Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Υπάρχει τέτοια χώρα;

του Νίκου Μπογιόπουλου
 

 
Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται 
  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας καθώς και 
  • η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές; 
Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν
  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;
Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της
  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;

Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;

Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» – περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;

Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».

Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;

Πηγή: enikos.gr

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Στη Γη Της Επαγγελίας

του Κώστα Λουλουδάκη (Ιουλιανού)
 


 
Το 2016 ήταν η πιο θανατηφόρα χρονιά της τελευταίας δεκαετίας για τους ανήλικους Παλαιστίνιους, στα κατεχόμενα εδάφη της Δυτικής Όχθης. Τουλάχιστον 32 Παλαιστίνιοι, κάτω των 18 ετών, έχασαν τη ζωή τους από σφαίρες των ισραηλινών δυνάμεων. Τα στοιχεία δημοσίευσε η οργάνωση «Defense for Children».

Όταν διαβάσαμε την παραπάνω είδηση στο μυαλό μας ήρθαν τα λόγια του Ισραηλινού ποιητή Haim Gouri ο οποίος το 1960 έγραψε: «Κάθε ισραηλινός γεννιέται με ένα μαχαίρι που τον ίδιο θα σφάξει (…) Αυτό το χώμα δεν ξεδιψά και πάντα ζητά περισσοτέρους τάφους και φέρετρα για τάφους».

Η φρικαλεότητα που περιγράφει η «Defense for Children» δεν είναι η πιο θανατηφόρα αλλά είναι μια ακόμα συνέχεια της ιστορίας τρόμου της Παλαιστίνης.

Ποιος αλήθεια ξεχνά τις σφαγές του Δεκεμβρίου του 2008 και του Ιανουάριο του 2009, όταν περισσότεροι από 1.300 Παλαιστίνιοι μεταξύ των οποίων και περισσότερα από 300 παιδιά δολοφονήθηκαν;

Ωστόσο στη Γάζα, μια λωρίδα γης μήκους 45 χιλιομέτρων και πλάτους περίπου 8 χιλιομέτρων διαβιούν και λιμοκτονούν σε άθλιες συνθήκες περικυκλωμένοι από ένα τείχος με προμαχώνες, παρατηρητήρια και θανάσιμες «ουδέτερες ζώνες», περίπου 1,5 εκατομμύριο Παλαιστίνιοι, απολαμβάνοντας την φυλακή τους μέσα στη γενική αδιαφορία της διεθνούς πολιτισμένης κοινότητας!
  

Λογικό, διότι και οι ΗΠΑ και η ΕΕ στηρίζουν το κράτος του Ισραήλ από όλες τις απόψεις: οικονομικές, διπλωματικές, πολιτικές και στρατιωτικές. Δηλαδή το κράτος το Ισραήλ είναι ένα εξαρτημένο κράτος που δεν θα άντεχε τόσο καιρό στον αραβικό κόσμο αν δεν εξυπηρετούσε τα συμφέροντα των προστατών του. Στα συμφέροντα αυτά του «Άξονα του Καλού» του δυτικού πολιτισμού πρέπει να υποκύψουν όλοι οι άλλοι λαοί που κατοικούν στην «Γη της Επαγγελίας».

Κάθε χρόνο στις 14 Μαΐου το Κράτος του Ισραήλ γιορτάζει την γέννηση του. Αυτό αποφάσισε (το Μάιο του 1948) ο ΟΗΕ πως θα ήταν το μέλλον της ιερής γης τριών θρησκειών. Η απόφαση είχε ληφθεί από τις 29 Νοεμβρίου του 1947 σε μια συνέλευση του ΟΗΕ, με πλειοψηφία των δυο τρίτων των μελών του. Οι Ισραηλίτες με μια απόφαση βρέθηκαν σε μια γη που δεν κόπιασαν να την αποκτήσουν με χωράφια ελιών και αμπελιών που δεν φύτευσαν και σε σπίτια που δεν έχτισαν.

Αμέσως ένοπλες εβραϊκές οργανώσεις άρχισαν άγριες επιθέσεις ενάντια στους Παλαιστίνιους, με σκοπό να τους ξεριζώσουν από τα σπίτια τους και τα χωριά τους. Από την έρημο Νέγκεβ ως το Τελ Αβίβ, από την Χάιφα και την Γιάφα ως την Ραμάλα, οι Παλαιστίνιοι κοιμήθηκαν σε μια χώρα και το πρωί ξύπνησαν σε μια άλλη. Από δω και πέρα στην Παλαιστίνη θα ακουγόταν μόνο ο θόρυβος του ανέμου του μίσους.

Ωστόσο υπάρχει μια εδραιωμένη αρχή: δεν είναι άλλη από το δικαίωμα, κάθε τμήματος ενός λαού ή ακόμα και μιας ομάδας ανθρώπων, στην αυτοδιάθεση. Αυτό το δικαίωμα δεν πρέπει να περιορίζεται λόγω των συνεπειών που τυχόν θα επιφέρει ή λόγω «εθνικών» συμφερόντων. Πρόκειται για έναν αντικειμενικό νόμο της σύγχρονης ιστορικής εξέλιξης. Όταν όμως την παραπάνω τάση πηγαίνει να αξιοποιήσει μια τάξη όπως η αποικιοκρατική ευρωπαϊκή τάξη ή η εγχώρια, υποτακτική υποτελής και εξαρτημένη αστική τάξη της κοινωνικής καταπίεσης των εργαζομένων μαζών, τότε πραγματώνεται το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα και οι λαοί υπογράφουν την καταδίκη τους αφού μόνο αφεντικό αλλάζουν.
 

Στην Παλαιστίνη εδώ και εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια ήταν εγκατεστημένοι Αραβικοί πληθυσμοί που θεωρούσαν αυτή τη γη πατρίδα και στην οποία ήθελαν και θέλουν να ζουν. Στην ίδια γη ζούσε μια μειοψηφία Εβραίων που επίσης θεωρούσε αυτήν τη γη πατρίδα. Αλλά μόνο η αριθμητική αύξηση των Εβραίων της Παλαιστίνης μπορούσε να κάνει τους Άραβες να αναλογιστούν την κατάσταση και να αναγνωρίσουν τους Εβραίους (λαός διασκορπισμένος σε όλο τον κόσμο) όχι ως θρησκευτική μειοψηφία, που ζούσε σε ένα status quo που είχε χαρακτήρα δημογραφικής κυριαρχίας καθαρά αραβικής, αλλά ως ανεξάρτητο λαό. Με πιο τρόπο όμως θα γινόταν αυτό; Με δικαιοσύνη ή με δύναμη;

Αποφασίστηκε η δύναμη διότι έτσι θα αποσπούσαν μεγαλύτερο μερτικό.

Χαρακτηριστικό το απόσπασμα από τα απομνημονεύματα Dabid Ben Gurion: «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να βεβαιωθούμε ότι οι Παλαιστίνιοι δεν θα ξαναρθούν ποτέ. Οι γέροι θα πεθάνουν και οι νέοι θα ξεχάσουν» και αλλού: «Καθαρά πολιτικά εμείς είμαστε οι επιτιθέμενοι και αυτοί υπερασπίζονται τους εαυτούς τους (…) Η χώρα είναι δική τους διότι την κατοικούν ενώ εμείς θέλουμε να έρθουμε από το εξωτερικό και να την αποικίσουμε (…) ( Noam Chomsky: The Fateful Triangle The United States, Israel, and the Palestinians)

Ας γνωρίσουμε όμως έναν εμβληματικό άνθρωπο. Το όνομα τους ήταν: Benjamin Disraeli. Εβραίος ως προς το θρήσκευμα, Βρετανός όμως ως το μεδούλι του, ο οποίος υπηρέτησε το «Στέμμα» δύο φορές ως πρωθυπουργός του Ηνωμένου Βασιλείου και έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στη δημιουργία του Συντηρητικού Κόμματος της Βρετανίας. Επί πρωθυπουργίας του αγοράστηκε από την «Βρετανική Αυτοκρατορία» η Κύπρος που ως τα τότε ήταν επαρχεία των Οθωμανών. Έκδηλα ικανοποιημένος που η «Βρετανική Αυτοκρατορία» απέκτησε αυτή την πολύτιμη «βάση» για την ευόδωση των αποικιακών της σχεδίων, δήλωνε: «Βρήκαμε τον κρίκο που μας έλειπε»!

Ο Disraeli διέπρεψε όμως και ως συγγραφέας. Στο έργο του με τίτλο «Coningsby», ή εναλλακτικά «The New Generation» αφού πρώτα αναφέρει, στην σελ 203 πως: «Οι Εβραίοι είναι φυλή χωρίς επιμειξίες, η αριστοκρατία της φύσης» συνεχίζει λίγο παρακάτω σελ 231, καταλήγοντας: « Γεγονός είναι ότι δεν μπορεί να αφανίσει κανείς μια καθαρή φυλή με καυκάσια οργάνωση. Είναι γεγονός που άπτεται της φυσιολογίας, απλός νόμος της φύσης (…).

Θα μπορούσε κάποιος κακεντρεχής να ισχυριστεί πως τα παραπάνω λόγια αποτελούν την πεμπτουσία του Σιωνισμού.

Ο Σιωνισμός έχει τα χαρακτηριστικά των εθνικών κινημάτων του 19ου αιώνα. Βασίζεται εν μέρει μόνο στην ιουδαϊκή θρησκευτική παράδοση η οποία συνδέει τους Εβραίους με τη Γη του Ισραήλ. Ο Σιωνισμός υπήρξε κυρίως κοσμική ιδεολογία η οποία εμφανίστηκε ως απάντηση στον αντισημιτισμό που μάστιζε την Ευρώπη στα τέλη του 19ου αιώνα.

Όμως ο ρατσισμός είναι ένα κοινωνικό φαινόμενο του οποίου οι μορφές έκφρασης, οι φορείς, τα αντικείμενα και τα αποτελέσματα εξαρτώνται και καθορίζονται από την εκάστοτε ιστορική συγκυρία. Ο Disraeli αναπτύσσει ένα ιδεολογικό σχηματισμό στα γραπτά του την εποχή της αποικιοποίησης και του αυξανόμενου ρόλου του ρατσιστικού μηχανισμού προκειμένου να νομιμοποιήσει τη βία της κατάκτησης των εδαφών των «κατώτερων φυλών».

Πάντως τα ίχνη του αντισημιτισμού που μάστιζε την Ευρώπη και της ιδεολογίας της «βιολογικής» διαφοράς των λαών είχαν ως φυσική κατάληξη τον Φασισμό-ναζισμό.

Ας πεταχτούμε λοιπόν για λίγο στην φασιστική Γερμανία της δεκαετίας του 1930 όπου οι «άριοι» επιχειρηματίας της Mannesman της Dresdner Bank της Krupp της IG Farben της Thyssen της Deutsche Bank ωφελούνταν από τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις των επιχειρήσεων των Γερμανών Εβραίων. Εκεί όπου οι Εβραίοι μετατράπηκαν σε απόβλητα και παρίες, ζώντας μιαν άθλια ζωή, που δεν τους επιτρεπόταν ούτε φρέσκα φρούτα να αγοράσουν, ούτε να περπατούν στα πεζοδρόμια που άστραφταν από ρατσιστική καθαρότητα.

Όλα αυτά όμως δεν εμπόδισαν την σκληρή σιωνιστική τρομοκρατική οργάνωση «Haganah» που δρούσε στην Παλαιστίνη από το 1936 (ο πυρήνας των μετέπειτα Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων) να προσπαθήσει έρθει σε συνεννόηση με τον Χίτλερ ώστε να ξεκινήσει διαβούλευση για να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για μαζική μετανάστευση των Εβραίων στην Παλαιστίνη. Δηλαδή τα χρόνια που οι διώξεις των Εβραιών στην Γερμάνια ήταν νομοθετημένες και ο πλανήτης βρισκόταν στα πρόθυρα πολέμου, το εθνικιστικό σιωνιστικό κίνημα ασχολούνταν με το σχέδιο ίδρυσης ενός κράτους κατάλληλο για χρήση αποκλειστικά μόνο από Εβραίους!

Η οργάνωση «Haganah» ήταν υπό την στρατιωτική καθοδήγηση δυο ατόμων: Του Εβραίου Yitzak Sadeh πρώην αξιωματικός του τσαρικού στρατού και εχθρός των κομμουνιστών ο οποίος εγκατέλειψε την Ρωσία μετά την νίκη των Μπολσεβίκων. Μπήκε στην υπηρεσία των Βρετανών οι οποίοι τον έστειλαν στην Παλαιστίνη.

 
Charles Orde Wingate

Ο άλλος ήταν ο χριστιανός φασίστας και υποστράτηγος των Βρετανών Charles Orde Wingate, μάστορας των βασανιστηρίων και των μαζικών τιμωριών. Ο γνωστός μονόφθαλμος Ισραηλινός Στρατηγός Moshe Dayan ήταν μαθητής του!

Ο Χίτλερ αποδέχτηκε το αίτημα και οι συζητήσεις ξεκίνησαν το Φεβρουάριο του 1937 στο Βερολίνο με τον Adolf Eichmann από μεριάς των φασιστών και τον Feivel Polkes από μεριάς των σιωνιστών. Από τον Polkes ζητήθηκε να επιτρέψει η φασιστική Γερμανία στους πλούσιους Εβραίους να μεταβιβάσουν συνάλλαγμα στην Παλαιστίνη και να διευκολύνει η Γερμανία με επιδότηση την μετανάστευση των φτωχών Εβραίων. Ο Eichmann ανέθεσε στον υπασπιστή του μέλος των SS Otto von Albrecht Bolschwing να πάει στην Παλαιστίνη ως πράκτορας για να «λειάνει» το έδαφος και υποσχέθηκε στον Polkes ότι θα επισκεφθεί την Παλαιστίνη όπου και θα έδινε την οριστική απάντηση της φασιστικής Γερμανίας. (Για την Ιστορία ο Bolschwing μετά τον πόλεμο είχε προσληφθεί από την μυστική αμερικανική υπηρεσία Counter Intelligence Corps (CIC), η οποία αργότερα συγχωνεύθηκε με τη CIA. Εργάστηκε και ως αντιπρόεδρος στην αμερικανική εταιρεία “Τrans-International Computer Investment Corporation” που είχε συμβάσεις μόνο με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ.)

Ο Adolf Eichmann μαζί με τον προϊστάμενο του Herbert Martin Hagen αναχώρησαν για την Παλαιστίνη τον Νοέμβριο του 1937. Όμως οι ταραχές που είχαν ξεσπάσει στην Παλαιστίνη και η άρνηση των Βρετανών να δεχτούν στην αποικία τους Εβραίους μετανάστες έκαναν τον Hagen και Eichmann να μεταφέρουν την συνάντηση με τους σιωνιστές στο Κάιρο. Επιστρέφοντας στην Γερμανία έκαναν μια αρνητική αναφορά στον Χίτλερ σχετικά με την πρόταση των σιωνιστών για επιδότηση της εβραϊκής μετανάστευσης στην Παλαιστίνη. Οι διαπραγματεύσεις σταμάτησαν.

Έτσι κι αλλιώς σε όλη την Μέση Ανατολή οι Βρετανοί και Γάλλοι αποικιοκράτες δημιούργησαν Κράτη Μωσαϊκό πλέκοντας: Σουνίτες με Σιίτες, Εβραίους με Χριστιανούς και Νεστοριανούς με Μανδαίους και Δρούζους που ευχαρίστως ο ένας θα ξεφορτώνονταν τον άλλο. Επιπροσθέτως, χωρίς οι αποικιοκράτες να στραφούν στους μαιάνδρους του παρελθόντος αλλά στην βία, στρίμωξαν σε σύνορα Άραβες, Τουρκμένους, Πέρσες, Κούρδους που από την μια μέρα στην άλλη έπρεπε να αποκαλούν, τα σχεδόν τετραγωνισμένα σύνορα που φτιάχτηκαν σε ωραίες αίθουσες των ευρωπαϊκών αυλών, «πατρίδα». Στους Άραβες βέβαια η Βρετανία και Γαλλία είχαν υποσχεθεί ένα ανεξάρτητο Κράτος αν συνέδραμαν στις πολεμικές προσπάθειες τους, πρώτα κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και εναντίων της Τουρκίας μα και κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο. Τότε είχαν συμφέρον και υπόσχονταν μα μετά είχαν άλλα πιο μεγάλα συμφέροντα οπότε αθέτησαν την υπόσχεση τους.

