, American Holocaust, (1992, σ. 74-75, s.151), κάνει λόγο για 100 εκατομμύρια ανθρώπους που εξοντώθηκαν συνολικά, μεταξύ αυτών γύρω στα 18 εκατομμύρια σε περιοχές του Βόρειου Μεξικού, ενώ οι θάνατοι που συνδέονται με το εμπόριο δουλείας Ιθαγενών υπολογίζονται στα 28 εκατομμύρια. Όπως όλα δείχνουν, οι ιθαγενείς πλήρωσαν πολύ ακριβά τα προνόμια που είχαν να κατοικούν σε πλούσια εδάφη.
 
Κατά τους σύγχρονους μελετητές Ντ. Ριμπέιρο, Φ. Ντόμπινς, Π. Τόμσον κ.ά., Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι!
Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το μαρτύριο! Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν σαν αναλώσιμα ζώα για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες και τον Καπιταλισμό.
Με την εγκατάσταση των λευκών στην αμερικανική ήπειρο, οι Ινδιάνοι κατηγορούνται από την Εκκλησία ως ασκητές μαγείας και φανατικοί ειδωλολάτρες. Όμως και αυτό ήταν ένα άλλοθι για την απαίδευτη τότε κοινωνία της Ευρώπης, που η μεγάλη και τυφλή πίστη στα λόγια της Εκκλησίας και κυρίως ο πουριτανισμός και το δόγμα του «πίστευε και μη ερεύνα» έκανε τον απαίδευτο λαό της Αμερικής να καταδιώξει τους Ινδιάνους σαν δαίμονες.
Στο παρακάτω βίντεο, ο φωτογράφος Άαρον Χιούι, εστιάζει την προσοχή του σε μια από τις φυλές των ιθαγενών τής Βορείου Αμερικής που ονομάζεται Λακότα. Στην ομιλία που έδωσε το 2010, αναφέρει πως η φυλή αυτή συρρικνώθηκε και ουσιαστικά φυλακίστηκε σε καταυλισμούς/στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Η γενοκτονία τών αυτόχθονων Ινδιάνων της Αμερικής. (Άαρον Χιούι) from Julien Chaulieu on Vimeo.


Βαρθολομαίος ντε λας Κάζας
Χριστιανοί εξοντώνουν τους Ινδιάνους για χρυσάφι
Του Στέλιου Ελληνιάδη /Δρόμος της αριστεράς
«Η ανακάλυψη των στρωμάτων χρυσού και αργύρου στην Αμερική, η σταυροφορία εξόντωσης, υποδούλωσης και ενταφιασμού μέσα στα ορυχεία του ντόπιου πληθυσμού, η απαρχή της κατάκτησης και η λεηλασία των ανατολικών Ινδιών, η μεταμόρφωση της αφρικανικής ηπείρου σε πεδίο κυνηγιού σκλάβων, είναι κι αυτά γεγονότα που αναγγέλλουν την καπιταλιστική παραγωγή.» Καρλ Μαρξ, στο «Κεφάλαιο».
Μεγαλώσαμε διαβάζοντας βιβλία, μεγάλου σχήματος με χρωματιστά σκληρά εξώφυλλα, για τους θρυλικούς κονκισταδόρες, που διέδιδαν το δυτικό πολιτισμό στους αγρίους, με χίλιους κινδύνους, αλλά πάντα με τη βοήθεια του Θεού. Από μικρή ηλικία αφομοιώναμε την ιστορία εντελώς στρεβλά. Πολλοί συμπολίτες μας δεν ξέφυγαν απ’ αυτή την πλάνη ποτέ. Η καθολική (από χριστιανούς) εξαφάνιση πολιτισμών χιλιετιών και ολόκληρου του πληθυσμού της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής μέσα σε μερικές δεκαετίες, από τους Ευρωπαίους «ευγενείς», δεν διδάσκεται στο σχολείο, σαν να μην έχει συμβεί.
Αργότερα, οι έποικοι και οι απόγονοί τους έκαναν τα ίδια στη Βόρεια Αμερική. Σχεδόν το σύνολο των λαών μιας ολόκληρης ηπείρου ξεκληρίστηκε και ο φυσικός πλούτος λεηλατήθηκε. Κι εμείς διασκεδάζαμε στα θερινά σινεμά με τους καλούς καουμπόιδες που σκότωναν τους κακούς Ινδιάνους. Έτσι, χτίστηκε η ιδεολογία του Δυτικού πολίτη που απολαμβάνει τα αγαθά της ευημερίας, χωρίς να θέλει να ξέρει τη σκληρή αλήθεια που διαστρεβλώνεται ή κρύβεται επιμελώς από πίσω.


Η λεηλασία της Λατινικής Αμερικής, η γενοκτονία των Ινδιάνων και η ευημερία της Δύσης
Ίσως καμία άλλη επίσημη αναφορά στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν εμπεριέχει τόσο παρατεταμένη, εκτεταμένη και σκληρή απανθρωπιά, όσο η αναφορά που υποβάλλει ο Βαρθολομαίος ντε Λας Κάζας στον «Υψηλότατο και Παντοδύναμο Κύριο» πρίγκιπα δον Φίλιππο της Ισπανίας, για να καταγγείλει τα εγκλήματα των Ισπανών χριστιανών στις (νομιζόμενες) ανατολικές Ινδίες, δηλαδή στην Αμερική. Ο Λας Κάζας είναι δομινικανός ιερέας και ανήκει στην πανίσχυρη καθολική εκκλησία της Ισπανίας η οποία συνδράμει στην κατάληψη και εκμετάλλευση των νέων εδαφών. Είναι η εποχή που η Ιερά Εξέταση βρίσκεται στο απόγειο της ισχύος της, εξοντώνοντας με τα πιο βάναυσα μέσα τους «εχθρούς» της.
Οι απεσταλμένοι τής Εκκλησίας στην Αμερική συνεργούν στα εγκλήματα που πραγματοποιούν οι «κονκισταδόρες» στο όνομα του Θεού.
Οι περιγραφές τού Λας Κάζας δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε κατ’ ελάχιστον ψευδείς ή υπερβολικές, γιατί απευθύνονται στην αρχή η οποία έχει απεριόριστο δικαίωμα ζωής και θανάτου πάνω στους υπηκόους της και τους υποτελείς λαούς. Γι’ αυτό το λόγο είναι συγκλονιστικές, σε σημείο που δυσκολεύεσαι, μισή χιλιετία αργότερα, να τις διαβάσεις χωρίς να υποστείς ένα ισχυρό σοκ.
Για το χρυσάφι και το ασήμι που τόσο χρειάζονται οι αυλές των «ευγενών» για τον πλούτο και τη χλιδή τους, αλλά και για τη διεξαγωγή συνεχών πολέμων εναντίον άλλων ηγεμόνων, οι πολιτισμένοι λαοί της Δύσης επιδίδονται σε μία απόλυτη γενοκτονία η οποία, στην κυριολεξία, εξαφανίζει την ίδια τη ζωή σε πολύ μεγάλες περιοχές οι οποίες μέχρι τότε είχαν πολυπληθείς και ακμάζουσες κοινωνίες.
Ο Λας Κάζας κάνει ξεχωριστές αναφορές, ανά τόπο, με ονομασίες, γεγονότα και αριθμούς. Και όχι μόνο αποκαλύπτει τα φρικιαστικά εγκλήματα, αλλά δείχνει και ποιος ήταν ο πραγματικά πολιτισμένος.