Τα πετρέλαια της περιοχής ανακαλύφθηκαν λίγο πριν τελειώσει ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Δεν ήταν τυχαία η συνάντηση λίγους μήνες πριν το τέλος του πολέμου, στις 14 Φεβρουαρίου 1945, πάνω στο κατάστρωμα του πολεμικού αμερικανικού πλοίου S.S Quincy του Roosevelt και αυτού του βεδουίνου, που ο κόσμος αποκαλούσε Ιμπν Σαούντ. Στην άμμο του βασιλείου του Σαούντ αναπαυόταν ένας μυθικός θησαυρός. Το πετρέλαιο. Για να αναλάβει η εταιρεία «Aramco» την εκμετάλλευση του πετρελαίου ο Ιμπν Σαούντ ζήτησε από τον Roosevelt οι επιζήσαντες, της φασιστικής σφαγής, Εβραίοι να επιστρέψουν να ζήσουν εκεί από όπου εκδιώχτηκαν. Ο Roosevelt δεν απέρριψε το επιχείρημα και πρότεινε να σταλεί μια αραβική αποστολή στην Αμερική προκειμένου να εκθέσει την θέση των Αράβων για την Παλαιστίνη. Λίγο μετά όμως ο Roosevelt πέθανε και η τύχη της Παλαιστίνης άλλαξε με τον Τρούμαν. Ο Ιμπν Σαούντ φοβήθηκε τις ατομικές βόμβες των Αμερικανών και θυσίασε την Παλαιστίνη…
 
JEW_haganah-soldiers_1948

Ωστόσο οι πρώτοι Εβραίοι που πάτησαν τα πόδια τους στην Παλαιστίνη ήταν ο στρατός των 30.000 ανδρών που εκπαιδεύτηκαν και εξοπλίστηκαν από την Βρετανία. Ήταν ο μυστικός σιωνιστικός στρατός του Feivel Polkes που ονομάζονταν «Haganah» δηλαδή «Άμυνα», που είχε αγαθές σχέσεις με τους Βρετανούς, με αποστολή να προστατεύσουν τους Εβραίους μετανάστες που θα έφταναν στην Παλαιστίνη.

Λίγες βδομάδες μετά υπήρχαν 750.000, εκδιωγμένοι Παλαιστίνιοι από τις εστίες τους και πάνω από πεντακόσια χωριά κατεστραμμένα. Ο μαζικός εκτοπισμός σε ελάχιστο διάστημα ήταν αποτέλεσμα μιας σειράς ωμοτήτων- βιασμοί, μαζικές δολοφονίες, σφαγές ολόκληρων οικογενειών- που σκοπό είχαν να τρομοκρατήσουν τους Παλαιστίνιους και να τους εξαναγκάσουν σε άμεση φυγή. Διότι κανένας λαός δεν εγκαταλείπει τη γη του με την θέληση του!

Ο Εβραίος στρατηγός Μοσέ Καρμέλ έγραψε: «Εγκαταλείπουν τα χωριά στα οποία γεννήθηκαν οι ίδιοι και οι πρόγονοι τους και πηγαίνουν εξορία (…) Γυναίκες, παιδιά , μωρά γαϊδούρια, όλα μετακινούνται μέσα στην σιωπή και την οδύνη προς τα βόρεια χωρίς να κοιτούν δεξιά κι αριστερά. Η γυναίκα δεν βρίσκει τον άντρα της και το παιδί δεν βρίσκει τον πατέρα του (…) κανείς δεν ξέρει το σκοπό αυτού του οδοιπορικού. (…) Ο πρωθυπουργός Μπεν Γκουριόν και ο υπουργός Σαρετ φάνηκαν να μην σοκάρονται από αυτό που είχε συμβεί» (Benny Morris: The Birth of Palestinian Refugee Problem Revisited σελ:487-488)
 


Μια χώρα άλλαξε «ιδιοκτησία» στο όνομα της βίβλου και ως δικαιολογία φέρει την σφαγή των Εβραίων από τον Γερμανικό φασισμό.

Οι Παλαιστίνιοι πριν από 68 χρόνια κλήθηκαν να γίνουν τα εξιλαστήρια θύματα και να πληρώνουν ένα χρέος που δημιούργησε η καρδιά της Ευρώπης.

Και αρνήθηκαν !

Αρνήθηκαν, να τους κλέψουν να τους ταπεινώσουν να τους διώξουν.

Νάγκπα: η καταστροφή!

Αυτό το όνομα έδωσαν οι Παλαιστίνιοι στην τραγωδία τους!

πηγή: imerodromos

Οργάνωση: Κόλαση ή μήπως όχι;

του Προκόπη Μπίχτα 

Οι μηχανισμοί που ξεπηδούν από τις σημερινές σχέσεις παραγωγής και αντιστοιχούν σε αυτές - κράτος, κόμματα, ΜΜΕ, ΜΚΟ, Παιδεία, Εκκλησία, Δημόσια Διοίκηση, οικογένεια κ.λ.π. - είναι μορφές οργάνωσης που έχουν σαν σκοπό τη διατήρηση και αναπαραγωγή τόσο της οικονομικής βάσης του καθεστώτος, όσο και της απαραίτητης και αντιστοιχούσας σε αυτό ιδεολογίας. Είναι απαραίτητη για το σύστημα η διαμόρφωση της κοινής γνώμης, δηλαδή η διαμόρφωση της συνείδησης σε πλατιά στρώματα του πληθυσμού στην κατεύθυνση που το εξυπηρετεί.

Σήμερα η κυρίαρχη μερίδα στον Αστικό Συνασπισμό Εξουσίας είναι το χρηματικό (τοκοφόρο) κεφάλαιο – σε διάκριση από το “χρηματιστικό κεφάλαιο” - και ένας ελάχιστος αριθμός γιγαντωμένων παραγωγικών και εμπορικών επιχειρήσεων που είναι άμεσα συνδεδεμένες με την χρηματοπιστωτικό μπλοκ. Αυτή η κυριαρχία έχει πάρει παγκόσμιο (κοσμοπολίτικο) χαρακτήρα. Αναπόφευκτα, η κυριαρχία του χρηματικού κεφαλαίου στην οικονομική βάση του σημερινού κοινωνικοοικονομικού σχηματισμού έχει ανακλαστεί σε εθνικούς και διεθνείς μηχανισμούς, στο κράτος, τα πολιτικά κόμματα, τον συνδικαλισμό, τα ΜΜΕ κ.λ.π., αλλά και στην συνείδηση μεγάλου μέρους του πληθυσμού.

Σήμερα, στην Ελλάδα, η επικράτηση του κοσμοπολίτικου κεφαλαίου είναι πλήρης. Η υπογραφή των μνημονίων από τις κυβερνήσεις-όργανά του και η υποταγή του πληθυσμού στις επιταγές του είναι ολοκληρωτική. Η απομύζηση του ανθρώπινου κεφαλαίου της από τις ισχυρές χώρες, η καταστροφή της παραγωγικής βάσης, η φτωχοποίηση, εξαθλίωση και καταστροφή της μεγάλης πλειοψηφίας του πληθυσμού είναι φανερές, ακόμα και στα πιο “αθώα” μάτια.

Σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχουν συνειδήσεις οι οποίες συνηγορούν είτε επειδή ωφελούνται είτε επειδή πιστεύουν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Δίπλα τους υπάρχουν συνειδήσεις οι οποίες διαφωνούν και θα ήθελαν “κάτι άλλο”, αλλά δεν βρίσκουν τι θα μπορούσε να είναι αυτό και συνειδήσεις οι οποίες αντιδρούν πρακτικά.

Οι αντιδράσεις στην σημερινή κατάσταση που εκφράστηκαν κυρίως με τις, “ξεχασμένες πια”(!), συγκεντρώσεις των Αγανακτισμένων και με το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος της 5ης Ιουλίου 2015. Σήμερα εκφράζονται με κινήματα του είδους “Ενάντια στους Πλειστηριασμούς”, “Δεν Πληρώνω” και με άλλες, παρόμοιες ενέργειες. Όμως τέτοιου είδους κινητοποιήσεις, οι οποίες αφήνουν, βέβαια, μια σημαντική παρακαταθήκη και, η ύπαρξή τους, είναι πολύ θετική, έχουν αυθόρμητο χαρακτήρα. Αμύνονται στην συγκυρία της κάθε στιγμής, προσπαθούν να αμβλύνουν, απλώς, τις επιπτώσεις από τις κατοχικές πολιτικές, αλλά δεν μπορούν να ακολουθήσουν επιθετική πολιτική και να δώσουν συνολική λύση, εκτός αν είναι ενταγμένες σε συγκεκριμένη στρατηγική. Tην ίδια στιγμή αποτελούν τα έμβρυα της συνειδητής, οργανωμένης δράσης και τους προπομπούς ευρύτερων αγώνων.

Διάφορες μορφές οργάνωσης όπως πολιτικά κόμματα, συνδικάτα, σωματεία, σύλλογοι, “μέτωπα” κ.λπ έχουν διαβρωθεί – στην πλειοψηφία τους - από τις μνημονιακές πολιτικές. Μερικοί από αυτούς τους φορείς προπαγανδίζουν συνεχώς, δημόσια και ανερυθρίαστα υπέρ της σημερινής κατάστασης και οι υπόλοιποι στηρίζουν τις κατοχικές πολιτικές στην πράξη, έστω κι αν φαίνεται να διαφωνούν στα λόγια.

Όμως, όταν οι λάτρεις των μνημονίων και το αφεντικό τους, η παγκοσμιοποίηση, είναι οργανωμένοι σε όλα τα επίπεδα, οριζόντια και κάθετα, μην αφήνοντας τίποτα στην τύχη, θα ήταν καθαρή τρέλα να απορρίψει κάποιος την αναγκαιότητα της οργάνωσης του ενάντιου στρατοπέδου, επειδή κάποιοι ξεπουλήθηκαν. Η πάλη ενάντια στην κρατούσα κατάσταση απαιτεί αγώνα σε πολλούς τομείς, όπως στην διάδοση των απόψεων σε ατομικό και μαζικό επίπεδο, την προσέλκυση του κόσμου, την φροντίδα των οικονομικών, την οργάνωση κινητοποιήσεων, την περιφρούρηση και πολλά άλλα πράγματα, τα οποία μόνο μια οργανωμένη δύναμη μπορεί να πραγματοποιήσει.

Ποτέ, κανένας λαός στην ιστορία της ανθρωπότητας δεν αποτίναξε δεσμά και δεν κατάκτησε στόχους, αν δεν ήταν οργανωμένος. Η ύπαρξη της δυστυχίας δεν είναι ικανός όρος για οποιαδήποτε ανατροπή.

Η απόρριψη του αναγκαίου της οργάνωσης οδηγεί το άτομο σε αποσύνδεση από την κοινωνική πραγματικότητα, το αποσπά από την συνολική θεώρηση των πραγμάτων, το αποκλείει από τους κοινωνικούς αγώνες, το αφήνει εκτεθειμένο στην θέληση των κυριάρχων δυνάμεων και το περιορίζει στην προσπάθεια εξεύρεσης ατομικών λύσεων, οι οποίες το οδηγούν μόνο στην αποτυχία και την υποταγή.

Στην σημερινή συγκυρία η μόνη λύση είναι – κι αυτό πρέπει να λέγεται και να ξαναλέγεται μέχρι να λιώσουν τα στόματα – η δημιουργία ενός πλατιού, οργανωμένου μετώπου για την κατάργηση των μνημονίων με ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΗ επιστροφή της χώρας σε εθνικό νόμισμα, εφαρμογής στάσης πληρωμών στους διεθνείς τοκογλύφους, πλήρους σεισάχθειας των ιδιωτικών χρεών, εθνικοποίησης του τραπεζικού συστήματος κ.λπ, και στο οποίο πρέπει να συμμετέχουν όλοι οι φορείς και τα άτομα που έχουν την θέληση να αγωνιστούν ενάντια στο “επαχθές και επονείδιστο”, ανεξάρτητα από τις οποιεσδήποτε ιδεολογικές ιδιαιτερότητές τους.
πηγή: Στον Τοίχο 

Δευτέρα, 16 Ιανουαρίου 2017

Η παγκοσμιοποίηση πέθανε και θα περάσει στην Ιστορία

του Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα
 

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. και η εκλογική νίκη του Τραμπ δείχνουν έναν κόσμο που αναποδογύρισε, καθώς φαίνεται να εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα. Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας και ακριβώς γι αυτό δυνητικά και πολύ γόνιμη.

Η φρενίτιδα για την άμεση υλοποίηση ενός κόσμου χωρίς σύνορα, o θόρυβος που γίνεται για τη συνεχή υποτίμηση της σημασίας των εθνικών κρατών στο όνομα του ελεύθερου επιχειρείν και η σχεδόν θρησκευτική βεβαιότητα πως η κοινωνία όλου του πλανήτη στο τέλος θα συναποτελέσει ένα ενιαίο και ολοκληρωμένο οικονομικό, χρηματιστικό και πολιτισμικό πεδίο, κατέρρευσαν προκαλώντας το βουβό δέος των φιλο-παγκοσμιοποιητικών ελίτ του κόσμου.

Η άρνηση της Μεγάλης Βρετανίας να παραμείνει στην Ε.Ε. – το σημαντικότερο σχέδιο ενοποίησης κρατών της τελευταίας εκατονταετίας – και η εκλογική νίκη του Τραμπ – που διακήρυξε την επιστροφή στον οικονομικό προστατευτισμό, ανήγγειλε την απόρριψη των συμφωνιών ελεύθερου εμπορίου και υποσχέθηκε την οικοδόμηση γιγάντιων συνοριακών τειχών –, διέλυσαν τις μεγαλύτερες και πιο επιτυχημένες φιλελεύθερες ψευδαισθήσεις της εποχής μας.

Το ότι όλα αυτά προέρχονται από δύο κράτη που, εδώ και 35 χρόνια, φορώντας τις πολεμικές τους πανοπλίες, διακηρύσσανε την έλευση του ελεύθερου εμπορίου και της παγκοσμιοποίησης σαν την αναπόφευκτη μοίρα της ανθρωπότητας, μας δείχνει έναν κόσμο που αναποδογύρισε, ή, ακόμη χειρότερα, που εξάντλησε τις ψευδαισθήσεις που τον έτρεφαν για έναν αιώνα.

Είναι γεγονός πως η παγκοσμιοποίηση – σαν στόχος και αφήγηση, γιατί τέτοια είναι –, σαν ιδεολογικός ορίζοντας ικανός να καναλιζάρει τις συλλογικές ελπίδες προς μια ενιαία προοπτική που θα μπορούσε να υλοποιήσει κάθε προσδοκία ευζωίας, διαλύθηκε σε χίλια κομμάτια. Και σήμερα δεν έχει πάρει τη θέση της κανένα παγκόσμιο όραμα που να συναρθρώνει τις κοινές ελπίδες. Αυτό που έχουμε είναι μόνο μια φοβισμένη αναδίπλωση εντός των συνόρων του καθένα, και μια επιστροφή σε ένα είδος πρωτόγονης πολιτικής, που τρέφεται από ξενοφοβία, μπροστά σε έναν κόσμο που δεν ανήκει πλέον σε κανέναν.

[...]

Η ιστορία χωρίς τέλος ή πεπρωμένο
 

Σήμερα, ενώ σκάνε τα τελευταία πυροτεχνήματα της μεγάλης γιορτής του «τέλους της ιστορίας», φαίνεται πως όποιος βγήκε νικητής – η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση– πέθανε αφήνοντας τον κόσμο χωρίς σκοπό ή νικηφόρο ορίζοντα, δηλαδή χωρίς κανέναν ορίζοντα.

Ο Τραμπ δεν είναι ο μπόγιας της πανηγυρικής ιδεολογίας του ελεύθερου επιχειρείν, αλλά ο θεσμικός γιατρός στον οποίο πέφτει το καθήκον να επισημοποιήσει τον παράνομο θάνατο.