Ο θεωρητικός Χουάν Γκινές ντε Σεπούλβεδα υποστήριζε ότι άξιζε στους Ινδιάνους αυτή η μεταχείριση, γιατί οι αμαρτίες και οι δοξασίες τους πρόσβαλαν τον Θεό. Ο Μπουφόν τους θεωρούσε ψυχρά και ασθενικά ζωά, χωρίς κανένα σημάδι ψυχής. Και ο ιερέας Γκρεγκόριο Γκαρθία αποφαινόταν ότι είναι Εβραίοι, αφού δεν πιστεύουν στα θαύματα του Χριστού. Αλλά και πολλοί άλλοι Ευρωπαίοι διανοούμενοι, φιλόσοφοι και επιστήμονες, θεωρητικοποίησαν την κατωτερότητα των Ινδιάνων που δικαιολογούσε την ευρωπαϊκή αγριότητα σε βάρος τους. Και πολλοί, μέχρι σήμερα, συνδράμουν στην παραπληροφόρηση, προβάλλοντας ως το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της εποχής τα θαυμαστά έργα του Ελ Γκρέκο και άλλων σπουδαίων καλλιτεχνών, αποσιωπώντας ή υποβαθμίζοντας την κύρια πλευρά, δηλαδή τη βαρβαρότητα του αποικισμού, με την οποία η Δύση εξασφάλισε την ανάπτυξη και την ευημερία της.
Όλοι εναντίον των ανυπεράσπιστων Ινδιάνων, πλην του Λας Κάζας, ο οποίος επιδίδεται σε ένα μάταιο αγώνα να πείσει την αυτοκρατορική εξουσία να βάλει ένα τέλος στη γενοκτονία των ιθαγενών, την οποία παρακολουθεί και καταγράφει λεπτομερώς στην αναφορά του από τη μία ώς την άλλη άκρη της υποηπείρου.


Στην κυριολεξία: Εξολόθρευσαν τους πάντες
«Οι Ινδίες ανακαλύφτηκαν το έτος 1492. Τον επόμενο χρόνο κατοικήθηκαν από χριστιανούς Ισπανούς… Όλα τα μέρη που ανακαλύφθηκαν μέχρι το 1541 είναι τόσο πυκνοκατοικημένα, σαν κυψέλη. Θα έλεγες ότι ο Θεός τοποθέτησε εκεί τη μεγαλύτερη ποσότητα από όλο το ανθρώπινο γένος. Γενικά, όλους αυτούς τους απειράριθμους λαούς, ο Θεός τούς έχει πλάσει εξαιρετικά απλούς, χωρίς κακίες και δολιότητες, είναι πολύ υπάκουοι και πιστοί στους φυσικούς τους αφέντες και στους χριστιανούς που υπηρετούν. Είναι οι πιο ταπεινοί, οι πιο υπομονετικοί, οι πιο ειρηνόφιλοι και ήσυχοι άνθρωποι μέσα σ’ όλο τον κόσμο. Αθόρυβοι, χωρίς μνησικακία, ούτε βιαιότητες, ούτε μαλώματα, χωρίς εμπάθεια, χωρίς μίσος, χωρίς την επιθυμία της εκδίκησης… Κατέχουν ελάχιστα και δεν θέλουν να κατέχουν πρόσκαιρα αγαθά. Δεν είναι υπερήφανοι, ούτε φιλόδοξοι, ούτε πλεονέχτες… Η κρίση τους είναι καθαρή, γερή και ζωηρή… Και ακριβώς σ’ αυτά τα πρόβατα, που είναι προικισμένα από τον πλάστη τους με τόσα προσόντα, μόλις τα γνώρισαν οι Ισπανοί, σαν λύκοι όρμησαν, τίγρεις, άγρια λιοντάρια πεινασμένα.
Είναι πια σαράντα χρόνια και τώρα ακόμα, δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να τους σκοτώνουν, να τους ταλαιπωρούν, να τους καταθλίβουν, να τους βασανίζουν και να τους αφανίζουν με σκληρότητες πρωτοφανείς, καινούργιες, ποικίλες, πρωτοθώρητες που κανείς δεν τις έχει δει, ούτε διαβάσει, ούτε ακούσει. Θα αφηγηθώ μερικές. Έτσι, από τα τρία εκατομμύρια ιθαγενείς που είχαμε δει στο νησί Ισπανιόλα (Αϊτή), σήμερα, δεν έχουν μείνει ούτε διακόσιοι.
Το νησί Κούβα σήμερα είναι περίπου έρημο. Το νησί Σαν Χουάν και το νησί Τζαμάικα, που είναι μεγάλα νησιά, πολύ ευτυχισμένα και πολύ όμορφα, είναι και τα δυο κατεστραμμένα. Σε ένα σύμπλεγμα εξήντα νησιών (στην Καραϊβική), όπου υπήρχαν περισσότερες από πεντακόσιες χιλιάδες ψυχές, σήμερα, δεν υπάρχει ψυχή… Πάνω στη Μεγάλη Στεριά… σ’ αυτά τα σαράντα χρόνια, περισσότερα από δώδεκα εκατομμύρια ψυχές, άντρες, γυναίκες και παιδιά, πέθαναν άδικα από την τυραννία και τις μοχθηρές πράξεις των χριστιανών. Ο αριθμός είναι εξακριβωμένος και αληθινός… Αν οι χριστιανοί σκότωσαν και αφάνισαν τόσες και τόσες ψυχές και τέτοιας ποιότητας, αυτό έγινε μόνο και μόνο για το χρυσάφι…»
«Μ’ αυτές τις αλλεπάλληλες αποστολές, από τέσσερις χιλιάδες Ινδιάνους απέμειναν ζωντανοί έξι. Τους άφηναν οι Ισπανοί να πεθαίνουν στο δρόμο. Όταν μερικοί, κουρασμένοι και πληγωμένοι από το βαρύ φορτίο, έπεφταν άρρωστοι από την πείνα, τους έκοβαν το λαιμό για να μην αργοπορούν με το να τους βγάζουν τις αλυσίδες.»
«Στη Χολούλα (Μεξικό), με τριάντα χιλιάδες κατοίκους, ο αρχηγός διέταξε να κάψουν ζωντανούς όλους τους άρχοντες που ήταν δεμένοι -πάνω από εκατό- σε πασάλους που είχαν στήσει στη γη.»


Με Ινδιάνους τάιζαν τα σκυλιά τους!
Η αναφορά του Λας Κάζας καλύπτει όλη τη σημερινή ισπανόφωνη(!) Αμερική. Οι περιγραφές του ανά περιοχή, σε Γουατεμάλα, Περού, Νικαράγουα, Βενεζουέλα κ.λπ. είναι κάτι παραπάνω από ανατριχιαστικές. Με τους Ινδιάνους, οι Ευρωπαίοι τάιζαν τα σκυλιά τους! Και στους Ινδιάνους μετέδωσαν την ευλογιά, την ιλαρά και τα αφροδίσια νοσήματα που τους αποδεκάτισαν, αφού το ανοσοποιητικό τους σύστημα δεν είχε άμυνες για να αντιμετωπίσει τα άγνωστα αυτά μικρόβια των Ευρωπαίων.
Κατά τους σύγχρονους μελετητές Ντ. Ριμπέιρο, Φ. Ντόμπινς, Π. Τόμσον κ.ά.,  Αζτέκοι, Ίνκας και Μάγια υπολογίζονται συνολικά ανάμεσα σε εβδομήντα και ενενήντα εκατομμύρια άτομα, όταν έκαναν την εμφάνισή τους οι κονκισταδόρες. Ενάμισι αιώνα αργότερα, δεν απέμεναν απ’ αυτούς παρά μόνο τριάμισι εκατομμύρια! Σύμφωνα με τον Τζ. Κόντερ, μόνο στα ορυχεία του Ποτοζί, απ’ όπου εξόρυξαν οι Ισπανοί 45 χιλιάδες τόνους καθαρού ασημιού, πέθαναν οχτώ εκατομμύρια Ινδιάνοι! Σχεδόν τέσσερις αιώνες κράτησε αυτό το μαρτύριο!