Τα πρώτα σοβαρά παραπατήματα της ιδεολογίας της παγκοσμιοποίησης φανερώνονται στις αρχές του 21ου αιώνα στη Λατινική Αμερική, όταν εργάτες, προλετάριοι των πόλεων και εξεγερμένοι ιθαγενείς αρνούνται τη δήθεν νομοτέλεια του τέλους της ιστορίας και συσπειρώνονται για να πάρουν την κρατική εξουσία. Συγκροτώντας κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και μαζικές δράσεις, οι προοδευτικές και επαναστατικές κυβερνήσεις συγκροτούν μια ποικιλία μετα-νεοφιλελεύθερων επιλογών, αποδεικνύοντας πως η ελεύθερη αγορά είναι μια οικονομική διαστροφή, που είναι εφικτό να αντικατασταθεί από μορφές οικονομικής διαχείρισης πολύ πιο αποτελεσματικές για τη μείωση της φτώχειας, για τη δημιουργία ισότητας και για την ώθηση της οικονομικής ανάπτυξης.

Με τον τρόπο αυτό το «τέλος της ιστορίας» αρχίζει να φαίνεται σαν μια παράξενη παγκόσμια απάτη και ξανά ο τροχός της ιστορίας – με τις αμέτρητες αντιφάσεις και τα προβλήματα του – ξαναρχίζει να γυρίζει.

Στη συνέχεια, το 2009, στις ΗΠΑ το μέχρι τότε υποτιμημένο Κράτος, που είχε γίνει αντικείμενο χλευασμού θεωρούμενο σαν εμπόδιο για το ελεύθερο επιχειρείν, χρησιμοποιείται σαν μαγικό μαντζούνι από τον Ομπάμα, προκειμένου να κρατικοποιήσει εν μέρει τις τράπεζες και να σώσει από τη χρεωκοπία τους τραπεζίτες.

Η επιχειρηματική αποτελεσματικότητα, σπονδυλική στήλη της νεοφιλελεύθερης αποδόμησης του κράτους, γίνεται σκόνη λόγω της αδυναμίας της να διαχειριστεί τις αποταμιεύσεις των πολιτών.

Στη συνέχεια έρχεται η κάμψη της παγκόσμιας οικονομίας αλλά, ιδιαίτερα, του εμπορίου των εξαγωγών. Στη διάρκεια των τελευταίων 20 ετών ενώ αυτό είχε διπλασιαστεί σε σχέση με το ετήσιο παγκόσμιο ΑΕΠ, μετά το 2012 μετά βίας κατορθώνει να το φθάσει. Μετά το 2015 είναι πλέον πολύ μικρότερο από αυτό, έτσι ώστε η απελευθέρωση των αγορών δεν αποτελεί πλέον την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας ούτε την «απόδειξη» του ανίκητου της νεοφιλελεύθερης ουτοπίας.

Τέλος, οι Άγγλοι και Βορειοαμερικανοί εκλογείς κάνουν να γύρει η εκλογική ζυγαριά προς μια επιστροφή στα προστατευτικά κράτη – κι αν είναι μπορετό προικισμένα με τείχη –, και κάνουν ορατή την αδυναμία, πλανητικών πλέον διαστάσεων, αντιμετώπισης της καταστροφής της οικονομικής κατάστασης της εργατικής τάξης και των μεσαίων στρωμάτων, που έχει προκαλέσει η ελεύθερη παγκόσμια αγορά.

Σήμερα η παγκοσμιοποίηση δεν εμφανίζεται πια σαν ο παράδεισος των λαϊκών προσδοκιών ή η υλοποίηση της επιθυμητής οικογενειακής ευημερίας. Οι ίδιες χώρες, τα ίδια κοινωνικά στρώματα που ανέμιζαν τις σημαίες της στις προηγούμενες δεκαετίες μετατράπηκαν στους πιο ορκισμένους αντιπάλους της. Έχουμε μπροστά μας τον θάνατο μιας από τις μεγαλύτερες ιδεολογικές απάτες των τελευταίων αιώνων.

Ωστόσο καμιά κοινωνική ματαίωση δεν μένει χωρίς τιμωρία. Υπάρχει ένα ηθικό κόστος που τη στιγμή αυτή δεν φωτίζει άμεσες εναλλακτικές, – αυτό είναι το δύσβατο μονοπάτι της πραγματικότητας – αλλά αντίθετα τις αποκλείει τουλάχιστον για την ώρα. Είναι γεγονός ότι, στον θάνατο της παγκοσμιοποίησης σαν συλλογικό φαντασιακό, δεν φαίνεται να υπάρχει σήμερα μια εναλλακτική ικανή να προσελκύσει και να προσανατολίσει την επιθυμία και την ελπίδα για καλύτερη ζωή που θα κινητοποιούσαν τους πληγέντες λαούς

Η παγκοσμιοποίηση σαν πολιτική ιδεολογία, θριάμβευσε πάνω στα ερείπια του ηττημένου Κρατικού Σοσιαλισμού, δηλαδή, της κρατικοποίησης των μέσων παραγωγής, του μοναδικού κόμματος και στη σχεδιασμένη οικονομία από τα πάνω. Η πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989 έκανε εμφανή αυτήν τη συνθηκολόγηση. Κι έτσι στο συλλογικό φαντασιακό του πλανήτη απέμεινε μόνο ένας δρόμος, μόνο ένα παγκόσμιο πεπρωμένο.

Αυτά που συμβαίνουν σήμερα δείχνουν ωστόσο πως και αυτό το πεπρωμένο που περιστασιακά θριάμβευσε, πέφτει, ξεψυχάει.

Δηλαδή η ανθρωπότητα μένει χωρίς μέλλον, χωρίς προοπτική, χωρίς βεβαιότητες. Όμως δεν πρόκειται για το «τέλος της ιστορίας» – όπως προέβλεπαν οι νεοφιλελεύθεροι – αλλά το τέλος του «τέλους της ιστορίας». Δεν είναι τίποτα άλλο παρά ιστορία.

Αυτό που σήμερα έχει απομείνει στις καπιταλιστικές χώρες είναι μια αδράνεια, μια έλλειψη πεποιθήσεων που όμως δεν παραπλανά, ένας σωρός από σάπιες ψευδαισθήσεις, και για μερικούς απολιθωμένους γραφιάδες, η νοσταλγία της αποτυχημένης παγκοσμιοποίησης που δεν φωτίζει τη μοίρα τους πια. Κι έτσι, με την ήττα του Κρατικού Σοσιαλισμού και την αυτοκτονία του νεοφιλελευθερισμού, ο κόσμος μένει χωρίς προοπτική, χωρίς μέλλον, χωρίς κινούσες ιδέες.

Είναι μια εποχή απόλυτης αβεβαιότητας, όπου, όπως προμηνούσε εύστοχα ο Σαίξπηρ «κάθε τι στερεό διαλύεται στον αέρα». Όμως ακριβώς γι αυτό, είναι και μια δυνητικά πολύ γόνιμη εποχή, ακριβώς επειδή δεν υπάρχουν κληρονομημένες σιγουριές στις οποίες να μπορούμε να γαντζωθούμε για να βάλουμε σε τάξη τον κόσμο. Τέτοιες σιγουριές οφείλουμε να οικοδομήσουμε με τα χαοτικά σωματίδια αυτού του νέου κοσμικού νεφελώματος που άφησε πίσω του το τέλος των περασμένων αφηγημάτων.

Ποιο θα είναι το καινούριο μέλλον που θα βάλει σε λειτουργία τα κοινωνικά πάθη; Αδύνατον να το προβλέψουμε με σιγουριά. Όλες οι εκδοχές είναι πιθανές, ακόμη και το «τίποτα» που κληρονομήσαμε. Τα κοινά αγαθά, ο κοινοτισμός, ο κομμουνισμός, είναι ορισμένες από αυτές τις πιθανότητες που μπορούν να γεννηθούν από τη συγκεκριμένη δράση των ανθρώπων, που εμπεριέχονται στην αδιάρρηκτη μεταβολική τους σχέση με τη φύση.

Σε κάθε περίπτωση, δεν υπάρχει ανθρώπινη κοινωνία που να μπορεί να αφήσει στην άκρη την ελπίδα. Δεν υπάρχει ανθρώπινο ον που να μην εγγράφεται σε έναν ορίζοντα, κι εμείς είμαστε σήμερα υποχρεωμένοι να οικοδομήσουμε έναν τέτοιο ορίζοντα – προοπτική.

Αυτό είναι το κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπων και αυτό το κοινό χαρακτηριστικό μπορεί να μας βοηθήσει να σχεδιάσουμε ένα νέο μέλλον, διαφορετικό από τον παραπαίοντα καπιταλισμό που μόλις απώλεσε την εμπιστοσύνη στον εαυτό του.

Da: rebelion.org; 27.12.2016

πηγή: e-dromos.gr

Σάββατο, 14 Ιανουαρίου 2017

Πενθούμε, αλλά δεν θρηνούμε!



Τελικά Μανώλη, τι ακριβώς ήταν εκείνο το άγγελμα, ξημερώματα της 13ης Ιανουαρίου του 2017;

Μια συνταρακτική είδηση στην ανατολή μιας – όσο ποτέ άλλοτε- δύσκολης χρονιάς;
Μήπως ήταν ένα «χωρατό» σαν εκείνα στα οποία μας είχες συνηθίσει όλα αυτά τα χρόνια της συμπόρευσής μας;
Ή μήπως μια τυπική «αναγγελία θανάτου» όπως τόσες και τόσες άλλες;

Τίποτα απ’ όλα αυτά. Ήταν απλώς μια συγκλονιστική στιγμή της πορείας ενός συνανθρώπου μας που εντάχθηκε, ψυχή τε και σώματι, στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας μας και τη δημοκρατία. Ενός έντιμου, αταλάντευτου και πείσμονα αγωνιστή του λαού μας!

Ήταν μια συγκλονιστική στιγμή της δικής σου ξεκάθαρης και κρυστάλλινης πορείας, στον δρόμο του αγώνα για τον λαό και τους συνανθρώπους σου. Μιας πορείας απολύτως εναρμονισμένης με το πρότυπο που σου δίδαξαν με τις πράξεις τους, από το πρώτο σου γάλα, οι πατριώτες και αγωνιστές γονείς σου!

Θα θέλαμε να σου πούμε πολλά τούτη την ώρα. Όμως, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι ποτέ δεν ήσουν θιασώτης των πολλών λέξεων, αλλά εραστής των σημαντικών πράξεων.

Όπως τότε στο Πολυτεχνείο, που αγωνίστηκες από την πρώτη στιγμή με τους συμφοιτητές σου, για Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία. Κυνηγήθηκες, διώχτηκες, αλλά επέλεξες να συνταχθείς μ’ εκείνους που αποφάσισαν να τιμήσουν τη γενιά τους και όχι να την ατιμάσουν εισπράττοντας αργότερα τα «τριάκοντα αργύρια» της προδοσίας!

Και μετά από λίγο, όταν οι συνάδελφοί σου αρχιτέκτονες αποφάσισαν να σου αναθέσουν την ευθύνη να τους εκπροσωπείς, επέλεξες να σταθείς όρθιος και με το κεφάλι ψηλά, στα μετερίζια του μαχόμενου συνδικαλισμού και όχι «κυρτωμένος» και ατιμασμένος, στα σαλόνια του κυβερνώντος συνδικαλισμού.

Φίλε, συναγωνιστή και συνοδοιπόρε, Μανώλη.

Με τη στάση σου, κατόρθωσες να εμπλουτίσεις τις έννοιες της αγωνιστικότητας, της αυταπάρνησης, της ενότητας, της ανιδιοτέλειας και της αλληλεγγύης.

Πίστευες πως «το κύριο πρόβλημα της χώρας μας είναι η ξένη επικυριαρχία».  Κι ότι είναι ένα πρόβλημα «που υπάρχει από την αρχή της σύστασης του σύγχρονου ελληνικού κράτους».  Και μας έλεγες πως «ο αγώνας για τη δημοκρατία και την ελευθερία θα είναι ταυτόχρονα και εθνικοαπελευθερωτικός».  Σ’ αυτόν τον αγώνα είχαμε την τιμή να συμπορευτούμε μαζί σου. Και διδαχτήκαμε πολλά από σένα!

Με το πηγαίο και αιχμηρό χιούμορ σου, άλλοτε ως επίχρισμα βαθειάς θλίψης και έντονης αγανάκτησης, άλλοτε ως απόρροια αληθινής σοφίας και άλλοτε πάλι, με την εκδοχή του έντονου αυτοσαρκασμού, μας δίδαξες πώς μπορεί ο κάθε άνθρωπος να αντιμάχεται έξυπνα και αποτελεσματικά τις κακοτοπιές.

Με την πραότητά σου και τον ενωτικό πολιτικό λόγο σου, μας έδειξες ότι δεν έχει κανένα νόημα να στεκόμαστε απέναντι στους συνανθρώπους μας, αλλά δίπλα τους. Από την πρώτη στιγμή, αντιληφθήκαμε ότι το «εμείς» δεν ήταν για σένα ένα σύνθημα που θα προσέφερε προσωρινό ίδιον όφελος, αλλά μια αδιαπραγμάτευτη και ειλικρινής στάση ζωής.
Ως αμετανόητα δια βίου μαθητής, ποτέ δεν καλοέβλεπες τους επίδοξους «διδάκτορες» της καθ’ έδρας διδασκαλίας.

Αιώνιος έφηβος, με μια μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά και ένα πλατύ λαμπερό χαμόγελο, που φώτιζε τις ψυχές των συνανθρώπων σου. Ανυπότακτος, περήφανος και λεβέντης!

Η ύπαρξή σου κοσμούσε την κοινωνία και έδινε το αληθινό νόημα στη λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ !

Η ψυχή μας σκίζεται, αδελφέ μας, συνειδητοποιώντας ότι θα στερηθούμε τη φυσική παρουσία σου. Σ’ αγαπούμε τόσο πολύ και γι’ αυτό ο πόνος μας είναι μεγάλος και διαρκής… Πενθούμε!

Όμως, δεν θρηνούμε!

Διότι, «η δική μας φτιασιά δεν θρηνεί,
είν' φτιαγμένη απ' ανθρωπιά
ζυμωμένη με φωτιά και σίδερο,
δεν κλαίει,
παρά ολοένα κι ανοίγει μετερίζια
και κουβαλά μπαρουτόβολα...»
όπως μας είπε ο ποιητής.

Τώρα Μανώλη μπορείς να ξεκουραστείς. Και να ‘σαι βέβαιος ότι εμείς που μείναμε πίσω θα μοιράσουμε τα δικά σου μπαρουτόβολα, στις δικές μας πλάτες! Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι αυτή είναι η κληρονομιά μας από σένα… Και θα τα κουβαλήσουμε αγόγγυστα… ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΥΣ! Ο πόνος θα γίνει δύναμη και το πένθος θα γίνει όρκος τιμής!

Γιατί ο δρόμος που χαράξαμε μαζί, είναι δύσκολος αλλά είναι ανοιχτός. Για σένα, ποτέ δεν ήταν καλή επιλογή ο εύκολος δρόμος! Ούτε και για μας άλλωστε. Δεν ήταν καθόλου τυχαίο που συναντηθήκαμε σ’ έναν δρόμο ανοιχτό, χωρίς επιστροφή. Σ’ αυτόν τον δρόμο θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέχρι την τελική νίκη του λαού μας. Αυτού του λαού που αγάπησες με πάθος. Και σ' εκείνη τη μεγάλη γιορτή, θα 'σαι και συ μαζί μας!

Οι συναγωνιστές σου στην
ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟΥ – ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΜΕΤΩΠΟΥ
«ΔΡΟΜΟΣ ΑΝΟΙΧΤΟΣ»

Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου 2017

Στον καλό φίλο και σύντροφο στον αγώνα Μανώλη

ΩΔΗ ΣΤΟ ΜΑΝΩΛΗ



“Io no, la mia razza ha coltelli,
Che ardono e lune e ferite che bruciano”
*Salvatore Quasimodo (1901-1968)



Τα λιβάδια μου τα ξερίζωσαν
τα λιμάνια μου τα κουρσέψανε,
τα χειμαδιά μου τα ρήμαξαν
και τα ποτάμια μου τα ξέραναν
ντόπιοι και ξένοι λύκοι,
που τώρα κυνηγά ο ένας τον άλλον, για τη μοιρασιά.

Κι η φωνή μου – σα ληγμένος λυγμός – δεν έχει πια μελωδία,
οι χορδές μου,
σαν άναρθρες κραυγές,
συντονίζονται στο άγριο ουρλιαχτό του βοριά,
που τα πάντα πάγωσε φέτος.

Στον άνεμο ανασηκώνονται τα φυλλοκάρδια μας,
σπασμένες χορδές μιας κούφιας κιθάρας,
που `πάνω τους αργοσαλεύουν αποστεωμένα δάχτυλα
νεκρών πια, από καιρό, τροβαδούρων.
Δεν θρηνώ...

Η δική μου γενιά έπαψε προ πολλού να θρηνεί...
Δεν έχει άλλωστε τι να θρηνήσει,
αφού θρηνούν μόνο αυτοί, που τους αδίκησε η ιστορία που γράψανε...

Τώρα μουδιασμένη απ` τα σκαμπίλια
αναπαύεται νωχελικά,
κουκουλωμένη με το φόβο,
σε πολυκαιρισμένα σαλόνια -
αναμαλλιασμένα κεφάλια,
λευκά απ` του χρόνου τη βουή,
κούφια από σοφία,

κοιτούν το αχανές τοπίο μιας επίπεδης τηλεόρασης,
ακούν το θόρυβο των καθημερινών οδηγιών,
αποσβολωμένοι απ` τη μεγαλοπρέπεια της ενημέρωσης
μέσ` στη παγερή σιωπή των τηλεπόλεων...

Κανείς πια δεν τραγουδά...
Κανείς δεν σιγοσφυρίζει το τραγούδι του νερού στ` αυλάκι,
που δεν κυλάει πια ούτε κι αυτό,
γιατί δεν του 'μεινε καμιά γη να ποτίσει...
Θαρρείς πως όλοι έχουν πεθάνει
κι άταφοι περιδιαβαίνουν άσκοπα μέσ` στη σήψη τους...

Το καταλαβαίνεις ίσως μόνο αν δεις την εικονική ζωή μας,
μέσ` απ' τον αληθινό καθρέφτη του πραγματικού φεγγαριού,
με τις βαθιές χαίνιουσες πληγές μας,
που ματώνουν, που πυορροούν και καίνε...


Τούτη η σιωπή, που σταμάτησε φέτος τον ερχομό της άνοιξης,
κι ο βοριάς, που χαμηλογλιστρά στα παγωμένα φυλλώματα
του δάσους της Πεντέλης,
δεν είν` θείο δώρο, παρά θάνατος είναι,
γι` άλλους πρόωρος,
γι` άλλους μονοσήμαντα βιαστικός,
γι` άλλους βασανιστικός και μόνιμος...

Μα και τα χρώματα απ` των καταχτητών τις μισητές σημαίες,
αλλά κι η αδράνεια, που μαστίζει τα μυαλά και τις ψυχές -
η πιό ανίατη απ` τις αρρώστειες μας -
ίσως και το μαρτύριο του φόβου της δειλίας μας,
που μας συντροφεύει στη μεγαλοπρέπεια της δουλοπρέπειας,
που διέγραψε τόσες και τόσες ξεχασμένες και λησμονημένες
στο χρόνο λέξεις της γλώσσας μας,
ε λοιπόν, τούτη η καταστροφή,
αυτή `ναι που το χειμώνα παρατείνει
κι άνοιξη φέτος φαίνεται πως δεν θα δούμε...
Δεν είν` ζωή πια αυτό το επαναλαμβανόμενο χτυποκάρδι,
δεν είναι οι χτύποι της δικής μας ζωντανής καρδιάς,
δεν είν` τερτίπι αυτή η καθημερινή απάτη της φτιασιδωμένης Κίρκης,
που παίζει ανενόχλητα και προκλητικά με τις σειρήνες,
στο σαρωτικό πέρασμα της καταστροφής αισθήσεων,
ακόμη και παραισθήσεων,
θάνατος είναι,
που κρατά λουλούδι νεκρικό, ευσπλαγχνικό δώρο στους θνητούς...

Σας θυμίζω `κείνη την αναμμένη βουκαμβίλλια - Θυμάσαι Μανώλη; -
στον διάτρητο από σφαίρες περίβολο του Πολυτεχνείου,
ο θανατος ήταν – κι είναι – που παρηγορεί τη ζωή μας,
ένας θάνατος θάρρους κι αγάπης
προς τη ζωή,

ότι κι αν λέτε, αυτό `ναι...

Κουράστηκα να τραγουδώ για τα βάτα και τα ξερά χορτάρια
ανάμεσα στους τάφους,
όπου το άνθος του κακού θεριεύει και κυριεύει
κι όλο σκέφτομαι πως κάποιος, κάπου κι ίσως κάπως, ακόμη ζει
κι εμείς όλ` οι άλλοι κλειστήκαμε ερμητικά εδώ,
κουρνιάζοντας στους καναπέδες του φόβου μας,
σαν μπούφοι σε ξένες φωλιές,
κι εκεί έξω η μελαγχολία τρέφεται και θεριεύει
απ` τα δελτία ειδήσεων,
που σαν λυσσασμένα σκυλιά αλυχτούν στους κήπους
και στις βεράντες μας,
ανάμεσα στους πυροβολισμούς των αυτόχειρων
και στα συρτά στο πλακόστρωτο βήματα των μεταναστών...

Κι αλλοίμονο, χάσαμε όλες εκείνες τις αρχαίες φωνές,
που `ταν το σημάδι,
που' δειχνε μέσ' στο ξέφωτο,
πως τάχα να ξεπερνούμε τη ζωή
με τη σκούρα ζητιανιά του χρόνου,
βλέποντας τους αγγέλους του θανάτου
μαινόμενους, να διασχίζουν του αιθέρα τ` αχανές...


Παλιέ μου φίλε και σύντροφε,
τώρα κονταίνουν οι σκιές ανάμεσα στις μνήμες,
κάτ` απ` τ` αστέρια χορεύουν στις πεδιάδες οι δαιμονισμένοι...
Νιώθω, πως η ζωή σου φεύγει,
νιώθω τη μελαγχολική μοναξιά των βημάτων σου
και των φλογισμένων μου δειλινών η πυρκαγιά σβιέται με μιας,
νιώθω τη ζωή σου να φεύγει,
νιώθω τη ζωή μας να φεύγει,
παλιέ μου φίλε και σύντροφε,

μα δεν θρηνώ...

Η δική μας φτιασιά δεν θρηνεί,
είν` φτιαγμένη απ` ανθρωπιά,
ζυμωμένη με φωτιά και σίδερο,
δεν κλαίει,

παρά ολοένα κι ανοίγει μετερίζια
και κουβαλά μπαρουτόβολα...

Κι όλο μου ξανάρχεται στο νου η ανάμνηση της γρήγορης ματιάς σου
και το χαμόγελό σου
από μια κατάκοπη, βασανισμένη,
αλλά περήφανη, πλούσια και μεγάλη καρδιά,
μέσ` στο χειμωνιάτικο λιόγερμα

κι αντικρύζω – με τον πόθο μιας μελλοντικής συνάντησης – ξανά
τον ήλιο να γυρίζει στο σπίτι μας,
σαν τάμα, θαρρείς,
για την ελπίδα μιας μελλούμενης άνοιξης...
...................................................................

*O Salvatore Quasimodo, είναι γνωστός Ιταλός ποιητής, που γεννήθηκε στη Σικελία και πέθανε στην Νάπολη. Το 1959 τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

(Βασίλης Θεοδωρόπουλος με τον Θανάση, για το Μανώλη...)

(Αφιερωμένο στον καλό φίλο και σύντροφο στον αγώνα Μανώλη Κλαμπατσέα, 13 Γενάρη 2017)

Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο από τα κάτω.


του Γιάννη Αθανασιάδη

Όταν "διασημότητες" του κομματικού και πολιτικού κοινοβουλευτικού στερεώματος από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, αποφασίζουν να ενωθούν για να φτιάξουν ένα πολιτικό Μέτωπο στο οποίο θα μοιράσουν μεταξύ τους την ηγεσία, τότε λέμε ότι έχουμε Μέτωπο "από τα πάνω".
Η συμμετοχή του λαού σε αυτό, ειναι παθητική με την λογική του εκλογικού ψηφοφόρου, διαιωνίζοντας την πολιτική κουλτούρα, της μεταφυσικού χαρακτήρα ανάθεσης σε "σωτήρες", της ζωής τους και του μέλλοντος των παιδιών και της πατρίδας τους.
Δηλαδή κάποιοι τσοπάνηδες αποφάσισαν να ενώσουν τα κοπάδια τους, για να φτιάξουν "μετωπικό κοπάδι".

Όταν πολίτες, συλλογικότητες , κινήσεις, φορείς και οργανώσεις πολιτών, από διάφορες ιδεολογικοπολιτικές αφετηρίες, αποφασίζουν να ενώσουν τις δυνάμεις τους για ένα κοινό σκοπο, τότε λέμε ότι έχουμε Μέτωπο "από τα κάτω". 
Η συμμετοχή του λαού σε αυτό ειναι ενεργητική, και οι ηγεσίες προκύπτουν από τις εσωτερικές διεργασίες, χωρίς προκαθορισμένες προσωπικές ατζέντες και παραγοντισμούς. 
Τα ψώνια και οι πολιτικοί Σταρ δεν έχουν θέση σε ένα τετοιο Μέτωπο. Όπως και κάθε μορφής πολιτικά "ορθόδοξοι" γραφειοκράτες.
Η ανάγκη της δημιουργίας Λαϊκού Δημοκρατικού Μετώπου ειναι αδήριτη. 

Όμως αδέρφια να θυμίσω, ότι τίποτα καινούριο δεν μπορεί να προκύψει από παλια και φθαρμένα υλικά και νοοτροπίες!

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Τι με κοιτάζεις Ρόζα μουδιασμένο: Για το «Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ» και τα συνέδρια του.

του Βαγγέλη Ζέρβα 
 

Στις 14-15/1/17 θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα άλλο ένα συνέδριο για τον Μαρξισμό με τίτλο «150 χρόνια Καρλ Μαρξ «Το Κεφάλαιο» Στοχασμοί για τον 21ο αιώνα». Ο φορέας που διοργανώνει το συνέδριο είναι το «Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ» σε συνεργασία με το περιοδικό Θέσεις. Το πρόγραμμα του συνεδρίου βρίσκεται εδώ.

Η Μαρξιστική θεωρία, σε τελευταία ανάλυση, δεν είναι τίποτα άλλο από την γνώση και συνείδηση της προσπάθειας των εργαζομένων και των συμμάχων τους να ανατρέψουν τον καπιταλισμό και να οδηγήσουν σε μια άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης χωρίς εκμετάλλευση, μέσα από την δική τους εξουσία, την εργατική εξουσία. Και για αυτό είναι αναγκαία η γνώση και κριτική της καπιταλιστικής κοινωνίας γιατί μόνο με αυτήν η απελευθέρωση της εργατικής τάξης θα είναι έργο της ίδιας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι αυτή η θεωρία είναι ένα κλειστό, αμετακίνητο δόγμα, ούτε ότι ήταν πάντα απαλλαγμένη απο αντιφάσεις και στρεβλώσεις, στην διάρκεια της πολυτάραχης πορείας της και της σύνδεσης της με το εργατικό κίνημα και τις κοινωνικές επαναστάσεις. Όμως είναι, συγκριτικά και με τα διάφορα αστικά ρεύματα και τις μεταμορφώσεις τους, η μόνη ουσιαστική βάση και αφετηρία για την κριτική της καπιταλιστικής κοινωνίας, αναντικατάστατο εργαλείο για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, την πάλη και προοπτική για ένα μέλλον πέρα από τον κανιβαλικό καπιταλισμό της εποχής μας.

Όμως σε όλα αυτά η ταμπέλα του «Μαρξισμού» από μόνη της δεν αρκεί. Γνωρίζουμε πολύ καλά, ότι αυτή η ταμπέλα, χρησιμοποιήθηκε και χρησιμοποιείται από θεωρίες και μηχανισμούς που υποστήριξαν και υποστηρίζουν την ενσωμάτωση στο καπιταλιστικό σύστημα και τελικά την διαιώνιση της εκμετάλλευσης των εργατών. Είναι αμέτρητα τα στελέχη των αστικών κομμάτων, δεξιών και αριστερών, που δεν χάνουν την ευκαιρία να υποστηρίξουν πλευρές του «Μαρξισμού» τους η να δηλώσουν «Μαρξιστές». Ιδιαίτερα μετά την κρίση του 2008, εμφανίστηκε μια νέα εκδοχή «Μαρξιστών» που στην πράξη χρησιμοποιούσαν τον «Μαρξισμό» τους σαν άλλοθι για ανέφικτες σοσιαλδημοκρατικές λύσεις, αλλά και πολιτικοθεωρητικά σχήματα τύπου «αντιλιτότητας» και «αντιμνημονίου», που κατέληγαν σε παραλλαγές αριστερών κυβερνήσεων σαν αυτές που ζήσαμε στην Ελλάδα.

Το θεωρητικό όχημα αυτής της προσπάθειας ήταν και είναι ο «Μαρξισμός» της σοσιαλδημοκρατίας. Η ταξική της βάση ήταν και είναι τα μικροαστικά στρώματα της αριστεράς στους καπιταλιστικούς μηχανισμούς και ιδιαίτερα στους ιδεολογικούς μηχανισμούς (πανεπιστήμια, έντυπα, εφημερίδες) και τα αστικά κόμματα. Η οικονομική της βάση είναι η άμεση η έμμεση εξαγορά και συντήρηση αυτής της προσπάθειας από τους αστικούς μηχανισμούς, τόσο σε διεθνική (Ευρωπαϊκή Ένωση, ΜΚΟ)΄, όσο και εθνική βάση. Το «Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ» είναι αναπόσπαστο μέρος αυτής της προσπάθειας.

Το ίδρυμα αυτό ιδρύθηκε στην Γερμανία το 1990, αμέσως μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης. Είναι λοιπόν «παιδί» της νέας εποχής του Γερμανικού ιμπεριαλισμού.Το 1996 συνδέθηκε με το DIE LINKE, την Γερμανική εκδοχή της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Το Ελληνικό παράρτημα ιδρύθηκε στην Ελλάδα το 2012, σε μια κοινή εκδήλωση DIE LINKE-ΣΥΡΙΖΑ με την συμμετοχή του σημερινού πρωθυπουργού Α.Τσίπρα.

Οι σκοποί του, σύμφωνα με την σελίδα του στο ίντερνετ. είναι να οργανώσει την πολιτική εκπαίδευση για τις κοινωνικές σχέσεις σε έναν «παγκοσμιοποιημένο και άδικο(!!) κόσμο», να υποστηρίξει την κριτική του καπιταλισμού και του «δημοκρατικού σοσιαλισμού» (δηλαδή της απάτης του «ευρωκομμουνισμού»), να λειτουργεί σαν χώρος διαλόγου στην Γερμανία για την αριστερά, να….χρηματοδοτεί υποτροφίες και να υποστηρίζει πολιτικές δραστηριότητες για την «ειρήνη και την διεθνή κατανόηση για μια δίκαιη κοινωνία». Με άλλα λόγια, το πρόγραμμα του «ιδρύματος» είναι, σε γενικές γραμμές, το πρόγραμμα των «κοινωνικά ευαίσθητων» ΜΚΟ του Αμερικάνικου και Ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού. Όλα αυτά μπορεί να μην έχουν καμία σχέση ούτε με την Λούξεμπουργκ, ούτε με τον Μαρξισμό γενικότερα, έχουν όμως σχέση με τον ρόλο της ιμπεριαλιστικής αριστεράς στην Ε.Ε και στις ΗΠΑ, τόσο στα εσωτερικά, όσο και στα εξωτερικά μέτωπα.

Όμως δεν πρόκειται για απλές διακηρύξεις: Μια απλή επίσκεψη στην ιστοσελίδα του με τίτλο «Global Network» αρκεί για να καταλάβει κανείς ότι εδώ δεν πρόκειται για μια θεωρητική ομάδα η για μια ερευνητική προσπάθεια αλλά για ένα πολυπλόκαμο δίκτυο, μια διεθνή μπίζνα με γραφεία σε όλο τον κόσμο:

  

Τα υποκαταστήματα του ιδρύματος καλύπτουν όλο τον πλανήτη: Β.Αμερική, Μεξικό, Εκουαδόρ, Βραζιλία, Πολωνία, Σερβία, Ρωσία, Ισραήλ, Τυνησία, Σενεγάλη, Τανζανία, Ν.Αφρική, Κίνα, Ινδία. Το «αρχηγείο» βρίσκεται φυσικά στην Γερμανία, στο Βερολίνο. Όλα τα παραπάνω κέντρα είναι έτσι στημένα ώστε καλύπτουν μια ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, π.χ το παράρτημα της Τυνησίας αναφέρεται ως κέντρο για την Β.Αφρική. Είναι φανερό ότι ένα τέτοιο εγχείρημα χρειάζεται και την εκμετάλλευση της αντίστοιχης υπεραξίας για να τρέξει. Έτσι στην ιστοσελίδα διαβάζουμε ότι στα βασικά κέντρα του απασχολούνται «πάνω απο 100 εργαζόμενοι» (εκεί δεν υπάρχει αναφορά για τα υπόλοιπα κέντρα στον κόσμο).

Παραπέρα, στο τμήμα της ιστοσελίδας για τις υποτροφίες (μπορείτε να το βρείτε εδώ) διαβάζουμε ότι από το 1999 το ίδρυμα έχει υποστηρίξει 900 υποτροφίες και αυτή την στιγμή υποστηρίζει 400 προπτυχιακούς, μεταπτυχιακούς και διδακτορικούς φοιτητές. Πρόκειται δηλαδή για μια μηχανή παραγωγής επιστημόνων που, με βάση τις αρχές του ιδρύματος, μας διαφωτίζουν για τον «άδικο» κόσμο, για τον «δημοκρατικό σοσιαλισμό» και για την «ειρήνη και την διεθνή κατανόηση». Δεν χρειάζεται εδώ να αναλυθούν τα αποτελέσματα αυτών των θεωριών: τα έχουν νιώσει καλά οι εργατικές τάξεις στην Ευρώπη με τις «κοινωνικά δίκαιες» κυβερνήσεις και συγκυβερνήσεις αλλά και οι λαοί στην Μέση Ανατολή, με την εξαγωγή των αξιών της βομβαρδίζουσας αριστεράς. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί πολλοί «προοδευτικοί» διανοούμενοι λένε τα ίδια……

Το ερώτημα είναι: Πώς στήθηκε και λειτουργεί ένα τέτοιο δίκτυο;. Ακολουθώντας τον ιστότοπο NGO (παρατηρητήριο ΜΚΟ) διαβάζουμε ότι το 2014, το budget του ιδρύματος ήταν……48,4 εκατομμύρια ευρώ απο την Ομοσπονδιακή χρηματοδότηση δηλαδή απο το ίδιο το Γερμανικό κράτος και την κυβέρνηση του!. Μάλιστα αυτό το ποσό παρουσιάζεται αυξημένο σε σχέση με το 2012 που ήταν μόνο….44 εκατομμύρια ευρώ.

Βέβαια αυτή η ΜΚΟ της αριστεράς δεν είναι η μόνη: ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός έχει στήσει χρηματοδότηση για αντίστοιχες ΜΚΟ για όλα τα αστικά κόμματα στην Γερμανία και μοιράζει απλόχερα την υπεραξία από την ληστεία της Γερμανικής εργατικής τάξης και των εργατικών τάξεων και λαϊκών στρωμάτων όλης της Ευρώπης μέσω της Ε.Ε: Υπάρχει το Friedrich Ebert Stiftung (FES), καθώς και το Heinrich Böll Stiftung (HBS), το Konrad Adenauer Stiftung (KAS), και κάποια ακόμα (Stiftung, πάντα), όλα με χρηματοδότηση από την Γερμανική Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση (1). Αν το όνομα Έμπερτ θυμίζει κάτι, είναι γιατί πρόκειται για τον ηθικό αυτουργό της δολοφονίας της Λούξεμπουργκ και του Κάρλ Λίμπκνεχτ, αρχηγό της κυβέρνησης που έπνιξε στο αίμα την επανάσταση του 1918 στην Γερμανία και δολοφόνησε τους ηγέτες. o Αντενάουερ βέβαια είναι ο πρώτος μεταπολεμικός καγκελάριος της Δ.Γερμανίας, που τοποθετήθηκε σε συνεργασία με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και ήταν φανατικός σύμμαχος τους.

Ο Γερμανικός ιμπεριαλισμός λοιπόν έφτιαξε, πληρώνοντας γενναιόδωρα (το ίδρυμα Λούξεμπουργκ είναι το πιο….φτωχό στην χρηματοδότηση, αφού αυτή πηγαίνει ανάλογα και με την εκλογική δύναμη) ένα σύστημα ΜΚΟ γύρω από τα αστικά κόμματα για να διαδίδουν, όχι μόνο στην Γερμανία και την Ευρώπη αλλά και σε όλο τον κόσμο, όλες τις βολικές εναλλακτικές επιλογές ώστε και με δεξιούς και με αριστερούς (αυτοαποκαλούμενους «Μαρξιστές») να είναι όλα εξασφαλισμένα και να συνεχίζεται το ίδιο παιχνίδι.

Το ίδρυμα Λούξεμπουργκ είναι ενεργό τμήμα αυτής της μπίζνας. Έτσι δεν πρέπει να προκαλεί εντύπωση που στα περισσότερα συνέδρια τέτοιου τύπου η θεματολογία είτε είναι σε επίπεδα υψηλής αφαίρεσης (ώστε να αποφεύγει τα πολιτικά ζητήματα), είτε περιστρέφεται γύρω από την αριστερή διαχείριση του καπιταλισμού (με διάφορα ονόματα) η ακολουθεί τις γνωστές θεματικές των ΜΚΟ («ανθρώπινα δικαιώματα», ρατσισμός, ζητήματα φύλου κλπ) αποκομμένες τελικά από οποιαδήποτε ταξική ανατρεπτική αντίληψη. Και αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με τον έναν η τον άλλον ομιλητή η τις εργασίες που παρουσιάζονται, εργασίες που μπορεί να έχουν ενδιαφέρον, όμως εντάσσονται τελικά και λειτουργούν σε αυτό το πλαίσιο.

Η Λούξεμπουργκ δολοφονήθηκε μέρες σαν τις τωρινές, (15 Ιανουαρίου 1919) από τους σοσιαλδημοκράτες και τα στρατιωτικά σώματα της κυβέρνησης τους, που αργότερα στελέχωσαν τους μηχανισμούς των Ναζί. Δεν έζησε τόσο για να δει το όνομα της να γίνεται βιτρίνα για ΜΚΟ του Γερμανικού αστικού κράτους, του ίδιου κράτους που την δολοφόνησε γιατί αγωνιζόταν για έναν κόσμο χωρίς ταξική εκμετάλλευση. Όμως το έργο και οι πράξεις της θα στέκονται πάντα απέναντι στους αστικούς και ιμπεριαλιστικούς μηχανισμούς. Όσο και αν αυτοί οι μηχανισμοί προσπαθούν να το χρησιμοποιούν για να δικαιώνουν τους σκοπούς τους, όπως άλλωστε κάνουν και με πολλούς αγωνιστές, όταν πια αυτοί έχουν πεθάνει η τους έχουν δολοφονήσει οι ίδιοι. Και ο Μαρξισμός, αν είναι να υπάρξει σαν μέσο για την απελευθέρωση της εργατικής τάξης, σίγουρα θα είναι κάτι πολύ διαφορετικό απο θεματολογία για συνέδρια επιχορηγούμενα απο τον Γερμανικό-η οποιονδήποτε άλλο- ιμπεριαλισμό

πηγή: praxisreview

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

Χάσαμε τα δημόσια έσοδα στοπ (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων).

του Θάνου Καμήλαλη
 
Το 2017 ξεκίνησε με ένα… δώρο της ελληνικής κυβέρνησης στους δανειστές: Τον σχεδόν αποκλειστικό έλεγχο των δημοσίων εσόδων της χώρας. Όπως προβλέπεται από το τρίτο μνημόνιο και βάσει νόμου που ψηφίστηκε σε πολυνομοσχέδιο του περασμένου Μαϊου, από την πρώτη μέρα του 2017 θεσπίζεται επίσημα η «Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων» (ΑΑΔΕ), ένας θεσμός χωρίς δημοκρατική νομιμοποίηση, όπως ακριβώς ο «κόφτης» και το Υπερταμείο ιδιωτικοποιήσεων.
 
Στις πρώτες του δηλώσεις ως επικεφαλής της ΑΑΔΕ, ο διοικητής της Αρχής, Γιώργος Πιτσιλής υποστήριξε ότι «ανεξάρτητη αρχή δεν σημαίνει ανεξέλεγκτη, ούτε έναντι του υπουργείου Οικονομικών, εντός του οποίου εξακολουθούμε να εντασσόμαστε, ούτε έναντι της εκάστοτε δημοκρατικά εκλεγμένης πολιτικής ηγεσίας του». Αυτή η άποψη φαίνεται να απέχει αρκετά από την πραγματικότητα, αν ανατρέξει κανείς στον ιδρυτικό νόμο της νέας αυτής «Ανεξάρτητης» Αρχής.

Η ΑΑΔΕ υπερψηφίστηκε από την ελληνική Βουλή στις 22 Μαϊου του 2016, στα πλαίσια της πρώτης αξιολόγησης του τρίτου Μνημονίου και ουσιαστικά αποτελεί τη νέα μορφή της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων. Από το πρώτο άρθρο του ιδρυτικού της νόμου (4389/16) γίνεται σαφές ότι δεν ελέγχεται από κανένα θεσμικό και δημοκρατικό εκλεγμένο όργανο του ελληνικού κράτους. «Η αρχή απολαμβάνει λειτουργικής ανεξαρτησίας, διοικητικής και οικονομικής αυτοτέλειας και δεν υπόκειται σε έλεγχο ή εποπτεία από κυβερνητικά όργανα, κρατικούς φορείς ή άλλες διοικητικές αρχές». Για να είναι απόλυτα ξεκάθαρο ότι η νέα Αρχή δεν λογοδοτεί πουθενά, στο άρθρο 3 του συγκεκριμένου νόμου γίνεται νέα αναφορά στην απουσία οποιασδήποτε μορφής ελέγχου καθώς η ΑΑΔΕ «δεν υπόκεινται σε ιεραρχικό έλεγχο, ούτε σε διοικητική εποπτεία από κυβερνητικά όργανα ή άλλες διοικητικές αρχές ή άλλο δημόσιο ή ιδιωτικό οργανισμό. Ο Πρόεδρος, τα μέλη του Συμβουλίου Διοίκησης, ο Εμπειρογνώμονας και ο Διοικητής απολαμβάνουν προσωπικής και λειτουργικής ανεξαρτησίας».

Αντικείμενο της ΑΑΔΕ είναι «ο προσδιορισμός, η βεβαίωση και η είσπραξη των φορολογικών, τελωνειακών και λοιπών δημοσίων εσόδων», δηλαδή η νέα Αρχή αναλαμβάνει ολόκληρη τη Φορολογική Διοίκηση του ελληνικού κράτους. 

Αυτό σημαίνει ότι η ΑΑΔΕ αναλαμβάνει μεταξύ άλλων, την ερμηνεία της φορολογικής νομοθεσίας, ακόμα και σε μεμονωμένες περιπτώσεις (π.χ σκανδαλα φοροδιαφυγής ή λαθρεμπορίου). Ακόμη θα μπορεί να καθορίζει τους τρόπους εξαναγκαστικής είσπραξης των οφειλών πολιτών που βρίσκονται σε δυσχέρεια (π.χ. κατάσχεση τραπεζικού υπολοίπου).

Ίσως όμως το πιο εντυπωσιακό σημείο αυτής της «νέας εποχής» είναι ότι ο υπουργός Οικονομικών δεν θα έχει πρόσβαση στα αναλυτικά στοιχεία της ΑΑΔΕ. Η ενημέρωση του κ.Τσακαλώτου για παράδειγμα θα γίνεται μία φορά το μήνα, με την παροχή στατιστικών στοιχείων (σαν να είναι ένας δημοσιογράφος που λαμβάνει ένα απλό δελτίο Τύπου). Με άλλα λόγια δηλαδή, το Δημόσιο δεν θα γνωρίζει την ακριβή κατάσταση των δημοσίων εσόδων...


Ο Υπουργός Οικονομικών... απλός θεατής

Η παραπάνω αδυναμία του υπουργού Οικονομικών γίνεται σαφής στο άρθρο 5 παράγραφος 3 του ιδρυτικού νόμου της ΑΑΔΕ: «Ο Υπουργός δεν δύναται, για συγκεκριμένες υποθέσεις ή περιπτώσεις, να υποβάλει προς την αρχή αίτημα παροχής πληροφοριών ή να παρέχει δεσμευτικές οδηγίες, του παρέχονται όμως υποχρεωτικά από αυτήν συγκεντρωτικά στοιχεία που απαιτούνται για την άσκηση των αρμοδιοτήτων του». Δηλαδή ο υπουργός δεν θα μπορεί να λαμβάνει ενημέρωση για την πορεία συγκεκριμένων υποθέσεων φοροδιαφυγής, αλλά θα ενημερώνεται μόνο για τα συνολικά ποσά που βρίσκονται στα ταμεία του κράτους τη δεδομένη χρονική στιγμή. Αυτό σημαίνει παράλληλα ότι ο υπουργός Οικονομικών δεν θα μπορεί να δέχεται ερωτήσεις κοινοβουλευτικού ελέγχου, καθώς ούτε ο ίδιος θα γνωρίζει τις απαντήσεις, εκτός των όσων επιλέγει να γνωστοποιεί η ΑΑΔΕ. Και βέβαια, αν η ΑΑΔΕ διαπιστώσει απόκλιση των δημοσίων εσόδων από τους στόχους που θα έχουν τεθεί στο μνημόνιο, τότε και πάλι ο ΥΠΟΙΚ δεν θα χρειάζεται να παρέμβει, καθώς θα ενεργοποιείται ο «κόφτης» δαπανών.

Παράλληλα, στον τομέα του ελέγχου των δημοσίων εσόδων της χώρας, ο Διοικητής της ΑΑΔΕ θα είναι πλέον ισχυρότερος από τον Υπουργό Οικονομικών. Στον ίδιο νόμο προβλέπεται ότι «σε περίπτωση διαφωνίας του υπουργού Οικονομικών με τον διοικητή της Αρχής σχετικά με την εφαρμογή της φορολογικής πολιτικής, το ζήτημα παραπέμπεται από τον υπουργό Οικονομικών στο Συμβούλιο Διοίκησης της Αρχής». Δηλαδή η ίδια η διοίκηση της ΑΑΔΕ θα αποφασίζει για τη πιθανή διαμάχη του διοικητή της Αρχής με τον Υπουργό.

Ωστόσο ο έλεγχος όμως που θα ασκεί ο υπουργός Οικονομικών στην ΑΑΔΕ μοιάζει... εξαιρετικά αυστηρός μπροστά στον έλεγχο που θα ασκεί η Βουλή των Ελλήνων. Ο κ.Πιτσιλής υποστήριξε ότι «ενώπιον της Βουλής των Ελληνων θα υπάρξει αυξημένη λογοδοσία». Αυτό μόνο ως κακόγουστο χιούμορ θα μπορούσε να το λάβει κανείς, δεδομένου ότι η ΑΑΔΕ θα «ελέγχεται» (χωρίς συνέπειες) από τη Βουλή μόνο κάποιες φορές το χρόνο. Σε ακροάσεις, αν ζητηθούν, του Διοικητή και των μελών του Συμβουλίου ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και μία φορά κατά τη συζήτηση της ετήσιας έκθεσης της ΑΑΔΕ στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων.

Αυτό που μπορεί να κάνει ο εκάστοτε υπουργός Οικονομικών, είναι να υποβάλει «προτάσεις στρατηγικού χαρακτήρα» (βλ. συμβουλές) προς την ΑΑΔΕ, η οποία φυσικά δεν έχει καμία δέσμευση να τις ακολουθήσει. Από την άλλη πλευρά «η Αρχή, μέσω του Διοικητή της, εισηγείται στον Υπουργό Οικονομικών νομοθετικές διατάξεις για ζητήματα που εμπίπτουν στο πεδίο των αρμοδιοτήτων της», τις οποίες ωστόσο ο υπουργός δεν δεσμεύεται να υλοποιήσει. Πάντως η συμβουλή και ενημέρωση της Αρχής από το ΥΠΟΙΚ είναι απαραίτητη, σύμφωνα με το νόμο, ενώ μετά την ενημέρωση η ΑΑΔΕ έχει 30 μέρες προθεσμία να καταθέσει τις προτάσεις της.

Ο έλεγχος στους δανειστές
Εκτός του «υπερυπουργού» Πιτσιλή, το Συμβούλιο Διοίκησης της ΑΑΔΕ αποτελείται από ακόμα τέσσερα άτομα. Η θητεία του Διοικητή θα είναι πενταετής, ενώ στις συνεδριάσεις του Συμβουλίου θα λαμβάνει μέρος και ένας Εμπειρογνώμονας. Ο Εμπειρογνώμονας θα ορίζεται με απόφαση του υπουργού Οικονομικών βάσει καταλόγου τριών υποψηφίων τον οποίο καταρτίζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, δηλαδή θα αποτελεί επιλογή των δανειστών. Αν και δεν θα έχει δικαίωμα ψήφου, ο Εμπειρογνώμονας θα έχει πρόσβαση σε όλα τα αρχεία και τα στοιχεία της ΑΑΔΕ, δηλαδή οι δανειστές θα γνωρίζουν τα ακριβή στοιχεία των εσόδων του ελληνικού κράτους, αλλά ο αρμόδιος υπουργός όχι

To πρόβλημα με τους διορισμούς από την Κομισιόν είναι ότι μερικές φορές αυτοί οι εμπειρογνώμονες – παρατηρητές δεν είναι και πολύ... ανεξάρτητοι. Ο επίσης στα χαρτιά ανεξάρτητος και διορισμένος από τους θεσμούς παρατηρητής του ΤΑΙΠΕΔ, Φίλιπ Μπουάν για παράδειγμα, είναι ταυτόχρονα επικεφαλής του οικονομικού τμήματος της γαλλικής πρεσβείας στην Ελλάδα, αρμόδιος για την «προώθηση των γαλλικών εταιρειών στη χώρα». Συγκρούσεις συμφερόντων δεν αποκλείεται να εμφανιστούν ξανά.

Το παράδειγμα προς αποφυγήν: Κατερίνα Σαββαϊδου

Παρόλα αυτά, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι ο έλεγχος των δημοσίων εσόδων από μία Ανεξάρτητη Αρχή (και όχι το «διεφθαρμένο» ελληνικό κράτος) είναι ένα σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της διαφάνειας. Σε αυτόν τον συλλογισμό υπάρχουν μερικά προβλήματα. Το πρώτο είναι η απουσία δημοκρατικού και θεσμικού ελέγχου της νέας αρχής (ίσως θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ότι ανάλογο μόρφωμα δεν συναντάται πουθενά στην Ευρώπη). Το δεύτερο είναι ότι στο παρελθόν η τότε ΓΓΔΕ φαίνοταν να λειτουργεί ως «κράτος εν κράτει» κι αυτό πριν αποκοπεί εντελώς από το υπουργείο Οικονομικών. Τόσο ο πρώην υπουργός Οικονομικών, Γιάννης Βαρουφάκης, όσο και η πρώην αναπληρώτρια υπουργός Οικονομικών, Νάντια Βαλαβάνη, έχουν καταγγείλει ότι η ΓΓΔΕ «ελεγχόταν από τους δανειστές» την περίοδο της διαπραγμάτευσης του 2015 και δυσχέραινε το έργο τους στο υπουργείο. Κάτι που σημαίνει ότι είναι πολύ πιθανό να επαναληφθούν τέτοια φαινόμενα, αν βρεθεί στην εξουσία μία κυβέρνηση που θα αμφισβητήσει ξανά τις μνημονιακές πολιτικές.

Το τρίτο πρόβλημα είναι η Κατερίνα Σαββαϊδου, πρώην επικεφαλής της ΓΓΔΕ. Μια σειρά αποκλειστικών ρεπορτάζ του TPP αποκάλυψε ότι η Σαββαϊδου:

  • Εκτός της θέσης της στην ΓΓΔΕ, ήταν ανώτατο στέλεχος της PriceWaterHouse Coopers, της εταιρείας που πρωταγωνίστησε στο σκάνδαλο φοροαποφυγής LuxLeaks και είχε πελάτες μερικές από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές ελληνικές εταιρίες

  • Εξέδωσε ΠΟΛ υπέρ των καναλαρχών προκειμένου να μην πληρώσουν φόρους χωρίς κάποια προφανή νομική εξουσιοδότηση να το κάνει

  • Καθυστέρησε κατά παράβαση του νόμου το άνοιγμα της εφαρμογής για την υποβολή των φορολογικών δηλώσεων φυσικών και νομικών προσώπων προκαλώντας με αυτό τον τρόπο υστέρηση στην χρηματοροή των εσόδων του κράτους στην κρίσιμη περίοδο της διαπραγμάτευσης και

  • Μεσολάβησε προσωπικά σε φορολογική υπόθεση με καταλογισμένα πρόστιμα σχεδόν 80 εκατομμύρια ευρώ με τρόπο που δίνει την δυνατότητα στην ελεγχόμενη εταιρία GENNET να συνεχίσει να μην καταβάλει ούτε ένα ευρώ.

Οι αποκαλύψεις του TPP για την υπόθεση GENNET οδήγησαν στην αποπομπή της Σαββαϊδου από τη ΓΓΔΕ. 

Φυσικά είναι εύλογο ότι περιστατικά σαν αυτό της Σαββαϊδου δεν είναι ο κανόνας (αν και το ΤΑΙΠΕΔ έχει ταλαιπωρηθεί από σκάνδαλα). Ωστόσο το παράδειγμα της είναι ενδεικτικό του τι αυθαιρεσίες μπορούν να συμβούν όταν δεν υπάρχει ο θεσμικός έλεγχος, πόσο μάλλον όταν έχει νομοθετηθεί η νομική ασυλία. «Τεχνοκράτης» δεν σημαίνει απαραίτητα «αδιάφθορος»

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2017

Η μακρά παράδοση της ακύρωσης του χρέους στην Μεσοποταμία και την Αίγυπτο, από την 3η έως την 1η χιλιετία π.Χ.

του Ερίκ Τουσέν*
 


Είναι σημαντικό να διαπεράσουμε το προπέτασμα καπνού που έχουν κατασκευάσει οι πιστωτές και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Γενικευμένες ακυρώσεις χρεών συνέβησαν επανειλημμένα στην ιστορία.

Ο Χαμουραμπί - βασιλιάς της Βαβυλώνας- και οι διαγραφές του χρέους
  

Ο Κώδικας Χαμουραμπί βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι. Στην πραγματικότητα, ο όρος «κώδικας» είναι ακατάλληλος, διότι ο Χαμουραμπί μας άφησε ένα σύνολο κανόνων και αποφάσεων που αφορούν τις σχέσεις κυβέρνησης και πολιτών. Η βασιλεία του Χαμουραμπί, βασιλιάς της Βαβυλώνας (βρίσκεται στο σημερινό Ιράκ), ξεκίνησε το 1792 π.χ. και διήρκησε 42 χρόνια.

Αυτό που δεν αναφέρουν τα περισσότεροι βιβλία ιστορίας, είναι ότι ο Χαμουραμπί, όπως και άλλοι ηγέτες των πόλεων-κρατών της Μεσοποταμίας, διακήρυξε επανειλημμένα την διαγραφή χρεών των πολιτών προς τις κυβερνητικές αρχές και τους ανωτέρους αξιωματούχους και υπάλληλους. Το κείμενο που αποκαλείται Κώδικας Χαμουραμπί συντάχθηκε πιθανώς το 1762 π.χ. Ο επίλογος του διακήρυττε ότι «ο ισχυρός δεν μπορεί να καταπιέζει τον αδύναμο, η δικαιοσύνη πρέπει να προστατεύει τη χήρα και τα ορφανά (...) για να αποδίδεται δικαιοσύνη στους καταπιεσμένους» .

Με την αποκρυπτογράφηση πολλών εγγράφων, γραμμένων σε σφηνοειδή γραφή, οι ιστορικοί εντόπισαν το αναμφισβήτητο ίχνος τεσσάρων γενικών ακυρώσεων χρεών κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Χαμουραμπί (το 1792, 1780, 1771 και 1762 π.χ.).
   

Στην εποχή του Χαμουραμπί, η οικονομική, κοινωνική και πολιτική ζωή οργανώνονταν γύρω από το ναό και το παλάτι. Αυτοί οι δυο θεσμοί συνέθεταν τον κρατικό μηχανισμό, κάτι αντίστοιχο με τις δημόσιες αρχές των ημερών μας και εκεί έβρισκαν απασχόληση πολλοί βιοτέχνες και εργάτες, καθώς εξ άλλου και γραφείς. Στο παλάτι ή στον ναό έβρισκαν όλοι αυτοί στέγη και τροφή. Ελάμβαναν δύο πλήρη γεύματα την ημέρα. Οι εργαζόμενοι και οι αξιωματούχοι του παλατιού σιτίζονταν χάριν της δραστηριότητας της αγροτιάς στην οποία η κυβέρνηση παρείχε (εκμίσθωνε) γη, εργαλεία, ζώα και νερό για άρδευση. Οι αγρότες παρήγαγαν μεταξύ άλλων κριθάρι (το βασικό δημητριακό), λάδι, φρούτα και λαχανικά. Μετά τη συγκομιδή, οι αγρότες έπρεπε να πληρώσουν ένα μέρος στο κράτος ως ενοίκιο. Σε περίπτωση κακής σοδειάς αναγκάζονταν να χρεωθούν. Εκτός από την εργασία στη γη του ναού και του παλατιού, οι αγρότες ήταν ιδιοκτήτες της γης τους, του σπιτιού τους, των ζώων και των εργαλείων τους.

Μια άλλη πηγή των χρεών των αγροτών αποτελούσαν τα ιδιωτικά δάνεια που χορηγούνταν από τους ανώτερους υπαλλήλους και αξιωματούχους για να πλουτίσουν και να οικειοποιηθούν την περιουσία των αγροτών σε περίπτωση αδυναμίας αποπληρωμής αυτών των χρεών. Η αδυναμία των αγροτών να αποπληρώσουν τα χρέη τους θα μπορούσε να τους οδηγήσει στην υποδούλωση, αυτούς τους ίδιους, καθώς και μέλη της οικογενείας τους. Για να εξασφαλιστεί η κοινωνική ειρήνη και να αποφευχθεί η εξαθλίωση των αγροτών, η εκάστοτε εξουσία ακύρωνε περιοδικά όλα τα χρέη | 1 | και αποκαθιστούσε τα δικαιώματα των αγροτών.

Γενικές ακυρώσεις χρέους σημειώθηκαν στη Μεσοποταμία για πάνω από 1000 χρόνια
Οι προκηρύξεις γενικής διαγραφής των χρεών δεν περιορίζονται στη βασιλεία του Χαμουραμπί. Ξεκίνησαν πριν από αυτόν και συνεχίστηκαν μετά από αυτόν. Υπάρχουν στοιχεία για διαγραφές χρέους που έγιναν το 2400 π.χ. έξι αιώνες πριν από την εποχή του Χαμουραμπί, στην πόλη της Lagash (Σουμερία). Οι πιο πρόσφατες χρονολογούνται από το 1400 π.χ. στο Νούζι. Συνολικά, οι ιστορικοί εντόπισαν με σιγουριά περί τις 30 γενικές παραγραφές χρεών στη Μεσοποταμία μεταξύ του 2400 και 1400 π.χ. Ο Michael Hudson | 2 | βεβαιώνει ότι οι γενικές παραγραφές του χρέους ήταν ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των κοινωνιών της Εποχής του Χαλκού στη Μεσοποταμία. Ενδιαφέρουσες, εξ’ άλλου, είναι και οι εκφράσεις σε διάφορες γλώσσες της Μεσοποταμίας, οι σχετικές με την παραγραφή χρεών: amargi στο Lagash (Σουμερία), nig-Sisa στο Ur, andurarum στην Ashur, misharum στη Βαβυλώνα, shudutu στο Νούζι.

Αυτές οι ανακηρύξεις διαγραφής του χρέους έγιναν αφορμή για μεγάλες εορταστικές εκδηλώσεις, συνήθως η γιορτή της άνοιξης. Υπό τη δυναστεία της οικογένειας του Χαμουραμπί εισήχθη η παράδοση της καταστροφής των πινακιδίων πάνω στα οποία ήταν χαραγμένα τα χρέη. Πράγματι, οι δημόσιες αρχές διατηρούσαν ακριβή λογιστική παρακολούθησης των χρεών σε πινακίδια που φυλάσσονταν στο ναό. Ο Χαμουραμπί πέθανε το 1749 π.χ. μετά από 42 χρόνια βασιλείας. Ο διάδοχός του Samsuiluna, ακυρώνει όλες τις οφειλές προς το κράτος και διατάσει την καταστροφή όλων των πινακιδίων χρεών, εκτός από εκείνα που αφορούσαν τα εμπορικά χρέη.

Όταν ο Ammisaduqa, ο τελευταίος ηγεμόνας της δυναστείας Χαμουραμπί, ανέβηκε στον θρόνο το 1646 π.χ., η γενική διαγραφή των χρεών που διακήρυσσε ήταν λεπτομερής και ουσιώδης. Θέλησε προφανώς να εμποδίσει κάποιους πιστωτές να αποκομίσουν οφέλη από τις ατέλειες του συστήματος. Το διάταγμα διευκρινίζει ότι εκείνοι οι πιστωτές και φοροεισπράκτορες που έδιωξαν αγρότες πρέπει να τους αποζημιώσουν και να αποκαταστήσουν την περιουσία τους, διαφορετικά θα εκτελεσθούν. Αν ένας δανειστής απέκτησε μια περιουσία με πίεση, πρέπει να την επιστρέψει και/ή να την αποπληρώσει στο ακέραιο.

Μετά από αυτό το διάταγμα, συστάθηκαν επιτροπές, προκειμένου να εξετάσουν όλες τις συμβάσεις ακίνητων περιουσιών και να ακυρώσουν εκείνες που υπόκεινται στις σχετικές διατάξεις της διαγραφής του χρέους, ώστε να γίνει επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση, statu quo ante. Η πρακτική εφαρμογή αυτού του διατάγματος διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι, σε γενικές γραμμές, οι αγρότες συνέχισαν να εργάζονται στη γη τους, παρόλο που είχε περάσει στην ιδιοκτησία του πιστωτή. Ως εκ τούτου, καταγγέλλοντας τη σύμβαση και αναγκάζοντας τους πιστωτές να αποζημιώσουν τα θύματα, οι δημόσιες αρχές αποκαθιστούσαν τα δικαιώματα των αγροτών. Η κατάσταση θα επιδεινωθεί ακόμη περισσότερο στους επόμενους δύο αιώνες.

Τα όρια των διαταγμάτων ακύρωσης χρεών

Στη Μεσοποταμία, κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού, απελευθερώνονταν όσοι έγιναν σκλάβοι λόγω χρέους, αλλά όχι οι άλλοι σκλάβοι (π.χ. τα «λάφυρα» πολέμων). Επομένως, τα διατάγματα για την ακύρωση χρέους δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως αποφάσεις για την προώθηση της κοινωνικής χειραφέτησης, επρόκειτο απλώς για την επιστροφή στην προηγούμενη τάξη πραγμάτων, η οποία διατηρούσε πολλές μορφές καταπίεσης. Χωρίς να θέλουμε να ωραιοποιήσουμε την οργάνωση αυτών των κοινωνιών πριν από 3.000 με 4.000 χρόνια, πρέπει να υπογραμμίσουμε ότι οι κυβερνώντες επεδίωκαν να διατηρήσουν μια κοινωνική συνοχή. Προωθούσαν τον σχηματισμό μεγάλων ιδιωτικών περιουσιών, έπαιρναν μέτρα για άμεση πρόσβαση στις κατάλληλες για γεωργία γαίες, περιόριζαν την αύξηση των ανισοτήτων, εξασφάλιζαν τη συντήρηση και την ανάπτυξη των συστημάτων άρδευσης. Ο Michael Hudson επισημαίνει επίσης, ότι η απόφαση να κηρυχτεί πόλεμος ανήκε στη γενική συνέλευση των πολιτών και ότι ο «βασιλιάς» δεν είχε την εξουσία να πάρει τέτοια απόφαση.

Φαίνεται ότι στην κοσμοθεωρία των Μεσοποτάμιων της Εποχής του Χαλκού, δεν υπήρχε αρχική Δημιουργία από έναν θεό. Ο Άρχων (ruler), αντιμέτωπος με το χάος, οργάνωσε τον κόσμο για να αποκατασταθεί η τάξη και η δικαιοσύνη.

Μετά το 1400 π.χ., δεν βρέθηκε καμία πράξη διαγραφής του χρέους. Οι ανισότητες ενισχύθηκαν σημαντικά. Η γη μονοπωλήθηκε από μεγάλους γαιοκτήμονες, η δουλεία λόγω χρέους ριζώθηκε. Ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού μετανάστευσε προς τα βορειοδυτικά, προς τη Χαναάν, με επιδρομές στην Αίγυπτο (οι Φαραώ διαμαρτύρονταν).

Κατά τη διάρκεια των αιώνων που ακολούθησαν, που θεωρούνται από τους ιστορικούς της Μεσοποταμίας ως σκοτεινά χρόνια (Dark Ages) - λόγω της μείωσης των γραπτών ιχνών - ανακαλύπτουμε στοιχεία για βίαιες κοινωνικές συγκρούσεις μεταξύ των πιστωτών και των χρεωστών.

Αίγυπτος: Η Στήλη της Ροζέτας (Rosetta Stone) επιβεβαιώνει την παράδοση των διαγραφών χρεών.
  

Η «στήλη της Ροζέτας», σκαλίστηκε το 196 π.χ. και βρέθηκε το 1799 στην πόλη Ροζέτα, από τον Γάλλο Μπουσάρ. Η αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών έγινε από τον Γάλλο Σαμπολιόν το 1822.

Η Πέτρα της Ροζέτας αρπάχτηκε από μέλη του στρατού του Ναπολέοντα το 1799 κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής εκστρατείας και αποκρυπτογραφήθηκε το 1822 από τον Γάλλο Σαμπολιόν το 1822. Βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο στο Λονδίνο. Η μεταφραστική εργασία διευκολύνθηκε από το γεγονός ότι η πέτρα παρουσιάζει το ίδιο κείμενο σε τρεις γλώσσες: την αρχαία αιγυπτιακή, τη λαϊκή αιγυπτιακή και την ελληνική της εποχής του Μεγαλέξανδρου.

Το περιεχόμενο της Πέτρας της Ροζέτας επιβεβαιώνει την παράδοση της ακύρωσης των χρεών που εφαρμόστηκε στη φαραωνική Αίγυπτο από τον όγδοο αιώνα π.χ., πριν από την κατάκτησή της από τον Μεγαλέξανδρο το τέταρτο π.χ. αιώνα. Αναφέρει ότι ο Φαραώ Πτολεμαίος Ε’, το 196 π.χ. ακύρωσε τις οφειλές του λαού της Αιγύπτου.

Αν και η αιγυπτιακή κοινωνία της εποχής των Φαραώ ήταν πολύ διαφορετική από την κοινωνία της Μεσοποταμίας της εποχής του Χαλκού, ξαναβρίσκουμε το ίχνος μιας διακήρυξης αμνηστίας που προηγείται των γενικών ακυρώσεων του χρέους. Ο Ραμσής Δ’ (1153-1146 π.χ.) διακήρυξε ότι μπορούσαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όσοι έφυγαν. Εκείνοι που φυλακίστηκαν αφέθηκαν ελεύθεροι. Ο πατέρας του, Ραμσής Γ’ (1184 -1153 π.χ.) είχε κάνει το ίδιο. Σημειωτέον ότι στη δεύτερη χιλιετία, φαίνεται να μην υπήρχε δουλεία για χρέος στην Αίγυπτο. Οι δούλοι ήταν λάφυρα του πολέμου. Οι προκηρύξεις του Ραμσή Γ’ και Δ’ αφορούσαν την ακύρωση καθυστερημένων οφειλομένων φόρων στο Φαραώ, την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων, καθώς επίσης τη δυνατότητα να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, όσοι είχαν καταδικαστεί σε εξορία.

Μόνο από τον 8ο π.χ. αιώνα., βρέθηκαν στην Αίγυπτο διακηρύξεις διαγραφής του χρέους και απελευθέρωσης σκλάβων για χρέος. Είναι η περίπτωση της βασιλείας του Φαραώ Bocchoris (Βάχκαρε Μπακενρανέφ , 725-720 π.χ.), του οποίου το όνομα είχε εξελληνιστεί.

Τα θεμελιώδη κίνητρα των διαγραφών του χρέους ήταν ότι ο Φαραώ ήθελε να έχει στη διάθεση του αγροτιά που μπορούσε να παράγει αρκετή τροφή και να είναι διαθέσιμη για να συμμετέχει σε στρατιωτικές εκστρατείες. Για αυτούς τους δύο λόγους δεν έπρεπε οι αγρότες να εκδιώκονται από τη γη τους, υπό τον έλεγχο των πιστωτών.

Σε άλλο μέρος της περιοχής, παρατηρούμε ότι οι Ασσύριοι αυτοκράτορες της 1ης χιλιετίας π.χ. υιοθέτησαν επίσης την παράδοση των παραγραφών των χρεών. Το ίδιο ίσχυε στην Ιερουσαλήμ, κατά τον 5ο π.χ. αιώνα. Για απόδειξη, το 432 π.χ.., ο Νεεμίας σίγουρα επηρεασμένος από την αρχαία παράδοση της Μεσοποταμίας, διακηρύσσει την ακύρωση των χρεών των χρεωμένων Εβραίων στους πλούσιους συμπατριώτες τους. Σε αυτή την εποχή συντάσσεται η Τορά. Η παράδοση των γενικευμένων ακυρώσεων του χρέους είναι μέρος της εβραϊκής θρησκείας και των πρωτοχριστιανικών κείμενων μέσω του Λευιτικού που διακηρύσσει την παραγραφή του χρέους κάθε έβδομη επέτειο, δηλαδή κάθε 50 χρόνια.

Συμπέρασμα

Σήμερα, η αποπληρωμή του χρέους αποτελεί χωρίς αμφιβολία ένα ταμπού. Παρουσιάζεται από τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, από τις κεντρικές τράπεζες, το ΔΝΤ και το mainstream τύπο ως αναπόφευκτη, αδιαμφισβήτητη, υποχρεωτική. Οι πολίτες θα έπρεπε να υποκύψουν για να πληρώσουν το χρέος.

Η μόνη δυνατή συζήτηση επικεντρώνεται στο πώς να ρυθμιστεί η κατανομή των αναγκαίων θυσιών ώστε να παραχθούν επαρκείς δημοσιονομικοί πόροι για να ανταποκριθούν στις δεσμεύσεις που ανέλαβε το χρεωμένο έθνος. Οι κυβερνήσεις που δανείστηκαν εξελέγησαν δημοκρατικά, τα διατάγματα που εκδίδουν είναι συνεπώς νόμιμα. Πρέπει να πληρώσουμε.

Είναι σημαντικό να διαπεράσουμε το προπέτασμα καπνού που έχουν κατασκευάσει οι πιστωτές και να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Γενικευμένες ακυρώσεις χρεών συνέβησαν επανειλημμένα στην ιστορία.

Οι ακυρώσεις αυτές αντιστοιχούν σε διαφορετικά πλαίσια.

Στην περίπτωση που μόλις προαναφέραμε, οι διακηρύξεις γενικευμένης ακύρωσης του χρέους έγιναν με πρωτοβουλία των κυβερνώντων που επεδίωξαν να διατηρήσουν την κοινωνική ειρήνη. Σε άλλες περιπτώσεις, οι ακυρώσεις ήταν το αποτέλεσμα μιας κοινωνικής πάλης που επιδεινωνόταν από την κρίση και την αύξηση των ανισοτήτων. Αυτή είναι η περίπτωση της Αρχαίας Ελλάδας και της Αρχαίας Ρώμης.

Άλλα σενάρια πρέπει να ληφθούν επίσης υπόψη: η ακύρωση του χρέους από υπερχρεωμένες χώρες που προέβησαν σε μονομερή κυρίαρχη πράξη ή η διαγραφή του χρέους που χορηγείται από τους νικητές σε μια ηττημένη χώρα και/ή σύμμαχο...

Ένα πράγμα είναι σίγουρο: σε όλη την ιστορία, το χρέος είναι η κινητήρια δύναμη για πολλές κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές.




Σημειώσεις:

[1] Τα χρέη μεταξύ εμπόρων δεν συμπεριλαμβάνονταν σε αυτές τις ακυρώσεις.

[2] Αυτό το άρθρο βασίζεται κατά κύριο λόγο στην ιστορική σύνθεση του Michael Hudson, Δρ. Οικονομολογίας, σε πολλά σαγηνευτικά άρθρα και βιβλία του: «Η Χαμένη Παράδοση των Βιβλικών Ακυρώσεων του Χρέους», 1993, «Η Αρχαιολογία του Χρήματος», 2004. Ο Michael Hudson είναι μέλος μιας διεπιστημονικής ομάδας (ISCANEE, Διεθνές Συνέδριο Υποτρόφων για τις αρχαίες κοινωνίες και οικονομίες της Εγγύς Ανατολής), που συμπεριλαμβάνει φιλολόγους, αρχαιολόγους, ιστορικούς, οικονομολόγους που εργάζονται στο αντικείμενο των κοινωνιών και οικονομιών της αρχαίας Εγγύς Ανατολής. Η εργασία τους δημοσιεύεται από το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Ο Michael Hudson γράφει το έργο του ως επέκταση της έρευνας του Karl Polanyi, γράφει επίσης αναλύσεις για τις σύγχρονες κρίσεις. Βλέπετε ειδικά «Ο Δρόμος για τον Αποπληθωρισμό του χρέους, την Υπερχρέωση και τον Νεοφιλελευθερισμό», Φεβρουάριος 2012.

Μεταξύ των έργων άλλων συγγραφέων οι οποίοι, από την οικονομική και χρηματοπιστωτική κρίση που ξεκίνησε το 2007-2008, έγραψαν για τη μακρά παράδοση της διαγραφής του χρέους, μπορείτε να διαβάσετε: David Graeber, «Χρέος: Τα πρώτα 5.000 Χρόνια», Melvillehouse, Νέα Υόρκη, 2011.

Éric Toussaint

* Eric Toussaint, διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, Πρόεδρος της Επιτροπής για την κατάργηση του χρέους του Τρίτου Κόσμου (CADTM) στο Βέλγιο www.cadtm.org , μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου της ATTAC Γαλλίας. O Damien Millet και o Eric Toussaint διεύθυναν το συλλογικό βιβλίο «Χρέος ή Ζωή», Aden-CADTM, 2011, που έλαβε το Βραβείο του πολιτικού βιβλίου στην Έκθεση του Πολιτικού Βιβλίου της Λιέγης το 2011.

Υπό του μηδενός

του Simple Man


Αγαπητέ παραλήπτη,

όταν σταματήσουμε να αντιμετωπίζουμε τον εαυτό μας σαν πουτάνες που κλαίμε όταν μας κόβουν το μερίδιο από τα δεδουλευμένα μας και όταν αυξάνουν τα ποσοστά παρακρατήσεων των υπηρεσιών που δίνουμε, ίσως πάρουμε μπροστά. Διότι εσύ με το σκυμμένο κεφάλι που νομίζεις ότι τελείωσε ο κόσμος γιατί μίκρυνε ο δικός σου μικρόκοσμος πρέπει να δεις από κάτοψη την όλη κατάσταση και να σταματήσεις να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Εκτός αν είσαι κομματοβολεμένο κτήνος και χάνεις τα ποσοστά από το νταβατζιλίκι. Εσύ κομματόσκυλο της όποιας παράταξης, ούτως ή άλλως πουτάνα είσαι εκ γενετής. Πεθαμένος από την μήτρα της μάνας σου. Προδοτική λανθάνουσα γέννα που πρέπει να εξαλειφθεί από κύτταρο χωρίς ίχνος οίκτου.

Αλλά απευθύνομαι στον άλλον, σε αυτόν που δούλεψε, που ονειρεύτηκε έναν καλύτερο κόσμο και πέρα από τον κώλο του, που έκανε οικογένεια γιατί το πόθησε και όχι για τα μόρια διορισμού. Σε αυτόν που τα χέρια του ακόμα και στις τσέπες κρυμμένα γίνονται γροθιές όταν βλέπει το άδικο να εξελίσσεται μπροστά του κι ας μην είναι δική του δουλειά.

Εσύ, λοιπόν, δεν έχεις κανένα δικαίωμα να φέρεσαι σαν πόρνη. Εσύ και μόνο εσύ έχεις το δικαίωμα να επιζήσεις και να ξαναρχίσεις από την αρχή. Αν σκεφτείς ότι στεναχωριέσαι για πολύχρωμα χαρτάκια με το όνομα χρήμα θα μειδιάσεις.

Εσύ δεν γεννήθηκες για να ανταλλάσσεσαι, μην το κάνεις λοιπόν τώρα στα δύσκολα. Το χρήμα εφευρέθηκε για τους ανάπηρους στην ψυχή. Γι'αυτούς που δεν μπορούσαν να κατακτήσουν το όνειρο με την ψυχή τους αλλά να το κλέψουν από αυτούς που μπορούσαν να το δημιουργήσουν.

Ρώτα τον εαυτό σου: Αν από αύριο το πρωί σου έδιναν 10,000 ευρώ μισθό μέχρι τον θάνατό σου, θα ήσουν καλά; Αν σκεφτόσουν ότι «είμαι πλούσιος αλλά πατρίδα να σταθώ δεν έχω» τότε είσαι από αυτούς που γεννήθηκαν με την κατάρα του Δικαίου.

Έχεις δικαίωμα να πατάς αυτό το χώμα γιατί απ’ ό,τι είδες η ελευθεριότητα να το πατά το τακούνι της κάθε πουτάνας μάς έφερε εδώ που μάς έφερε. Αν δεις καθαρά τα πρόσωπα όλων αυτών, που σε εκφοβίζουν με νομικίστικους και οικονομικούς όρους μέσω των ΜΜΕ καθημερινά, θα βάλεις τα γέλια.

Πάρτους έναν- έναν και πες μου ποιον θα εμπιστευόσουν από αυτούς να σταθεί στο πλάι σου σε έναν πόλεμο που μπορεί να ξεκινήσει ίσως κι αύριο. Βρήκες κανέναν, διότι εγώ, όταν τους βλέπω τελευταία από κάτοψη, σκέφτομαι ότι σε έναν πόλεμο που ίσως ξεκινήσει αύριο, δεν θα περπατήσω μέχρι τα σύνορα να απωθήσω τον εχθρό. Θα πάω στα σπίτια τους. Από εκεί θα ξεκινήσω τον πόλεμο για να έχω τουλάχιστον τα νώτα μου σίγουρα.

Να μην σκοτωθώ από εγχώρια πουτάνα, ούτε από εισαγόμενο νταβαντζή. Να σκοτωθώ από αυτόν που εγώ θα επιλέξω.

Κάνει πολύ κρύο τις τελευταίες ημέρες και το πετρέλαιο έχει φθάσει στην τελευταία γραμμή στον λέβητα ενώ στο ντουλάπι έχουν μείνει τρία πάκα μακαρόνια, δύο κιλά ρύζι και δύο γάλατα. Ίσως αύριο να μην έχω καν σύνδεση να δω αν διάβασες τούτο το γράμμα.

Σίγουρα αύριο όμως θα είμαι με 3 κουβέρτες πάνω μου και θα σε σκέφτομαι, Έλληνα, να είσαι κι εσύ στην ανάλογη θέση με μένα.

Σήκωσε το κεφάλι σου, χάραξε τον δρόμο, σφίξε στην αγκαλιά το παιδί σου και ετοιμάσου για τα δύσκολα που δεν θα βρίσκουν λύση ούτε με όλο το χρυσό του κόσμου. Και πάρτο απόφαση ότι οι δικές σου πληγές δεν γιατρεύονται με χρήμα. Είναι τόσο βαθιές όσο και οι ρίζες τούτης της χώρας.

Με εκτίμηση
Simple Man

γράφτηκε Ιανουάριο του 2012

Τετάρτη, 4 Ιανουαρίου 2017

12 λόγοι που οι άνθρωποι παραμένουν σε σέκτες με πολιτικά/θρησκευτικά χαρακτηριστικά

του Σταύρου Κατσούλη
  





 
Πολλοί άνθρωποι παραμένουν σε σέκτες με θρησκευτικά χαρακτηριστικά (Δείτε εδώ αν είστε μέλος μιας από αυτών) - ακόμη κι όταν είναι καταφανές ότι έχουν διολισθήσει σε άρρωστα μονοπάτια - και αισθάνονται ότι δε μπορούν να αλλάξουν κάτι προς το καλύτερο.

Δεν γνωρίζουν τι είναι αυτό που τους κρατάει δέσμιους του αυταρχισμού, της κοροϊδίας και της απόλυτης χειραγώγησης, οπότε δε ξέρουν και πώς ακριβώς να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση. Όταν όμως αντιληφθεί κανείς τον βασικό λόγο ή τους βασικούς λόγους για τους οποίους παραμένει σε μια τέτοια σέκτα, μπορεί κανείς να σχεδιάσει την έξοδό του από αυτή και την έναρξη μιας πραγματικά αποτελεσματικής δράσης, όπως του αξίζει, εφ όσον οι προθέσεις για τις οποίες ξεκίνησε αρχικά την πορεία του ήταν πράγματι καθαροί.

Παρακάτω παρατίθενται οι λόγοι. Είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι οι λόγο αυτοί δεν είναι ανάγκη να ισχύουν όλοι συγχρόνως σε κάθε περίπτωση, αλλά σίγουρα ισχύει πάντα ένα σημαντικό μέρος τους, όταν ένα άτομο παραμένει σε μια συλλογικότητα η οποία έχει μετατραπεί σε σέκτα:

1. Ελπίδα

Για τους για περισσότερους ανθρώπους, ο λόγος που παραμένουν σε μια σέκτα είναι η ΕΛΠΙΔΑ ότι η ηγετική ομάδα της θα αλλάξει, θα τηρήσει τις υποσχέσεις της ότι θα σταματήσουν οι άσχημες συμπεριφορές, η απραξία και οι ανούσιες αυταρχικές διαταγές χωρίς αποτέλεσμα.

Επειδή λοιπόν το άτομο-θύμα που είναι στόχος της κακής συμπεριφοράς της ηγετικής ομάδας ή ατόμου, αγαπάει τον άλλον, είναι καλόπιστο και αισιόδοξο, ΠΑΝΤΑ ΕΛΠΙΖΕΙ ότι ο άλλος θα αλλάξει, ο άλλος φυσικά δεν αλλάζει, ξαναφέρεται άσχημα, ξαναπέφτει στις ίδιες πρακτικές που έφεραν την ομάδα στην κατάσταση σέκτας στην οποία βρίσκεται, υπόσχεται ότι αυτή τη φορά στα σίγουρα θα αλλάξει, η σχέση παίρνει παράταση και ο φαύλος κύκλος συνεχίζεται...

2. Σιγουριά και Ασφάλεια
Ίσως ο πιο συνηθισμένος λόγος που οι άνθρωποι παραμένουν σε κακές σχέσεις είναι η ψυχολογική σιγουριά, η αίσθηση ότι κάνουν κάτι σημαντικό και η ασφάλεια που αποκομίζουν. Άσχετα με την πραγματικότητα και άσχετα με την πληθώρα αποδείξεων γύρω τους, έχουν πειστεί ότι κάποιοι άνθρωποι που τους χρησιμοποιούν επιθυμούν τη σιγουριά τους, την ψυχολογική, κοινωνική και, κυρίως, οικονομική τους ασφάλεια, οπότε δεν τολμούν να φύγουν από μια τέτοια σχέση. Αυτοί οι άνθρωποι ζυγίζουν τα πράγματα και βρίσκουν ότι το ψυχολογικό ξεβόλεμά τους αν φύγουν από την σέκτα δεν αξίζει τον κόπο, οπότε παραμένουν.

3. Φόβος
Πολλοί άνθρωποι παραμένουν σε μια άσχημη σχέση επειδή φοβούνται: φοβούνται το ψυχολογικό ξεβόλεμα, το ότι θα χάσουν τη σειρά και τη ρουτίνα τους, τη μοναξιά, το ότι δε θα βρουν κάποιον άλλο/κάποια άλλη σύντροφο, ότι θα έχουν μειωμένη κοινωνική αποδοχή στους κύκλους τους, ότι θα χάσουν τους φίλους τους, ότι οι άλλοι θα τους κρίνουν και θα τους κατακρίνουν... Αυτοί είναι μόνο μερικοί ενδεικτικοί φόβοι. Για τον κάθε άνθρωπο υπάρχουν διαφορετικοί φόβοι που τον κρατούν μέσα σε μια σέκτα.

4. Για Κοινωνικούς Λόγους
Άλλος πολύ συνηθισμένος λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι παραμένουν σε μια σέκτα είναι για χάρη της οικογένειάς τους φίλων και γνωστών, τους οποίους στα χρόνια της συμμετοχής τους στην σέκτα, έχουν κυριολεκτικά φλομώσει με τα κηρύγματα τους και τις ατελείωτες αναλύσεις επί αναλύσεων με τα οποία προσπαθούν συνεχώς να αποδείξουν για ποιόν λόγο συμμετέχουν στην σέκτα.

Συνεπώς, μια αποχώρηση θα προκαλέσει τα εύλογα ερωτήματα: "Τι θα πουν οι γονείς, οι συγγενείς, οι φίλοι, οι συνάδελφοι... κλπ. κλπ. ". Για άλλους πάλι ανθρώπους ο "γάμος" με μια σέκτα είναι ένα είδος κοινωνικών μετοχών που τους κάνει να αισθάνονται 'πλούσιοι', ενώ για άλλους ο "γάμος" αυτός είναι θέμα πρεστίζ και στάτους, ενώ το να είναι χωρίς κάποιο δεκανίκι - συμμετοχή σε μια ομάδα - θεωρούν ότι δεν είναι αποδεκτό στον κοινωνικό και επαγγελματικό κύκλο τους.

Έτσι, για να αποχωρίσουν και να χάσουν κάποιους φίλους, να πρέπει να δώσουν εξηγήσεις στο οικογενειακό και φιλικό περιβάλλον, πιθανώς θα πρέπει να συγκρουστούν με τους φίλους, τα παιδιά και τους γονείς τους που μετά από μεγάλη προσπάθεια έχουν πείσει, ή να εξηγηθούν ενδελεχώς σε αυτούς που δεν είχαν πείσει για το προφανές λάθος τους. Κι αυτό, όπως είναι φυσικό, το θεωρούν τεράστιο χτύπημα στον εγωισμό τους και μεγάλη απώλεια ασφάλειας και σιγουριάς όταν συναναστρέφονται με τους άλλους. Στο βωμό της προοπτικής αυτής, θυσιάζουν την προσωπική τους ευτυχία και εσωτερική ηρεμία και παραμένουν στη σιγουριά τους, αλλά ίσως και πιο σημαντικά τον ίδιο τον αγώνα στον οποίο έχουν εμπλακεί, εφ όσον αυτός βέβαια στηρίζεται σε ορθές αρχές, άσχετα εάν η σέκτα τις έχει μεταβάλει σε στείρο δόγμα.

Δυστυχώς κάποιοι άνθρωποι δε φεύγουν από μια άσχημη σχέση επειδή δε θέλουν να απογοητεύσουν τους σημαντικούς άλλους στη ζωή τους. Δυστυχώς όμως, το μόνο που καταφέρνουν είναι να απογοητεύσουν το σημαντικότερο άτομο: τον ίδιο τους τον εαυτό. Απ' ότι φαίνεται, θεωρούν την ευτυχία των αυτών των οποίων τους χειραγωγούν σημαντικότερη από τη δική τους.

5. Δε γνωρίζουν τι σημαίνει συμμετοχή σε μια υγιή συλλογικότητα
Επειδή δεν έχουν βιώσει οι ίδιοι την αληθινή συμμετοχή σε μια υγιή συλλογικότητα και επειδή δεν έχουν δει μέσα στις πρώτες βασικές σχέσεις της ζωής τους μια ουσιαστικά αποτελεσματική συλλογικότητα (μια και στην σέκτα τους έχουν ζήσει μόνο αυταρχισμό, υπόγειες χειραγωγήσεις, βίαιους χαρακτηρισμούς και εξοστρακισμούς των διαφωνούντων κλπ) δεν ξέρουν τι ακριβώς είναι.

Έτσι, δέχονται τα όποια ψίχουλα μοιάζουν με συλλογική δράση και οργάνωση επειδή δε γνωρίζουν αρκετά για να διεκδικήσουν μια πραγματική συλλογικότητα.

6. Έχουν λανθασμένες αντιλήψεις για τι είναι μια συλλογικότητα, την πολιτική ή/και τις κοινωνικές δράσεις
Για πολλούς ανθρώπους πάλι, η έννοια της συμμετοχής σε μια συλλογικότητα είναι συνώνυμη με την τέλεια σχέση. Αυτό δεν είναι απαραιτήτως σωστό, με την έννοια ότι ακόμα και αν κάποιοι άνθρωποι λειτουργούν συλλογικά, ακτιβιστικά ή και πολιτικά, δεν έχουν καταλάβει ότι για να γίνει αυτό, θα πρέπει να δουλέψουν σκληρά ο καθένας από τη μεριά του και συνεργατικά για να έχουν μια αποτελεσματική παρουσία στην κοινωνία.

Και πάλι όμως, οι άνθρωποι που έχουν λανθασμένες αντιλήψεις για το πως πρέπει να είναι μια συλλογικότητα ενδεχομένως θεωρούν ότι η έννοια της δουλειάς είναι συνώνυμη με την έννοια της δουλείας, της σκλαβιάς, ή ότι χρειάζεται τόσο σκληρή δουλειά και παραχωρήσεις, που δεν αξίζει τον κόπο. Όλα αυτά είναι λανθασμένες πεποιθήσεις που μπλοκάρουν τους ανθρώπους και τους κάνουν να μένουν παγιδευμένοι σε σέκτες, ως ένα φθηνό εναλλακτικό του πραγματικού.

7. Χαμηλή αυτοεκτίμηση
Όταν ένας άνθρωπος δεν πιστεύει στην προσωπική του αξία και στον εαυτό του, όταν δεν έχει βρει τον τρόπο να σέβεται τον εαυτό του, να τον αποδέχεται, να γνωρίζει τα ελαττώματά του και να προσπαθεί να τα διαχειριστεί ενώ παράλληλα νιώθει περήφανος για τα προτερήματά του, όταν δεν τιμά τον ίδιο του τον εαυτό, μπαίνει και μένει σε λάθος συλλογικότητες...

Ο λόγος; Επειδή λανθασμένα πιστεύει ότι δεν αξίζει μια συμμετοχή σε κάτι καλύτερο.

8. Εξάρτηση από ηγέτες και ηγετικές ομάδες
Δυστυχώς, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που έχουν συναισθηματική εξάρτηση από την ηγετική ομάδα τους ή τον ηγέτη τους. Έτσι, παρά το ότι βρίσκονται σε σχέσεις με αρνητισμό, τοξικότητα, συναισθηματική ή φυσική βία, οι άνθρωποι αυτοί αισθάνονται συναισθηματικά δεμένοι και εξαρτημένοι από αυτούς και δε φεύγουν.

Θεωρούν ότι δε μπορούν να ζήσουν πλέον χωρίς αυτές τις ηγετικές μορφές που τους προκαλούν πόνο ή εντονότατες διαφωνίες, τα συγχωρούν, τους δίνουν δεύτερη, και τρίτη και χιλιοστή ευκαιρία, και κατηγορούν τον εαυτό τους για τα λάθη αυτών που τους έφεραν ως εδώ.

9. Ο πόνος, η διαφωνία, η αποδοχή όλο και χειρότερων διολισθήσεων, γίνεται συνήθεια και τρόπος ζωής
Για άλλους πάλι, το να θάβουν τις εσωτερικές τους διαφωνίες, το να πονάνε ψυχικά και να υποφέρουν την κάθε λογής επίθεση από αυτούς που τον διαφεντεύουν, είναι τρόπος ζωής και δε μπορούν να φανταστούν πώς είναι να ζουν χωρίς όλα αυτά τα πράγματα. Οι άνθρωποι αυτοί είναι εθισμένοι στην ίδια την αρνητική ατμόσφαιρα μέσα στην οποία ζουν.

Η χειραγώγηση και ο ψυχολογικός καταναγκασμός καθορίζει την προσωπική τους ταυτότητα και τη ζωή τους πια, με αποτέλεσμα να μην επιθυμούν να βγουν από την αρνητική αυτή κατάσταση, αφού αν έβγαιναν δε θα ένιωθαν ότι είναι οι ίδιοι γιατί θα ήταν σαν το ψάρι έξω από το νερό.

10. Αίσθηση του ανθρώπου ότι είναι παγιδευμένος
Μερικές φορές, όταν τα πράγματα είναι πολύ άσχημα, το άτομο θέλει να φύγει από τη σέκτα στην οποία βρέθηκε και να κάνει μια νέα αρχή. Όμως, τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα, τα συναισθήματά του είναι αρνητικά, αισθάνεται θλίψη, απαισιοδοξία, δεν έχει ελπίδα για κάτι καλύτερο, έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση και φοβάται να στηριχτεί στα πόδια του, με αποτέλεσμα να βλέπει μόνο προβλήματα και εμπόδια και να μην τολμάει να κάνει το μεγάλο βήμα προς την ελευθερία του.

Αν μάλιστα σε αυτό προσθέσουμε και πρακτικούς λόγους, έλλειψη εισοδήματος, σπιτιού, εργασίας, υποστηρικτικού περιβάλλοντος, κλπ, τότε θα καταλάβουμε ότι ο παγιδευμένος άνθρωπος δε μπορεί να δει από την άλλη πλευρά της παγίδας, πόσο μάλλον να επιλέξει την ελευθερία του.

11. Για χάρη των χρόνων που επένδυσαν στη σχέση
Πολλοί άνθρωποι δε φεύγουν από μια συλλογικότητα η οποία έχει μεταμορφωθεί σε σέκτα επειδή έχουν ήδη επενδύσει πολλά χρόνια σε αυτή, με αποτέλεσμα να μη θέλουν να πάνε στράφι ή επειδή θεωρούν ότι έχουν ξεχάσει πώς είναι να είσαι πραγματικά κοινωνικά ενεργός χωρίς να έχεις παραδώσει και τν τελευταία σπιθαμή της κριτικής σου ικανότητας και την ελευθερία σου σε κάποιο μόνιμο κονκλάβιο ειδικών αυθεντιών.

12. Συνήθεια που έχει αλλάξει ριζικά τον χαρακτήρα τους
Τέλος, για πολλούς ανθρώπους, η τοξικότητα και η μιζέρια της ζωής μέσα σε μια άρρωστη σέκτα με θρησκευτικά χαρακτηριστικά, τους έχει διαποτίσει σε τέτοιο βαθμό, που έχει επηρεαστεί το μυαλό, η ψυχή, η συμπεριφορά τους. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν αναβαπτισθεί μέσα σε όλα αυτά, έχουν τελματώσει στη συνήθεια που επιβάλει η ηγεσία της σέκτας και έχουν γίνει πανομοιότυπα αντίγραφα των ανθρώπων που έφεραν την ομάδα στην σημερινή άθλια κατάστασή της. Δεν έχουν πια πίστη σε κάτι καλό και όμορφο, δε πιστεύουν ότι υπάρχει συντροφικότητα και έχουν χάσει κάθε ελπίδα ότι αξίζουν και μπορούν να βρουν κάτι καλύτερο.

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν εγκαταλείψει τα όνειρά τους, τον εαυτό τους, την ίδια τους τη ζωή και αντί γι αυτά, έχουν παραδώσει ψυχή και σώμα στις ορέξεις και επιθυμίες του μονίμου κονκλαβίου αυθεντιών τους οποίους υπηρετούν οικειοθελώς.