Επειδή, δε, οι Ινδιάνοι εξολοθρεύτηκαν μέσα σε λίγες δεκαετίες, αντικαταστάθηκαν με εκατομμύρια σκλάβους που μετέφεραν οι Ευρωπαίοι στην Αμερική από την Αφρική. Πάνω από εκατό εκατομμύρια Ινδιάνοι της Αμερικής και Αφρικανοί εξοντώθηκαν σαν αναλώσιμα ζώα για να πλουτίσουν οι Ευρωπαίοι και να αναπτύξουν τις βιομηχανίες και τον καπιταλισμό.


Αποικιοκρατία σημαίνει αιώνια καθυστέρηση
Όπως επισημαίνει ο Εδουάρδος Γκαλεάνο, με το χρυσάφι και το ασήμι, αργότερα και τη ζάχαρη, τα οποία διοχετεύονταν στις ευρωπαϊκές μητροπόλεις, δημιουργήθηκε μεγάλη συσσώρευση αγαθών και κεφαλαίων, αναπτύχθηκε το εμπόριο και εδραιώθηκε η κυριαρχία των Δυτικών σε όλη τη γη. Ταυτόχρονα, οι μητροπόλεις αποκόμιζαν μεγάλα κέρδη από το εμπόριο των σκλάβων και από την καταναγκαστική χωρίς πληρωμή εργασία των δούλων στα ορυχεία και τις φυτείες. Η λεηλασία του φυσικού πλούτου και η απεριόριστη εκμετάλλευση της ανθρώπινης εργασίας δημιούργησαν τις υλικές προϋποθέσεις για το καπιταλιστικό «θαύμα».
Ο Ερνέστος Μαντέλ υπολόγισε ότι η αξία του πλούτου που συσσωρεύτηκε από τη λεηλασία, ξεπερνούσε το σύνολο του κεφαλαίου που επενδύθηκε σε όλες τις ευρωπαϊκές βιομηχανίες στα χρόνια της βιομηχανικής επανάστασης.
Σήμερα, είναι κοινός τόπος ότι οι Ευρωπαίοι (γιατί μετά τους Ισπανούς, ακολούθησαν Πορτογάλοι, Γάλλοι, Βρετανοί, Ολλανδοί και λοιποί εκπολιτιστές), λεηλατώντας το φυσικό πλούτο, καταστρέφοντας τους εντόπιους πολιτισμούς, εξολοθρεύοντας καθ’ ολοκληρίαν τους ιθαγενείς πληθυσμούς και εξαφανίζοντας όλη την αφρόκρεμα των αρχόντων ηγετών και των προικισμένων διανοητών μιας ολόκληρης ηπείρου που περιλάμβανε αρχιτέκτονες, μηχανικούς, αστρονόμους, ζωγράφους, θεραπευτές κ.λπ., επί τετρακόσια χρόνια, υπονόμευσαν το μέλλον των πληθυσμών που επέζησαν και των απογόνων τους, καταδικάζοντάς τους σε μια απροσδιορίστου χρόνου στέρηση και καθυστέρηση, που είναι αισθητή μέχρι τις μέρες μας. Αφού οι λευκοί Αμερικανοί συνεχίζουν την ίδια πολιτική οικειοποίησης του φυσικού πλούτου της Κεντρικής και Νότιας Αμερικής και αφανισμού του εκλεκτότερου ανθρώπινου δυναμικού της με δολοφονίες και εξαφανίσεις εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων σε Αργεντινή, Χιλή, Γουατεμάλα, Σαλβαδόρ, Νικαράγουα, Βολιβία κ.λπ.

Το «θαύμα» του καπιταλισμού τρέφεται, ανέκαθεν, από τη βία και τη λεηλασία.
(Τα αποσπάσματα είναι από το βιβλίο Η καταστροφή των Ινδιάνων του Βαρθολομαίου ντε Λας Κάζας, εκδόσεις Στοχαστής, και οι περισσότερες πληροφορίες από το βιβλίο του Εντουάρντο Γκαλεάνο. Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής, εκδόσεις Κουκκίδα)
Υλικό για την ανάρτηση αντλήθηκε από τις παρακάτω παλαιότερες: